Σκέψεις

Εμείς, πότε θα θυμώσουμε;

 

 

ένιωσα

Γεννημένη το 1990, την ταινία δεν την ήξερα. Και τώρα που γράφω την ανάρτηση μου, ακόμα δεν έχω προλάβει να την δω. Ζήτησαν οι σκέψεις μου προτεραιότητα και συγκεντρώθηκαν τόσες πολλές μαζί, στα εμπρόσθια του μυαλού μου, που με έπιασε πονοκέφαλος. Έπεσα τυχαία πάνω σε αυτό το απόσπασμα, σε μια βόλτα μου στο youtube. Μόλις τέλειωσε, συνέβησαν πολλά πράγματα μαζί!

Ένιωσα έναν κόμπο στο λαιμό!

Γιατί, είχα μπροστά μου, μια ακόμα απόδειξη, πως από το 1976 όπου βγήκε η ταινία, σίγουρα κάποια πράγματα άλλαξαν (το “εξελίχθηκαν” δεν ανταποκρίνεται σε όλα), αλλά όχι κι η ουσία του κόσμου. Τα βασικά του προβλήματα, παρέμειναν ίδια. Κι αν θα έπρεπε να παρομοιάσω τον Κόσμο, θα ήταν με μια κακοποιημένη γυναίκα που όμως, αρνείται να αναγνωρίσει την κατάσταση που βιώνει. Που νόμιζε, πως αν μακιγιάρει τους “μώλωπες”, δεν θα φαινόταν η κακοποίηση. Μα τα σημάδια είναι εκεί και μαρτυρούν την αλήθεια.

Ένιωσα φόβο!

Γιατί, κατάλαβα πως ο Κόσμος, δεν έχει τα όρια Του, εκεί που τα θέσαμε. Ο Κόσμος, είναι απέραντος. Τελικά, έχουμε συμβιβαστεί. Θλιβερά πολύ! Με κοινωνικά πρέπει που δεν μας εκφράζουν απόλυτα (ή και καθόλου). Με θεωρίες και πράξεις που δεν ανταποκρίνονται στα “θέλω” μας. Σαν άλλα χάμστερ, στην ρόδα της Ζωής, κυνηγώντας μια ευτυχία που δεν μας ολοκληρώνει, μα μοιάζει με των άλλων κι αυτό φτάνει. Και μετά; Που πήγε το “μετά”;

  • Που πήγε η ατομικότητα;
  • Η μοναδικότητα;
  • Πού πήγε η έκφραση;

Όλα χαμένα στον κυκεώνα του “Συνόλου”, σε μια κοινωνία που κάνει copy paste τους ανθρώπους κι εκείνοι χαμένοι σε αλλεπάλληλους, ανεκπλήρωτους στόχους θυσιάζουν την προσωπικότητα και την συνείδηση τους, για την ύπαρξη. Κι η Ζωή, προσπερνάει. Μουντά, σιωπηλά, ανεπαίσχυντα!

Ένιωσα απόγνωση!

Γιατί έτσι όπως είδα τους ανθρώπους, πίσω από κάγκελα, μέσα από παράθυρα, μου θύμισε ζωολογικό κήπο. Δεν είναι ζούγκλες, οι κοινωνίες τελικά. Μοιάζουν πιο πολύ με ζωολογικούς κήπους. Έχουν χάσει τον αυθορμητισμό, έχουν υποτάξει τα ένστιχτα τους, έχουν χαλιναγωγήσει την ελευθερία τους.

Κι όλες αυτές οι κραυγές, η βαβυλωνία, μου θύμισαν μονομαχία στο Κολοσσαίο. Μόνο που υπό τις παρούσες συνθήκες, δεν κατάλαβα ποιος μπαίνει από «την πύλη της ζώσης σαρκός» και ποιος φεύγει τη «νεκρική πύλη».

Κι ύστερα;

Το μυαλό μου, πήγε στην πανδημία. Σε όλους εμάς, κλεισμένους στα σπίτια μας, προσπαθώντας να αντιμετωπίσουμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Κι ενώ διαπρύσιος ο κόσμος, μιλά για τη Ζωή, την ομορφιά, την χάρη Της, στα social media, ο Κόσμος δεν είναι όμορφος.

Ή μάλλον είναι, μα είναι τέτοια η βιαιότητα που υφίστανται καθημερινά, που έχει χάσει την λάμψη, τη ζωντάνια του! Στεκούμενος απέναντι στον λεονταρισμό των ανθρώπων, κοιτά με θυμηδία. Γιατί ξέρει! Κι η κίβδηλη ομορφιά της ζωής που διατυμπανίζουν, έχει αποτυπωθεί στο πετσί Του!

Κι έγιναν τα social media, το μαυσωλείο της αλήθειας κι η ζωή έχει γίνει ένα παζλ του οποίου η τελική εικόνα έχει παραμορφωθεί κι εμείς… ακόμα να θυμώσουμε!

Δεν με νοιάζει να σηκωθούμε από τους καναπέδες, δεν με νοιάζει να βγούμε να φωνάξουμε, μα θέλω να θυμώσουμε!

Και σε μια στιγμή ατόφιου ρομαντισμού, σχεδόν αιθεροβαμισμού, να τολμήσω να προτείνω να αρχίσουμε να ζούμε;

Δυνατά, Αληθινά, τόσο που κανένα ίνσταγκραμ να μην χωράει τη ζωή μας!

Until Next Time…

Μαρίνα


Αν θέλετε να γίνετε κομμάτι της παρέας μας και να μην χάσετε όλα τα ωραία που θα έρθουν, γραφτείτε στο newsletter μας!

Επίσης, αν σας άρεσε η ανάρτηση μου, κάντε την καλή σας πράξη για σήμερα και μοιραστείτε την μέσα από τα κουμπιά κοινοποίησης στα social media, στα οποία μπορείτε να με βρείτε εδώ: facebook, instagram, twitter.

About Author

Είμαι η Μαρίνα, με λες και blogaholic και μέσα από αυτό το blog, μοιράζομαι τις σκέψεις μου, πράγματα που με αφορούν και στιγμές από την ζωή μου!

(10) Comments

  1. Υποκλίνομαι στις σκέψεις σου.
    Αλλά θυμωμένοι είμαστε.
    Η φωνή στην ταινία σκοπό έχει να εκτονώσει το θυμό. Μετά κλείνουν τα παράθυρα και αισθάνονται ότι κάτι έκαναν.Δεν αρκεί.
    Ν’αρχίσουμε να ζούμε; Κόντρα σε όλα; Δεν γίνεται χωρίς να τουμπάρουμε τις ζωές μας, χωρίς ρίσκα,χωρίς ανατροπές. Είμαστε έτοιμοι για όλα αυτά; Ένας ιός αποδεικνύει πόσο εύκολα ”μαντρωνόμαστε”. Και πρώτη εγώ. Μα ο θυμός, να ξέρεις, θέλει πάντα εκτόνωση. Να αλλάξουμε τη ζωή μας πρέπει…μπορούμε;
    Καλημέρα Μαρίνα μου
    Τα φιλιά μου

    1. Αννούλα μου δεν ξέρω αν έχουμε θυμώσει ουσιαστικά ποτέ. Ίσως τσαντιζόμαστε για λίγο, όμως μετά το ξεχνάμε.
      Εγώ “ονειρεύομαι” αυτόν τον θυμό, που σε οδηγεί να πεις “φτάνει, δεν πάει άλλο”.
      Κι αλλάζεις. Απομακρύνεις ότι δεν σου κάνει και προσαρμόζεις τη ζωή σου στα μέτρα σου.
      Γιατί, ο ιός, εκτός από το πόσο εύκολα “μαντρωνόμαστε” όπως πολύ σωστά αναφέρεις, μας απέδειξε ότι όλα, μπορούν να αλλάξουν σε μια στιγμή. Κι ενώ μια μέρα ζεις μια ρουτίνα, την επόμενη, μπορεί να κληθείς να ζήσεις σε νέα δεδομένα!
      Όπως και να ‘χει αυτή η συζήτηση που κάνουμε τώρα, είναι ένας από τους λόγους, που αγαπώ το blogging. Γιατί σε αντίθεση με άλλες πλατφόρμες, εδώ κάθε σχόλιο, προσφέρει και μια οπτική. Μια αφορμή για συζήτηση…
      Πόσο όμορφο είναι αυτό!
      Καλή συνέχεια στη μέρα σου Αννούλα μου, ευχαριστώ που πέρασες!

  2. Το πιο καλογραμμένο σου άρθρο!
    Μπήκα από τον τίτλο. Γιατί αυτό έγραφα πριν λίγο, κάπου αλλού.
    Μιλούσα για πραγματικό θυμό. Αφήνουμε τη βαλβίδα της χύτρας του θυμού
    λίγο-λίγο κι εκτονώνεται, Για αυτό τίποτα το ουσιαστικό δεν γίνεται!
    Το απόσπασμα της ταινίας το λατρεύω. Γεννημένη το 1970 την ταινία την έχω δει , και μάλιστα πάνω από μία φορές.
    Ιδανική συνύπαρξη στο άρθρο σου !
    Εξαιρετικό το γλυκό μου Μαρινάκι σήμερα! Τα σπάει!

    1. Αυτό που λες Αριστάκι! Τι ωραία παρομοίωση η βαλβίδα της χύτρας του θυμού! Πιστεύω κι εγώ, πως απλά τσαντιζόμαστε για λίγο και μετά το ξεχνάμε.
      Δεν θυμώνουμε ουσιαστικά.
      Την ταινία για να την έχεις δει τόσες φορές είναι σούπερ (φαίνεται κι από το απόσπασμα άλλωστε) οπότε θα φροντίσω την Παρασκευή που έχω movie night να την δω!
      Σε ευχαριστώ για τον χρόνο και τις σκέψεις σου Αριστάκι

  3. Giannis Pit. says:

    Ο θυμός Μαρίνα μου είναι ένα συναίσθημα παρορμητικό που βγαίνει τυφλά σαν έκρηξη. Σηματοδοτεί την ύπαρξη ζωής και αντανακλαστικών αλλά, από μόνος του, δεν αρκεί. Πρέπει να βγει ώριμος, ελεγχόμενος και να έχει τη σωστή κατεύθυνση. Με λίγα λόγια να εστιάσουμε σε αυτό που μας συμβαίνει και να το προσεγγίσουμε σωστά. Δεν είμαι σίγουρος ότι ο κόσμος έχει καταλάβει και πολλά πράγματα Μαρίνα μου. Εύκολα πείθεται, ακόμα πιο εύκολα χειραγωγείται. Δεν είμαι αισιόδοξος. Συνήθως σε τέτοιες καταστάσεις, το σύνδρομο της Στοκχόλμης κυριαρχεί στον άνθρωπο και αυτός κλείνεται σε παρωχημένες συντηρητικές συσπειρώσεις φόβου και ανασφάλειας.
    Έχουμε διαδρομή μπροστά μας κορίτσι μου. Χαίρομαι που κάνεις τέτοιες σκέψεις και έχεις τέτοιες ανησυχίες. Σε φιλώ Μαρίνα μου.

    1. Καλησπέρα Γιάννη μου,
      Για εμένα ο θυμός είναι ένα βήμα. Ακόμα και στο μοντέλος της Κιούμπλερ-Ρος για τα 5 στάδια του πένθους, ο θυμός, βρίσκεται στη διαδικασία διαχείρισης του συναισθηματικού σου κόσμου.
      Συμφωνώ απόλυτα, πως από μόνος του δεν αρκεί. Χρειάζεται την συνοδεία πράξεων. Ουσιαστικών και ώριμων πράξεων.
      Αλλά, από κάπου πρέπει να ξεκινήσει!
      Δυστυχώς όσον αφορά την εύκολη χειραγώγηση του κόσμου, δεν μπορώ παρά να συμφωνήσω. Είναι άλλωστε, προφανές από τα όσα βλέπουμε να γίνονται!
      Έχουμε όντως διαδρομή μπροστά μας και δυστυχώς δύσβατη, ας ευχηθούμε να μπορέσουμε να ανταπεξέλθουμε όσο το δυνατόν καλύτερα.
      Σε ευχαριστώ που πέρασες Γιάννη μου και για τις σκέψεις που μοιράστηκες.
      Καλό απόγευμα

  4. Ας θυμώσουμε πρώτα με τους εαυτούς μας…
    Δεν θα προσθέσω τίποτα άλλο και επιφυλάσσομαι σύντομα! 😉

    ΑΦιλάκια Μαρινάκι μας! 🙂

  5. Κορίτσι μου γλυκό! Πόσο δυνατές σκέψεις! Ο Μπέρτολ Μπρεχτ είχε πει κάποτε πως ο κόσμος είναι σαν μια τραμπάλα. Χρειάζονται πολλοί κάτω για να κρατήσουν τους λίγους ψηλά! Εμείς οι πολλοί κρατάμε τους λίγους ψηλά και πρέπει να καταλάβουμε τη βαρύτητα των σκέψεων και των πράξεών μας που εξασφαλίζουν σ’ εκείνους που διαφεντεύουν τον κόσμο στη θέση τους…
    Σε φιλώ γλυκά με την αγάπη μου
    Η συνονόματή σου
    Μ

  6. Μαρινάκι μου μπράβο σου εξαιρετικό κείμενο.
    Οι σκέψεις σου χτυπάνε στο μυαλό και στην καρδιά όλων όσων έχουν αρχίσει να εκνευρίζονται, έστω και λίγο για αρχή. Καθώς κι εγώ πιστεύω πως ο θυμός θέλει δουλειά πολύ.
    Εύκολο να θυμώνεις και να ξεσπας όπου βρεις, δύσκολο όμως να οριοθετήσεις τον θυμό σου και να τον κάνεις δύναμη.
    Μακάρι να καταφέρουμε όλοι σύντομα να αντιδράσουμε με τον σωστό τρόπο, καθώς βλέπουμε πολλά αυτές τις μέρες και έχουμε να δούμε ακόμα περισσότερα στην πορεία.
    Ας μείνουμε αισιόδοξοι.
    Σε φιλώ.

  7. Σμαραγδάκη Ρούλα says:

    Θωμώνουμε Μαρινακι μου με όσα βλέπουμε να γίνονται γύρω μας πως λίγα πραγματα εχουν αλλάξει προς το καλύτερο και αυτά με πολλούς αγώνες ..την ταινια δεν την εχω δεί θα προσπαθησω να την δω …αλλά βλεπω την ζωή και δεν βλέπω να έχουν αλλαξει και πολλα..
    Ελπίζω εσεις οι καινουργιες γενιεςς να κανετε τον κόσμο καλύτερο..για εσας..!!!
    Καλο σου ξημερωμα να προσεχεις.. φιλιααα!!!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: