Όλα θα πάνε καλά (Mini Σκυτάλη #2)

Χρόνος ανάγνωσης: 5 λεπτά
δυσκολίες
Image by Hatice EROL from Pixabay

Ο Φίλιππος και η Λουίζα, είναι δυο νέα παιδιά, με μεγάλα όνειρα και μια τεράστια αγάπη να τους ενώνει.

Ο έρωτας τους ήρθε ξαφνικά.

Η γνωριμία

Δεν είχαν καθόλου κοινούς γνωστούς και έμεναν σε διαφορετικά μέρη της Αθήνας. Εκείνος δούλευε στο σούπερ μάρκετ και εκείνη σε ένα κατάστημα ρούχων της περιοχής. Ένα αυτοσχέδιο πάρτι γενεθλίων ήταν η αφορμή να γνωριστούν, αφού τα κορίτσια του μαγαζιού την έστειλαν στο σούπερ μάρκετ να πάρει αναψυκτικά, σνακ και μερικά έτοιμα μεζεδάκια.  Ένα λάθος στην απόδειξη, την οδήγησε στον υπεύθυνο του καταστήματος, τον Φίλιππο. Ένα βλέμμα ήταν αρκετό για να καταλάβουν πως εκείνη τη στιγμή χαμογέλασε ο Έρωτας!

Η γνωριμία τους έγινε τον Γενάρη, πριν ξεσπάσει η πανδημία. Όταν λοιπόν η πανδημία ήρθε με όλους τους φόβους και τις συνέπειες της, άρχισαν οι δυσκολίες για το νεαρό ζευγάρι. Πώς θα βλεπόντουσαν τώρα; Αποφάσισαν λοιπόν μετά από τρεις μήνες γνωριμίας, εκ των οποίων έναν με ενάμιση έζησαν τον έρωτα τους όπως ήθελαν, να συγκατοικήσουν. Γιατί για ενάμιση μήνα περίπου, μιλούσαν στα τηλέφωνα, βλέπονταν από μακριά με αποστάσεις. Θεωρητικά ναι ήταν νωρίς, αλλά δεν έβλεπαν άλλη λύση. Ήθελαν να είναι μαζί! Παρά τις δυσκολίες, βρήκαν λοιπόν ένα σπίτι που απ’ ότι τους εξήγησε ο ενοικιαστής ήταν επιπλωμένο ήδη και δεδομένου αυτού, νοικιάζονταν σε καλή τιμή.

Τα παιδιά άδραξαν την ευκαιρία, γιατί με όλο αυτό τον χαμό της πανδημίας, δεν μπορούσαν να πάνε στα μαγαζιά να διαλέξουν έπιπλα, οπότε τους ήρθε κουτί.

Το σπίτι δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλο. Είχε δυο δωμάτια, ένα σαλόνι ενιαίο με κουζίνα και ένα μπάνιο. Στο σαλόνι, ο λευκός καναπές τους σε συνδυασμό με το τζάκι, τους έκαναν να ανυπομονούν για τα Χριστούγεννα! Πάνω από το τζάκι, υπήρχε ένας πίνακας. Απεικόνιζε μια γυναίκα απίστευτα σικάτη! Αυτό ήταν το πρώτο που σκέφτηκαν! Ούτε ο ιδιοκτήτης δε γνώριζε ποια είναι, ή ποια είναι η ιστορία της.

Οι δυσκολίες

Οι πρώτες μέρες είχαν άρωμα αντισηπτικού και αίσθηση φόβου.

Δεν μπορούσαν να απολαύσουν το νέο τους ξεκίνημα μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, φόβου, αγωνίας. Το μόνο που τους παρηγορούσε, ήταν ότι και οι δυο θα προστάτευαν τις οικογένειες τους. Ήλπιζαν να τελειώσουν όλα γρήγορα.

Οι μέρες ήταν δύσκολες. To μόνο θετικό ήταν ότι το βράδυ, μπορούσαν να βγάλουν πια τις μάσκες. Να μείνουν αγκαλιά, να μιλήσουν για τη μέρα τους. Αφού πρώτα έβαζαν τα ρούχα για πλύσιμο και απολυμαίνονταν. Όμως και μόνο που ήταν μαζί ένιωθαν ευλογημένοι. Γιατί όλο αυτό το πρωτόγνωρο στις σύγχρονες γενιές, άλλοι άνθρωποι το ζούσαν μόνοι.

Ο Φίλιππος αναγκάστηκε να δουλεύει πολύ και η Λουίζα βγήκε σε αναστολή. Η ψυχολογία της, σε άσχημη κατάσταση. Τώρα τι θα έκανε; Είχε περάσει τρία χρόνια στην ανεργία πριν βρει αυτή τη δουλειά. Πώς θα μπορούσε εκείνη να συνεισφέρει οικονομικά στο σπίτι;

Ο Φίλιππος προσπαθούσε να την καθησυχάσει, να της εξηγήσει πώς ενδεχομένως να είναι λίγο πιο δύσκολα πια γι’ αυτούς τα πράγματα, αλλά δε θα πεινούσαν κιόλας.

Οι μήνες περνούσαν και τα μαγαζιά παρέμεναν κλειστά. Κλαμένη την πήρε η ιδιοκτήτρια να της πει πως το λουκέτο ήταν πια μονόδρομος. Και έτσι η Λουίζα βρέθηκε πάλι αγκαλιά με την ανεργία.

Όλες αυτές οι δυσκολίες και το γεγονός ότι πλην της δουλειάς και σύντομων περιπάτων, προσπαθούσαν να μη βγαίνουν έξω για ασφάλεια, τους είχε φέρει πιο κοντά. Είχαν ζήσει άλλωστε μια κατάσταση, που άλλα ζευγάρια, ζούσαν μετά από χρόνια σχέσης.

Η συνέχεια

Έτσι στα πρώτα τους -πανδημικά- Χριστούγεννα, ο Φίλιππος της έκανε πρόταση γάμου.

Μπορεί η μέρα τους να ήταν μοναχική, γιατί δεν ήθελαν να βάλουν τους γονείς τους σε κίνδυνο λόγω της φύσης της δουλειάς του Φίλιππου, αλλά φωτίστηκε από αυτό το όμορφο γεγονός.

Συμφώνησαν όμως να περιμένουν για το γάμο. Γιατί η Λουίζα ήθελε πρώτα να βρει μια δουλειά. Να μπορέσουν να βρουν ένα μεγαλύτερο σπίτι, να έχουν χρήματα να διαθέσουν για τον γάμο κ.τ.λ. . Και σίγουρα, για να φτιάξει και η κατάσταση.

Η ζωή όμως, έχει μια συνήθεια, να δημιουργεί τα δικά της μονοπάτια.

Και έτσι η κοιλίτσα της, που μέχρι πρότινος ήταν γεμάτη άγχος και αγωνία, πλέον φύλαγε τον καρπό του έρωτα τους.

Η πρώτη σκέψη της ήταν χαρούμενη. Ο πανικός όμως, ήρθε γρήγορα. Πώς θα τα έβγαζαν πέρα! Ο μισθός του Φίλιππου δεν ήταν δα τόσο μεγάλος. Πώς θα κάλυπταν και τα έξοδα ενός παιδιού. Και εκείνη ποιος θα την προσλάμβανε τώρα έγκυο;

Η χαρά των οικογενειών τους απέραντη. Υπόσχονταν να τους βοηθήσουν όσο μπορούσαν. Ήξερε όμως η Λουίζα πως δεν μπορούσαν να κάνουν πολλά. Περνούσαν και εκείνοι δύσκολα οικονομικά.

Έκατσε στον καναπέ και περίμενε τον Φίλιππο. Απέναντι της το κάδρο με την επιβλητική γυναίκα! Με τα στιλάτα της ρούχα, την ακριβή της γούνα, τον ιδιαίτερο αέρα της. Άραγε εκείνη είχε προβλήματα; Μήπως γι’ αυτό κάπνιζε;

Από τις σκέψεις της, την έβγαλε ο ήχος του τηλεφώνου. Η γιαγιά της πήρε να της ευχηθεί για τα ευχάριστα και εκείνη μοιράστηκε μαζί της τη χαρά μα και τους προβληματισμούς της. Άλλωστε η γιαγιά Λουίζα της οποίας και το όνομα είχε πάρει ήταν σοφή!

“Άκου παιδί μου. Και εμείς περάσαμε δύσκολα. Και άλλοι πριν από εμάς. Και όσοι έρθουν μετά από εσάς δύσκολα θα περάσουν. Γιατί ο άνθρωπος είναι αχόρταγος και έκανε τον κόσμο σαν τα μούτρα του. Εσένα να μη σε νοιάζει τίποτα. Το παιδάκι σου να σε νοιάζει. Και όλη η αγάπη που έχεις να του δώσεις. Όλα θα πάνε καλά, να το δεις! Να δούμε πως θα γίνει ο γάμος με αυτόν τον ιό που μας τυραννά”.

Το τέλος που θα μάθουμε εμείς

Δυο μήνες αργότερα, τα παιδιά παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο. Δεν είχαν κοντά τους όλα τα αγαπημένα τους πρόσωπα, αλλά τους αρκούσε που είναι μαζί. Είχαν περάσει τόσες δυσκολίες, ήξεραν πια τι είναι σημαντικό. Είχαν χρόνο να σκεφτούν τι θα έκαναν αργότερα. Οι μάσκες μπορεί να έκρυβαν τα χαμόγελα της ευτυχίας τους, μα τα χέρια τους τόσο σφιχτά ακουμπισμένα το ένα στο άλλο, έδειχναν το δέσιμο της.

Εκείνο το βράδυ, ξαπλωμένοι στο κρεβάτι τους, συνειδητοποίησαν πόσο τυχεροί είναι. Γιατί όλοι όσοι ανήκουν στη γενιά τους, περνούν τις ίδιες δυσκολίες. Μα δεν έχουν όλοι το δικό τους έρωτα. Τη δική τους αγάπη. Τον δικό τους σεβασμό και κατανόηση.

Και κάπως έτσι, κατάλαβαν πως η γιαγιά Λουίζα, είχε δίκιο. Όλα θα πάνε καλά…


Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στην Mini Σκυτάλη #2 της Μαίρης μας. Όταν μου κληρώθηκε αυτή η εικόνα δεν ήξερα καθόλου τι να γράψω. Εδώ και μήνες δεν έχω έμπνευση. Όμως ήθελα να συμμετάσχω στη Σκυτάλη, οπότε ευτυχώς ξεπήδησε αυτή η ιστορία στο μυαλό μου (η οποία αποτελεί προϊόν μυθοπλασίας)!

Χαίρομαι πολύ που έχουμε τα δρώμενα μας να μας κρατούν συντροφιά και μας δίνουν την ευκαιρία να ανταμώνουμε στα μονοπάτια του διαδικτύου!

Η αρχική εικόνα, ίσως δεν έχει απόλυτη σχέση με την ιστορία, αλλά μου θύμισε, πώς συνηθίσαμε τόσους μήνες να χαιρετιόμαστε από τα παράθυρα. Είτε αυτά του σπιτιού, είτε τα διαδικτυακά. Και το εντάσσω και αυτό στις δυσκολίες που ζήσαμε και ζούμε!

Until Next Time…

Μαρίνα


Αν θες να λαμβάνεις όλα μου τα άρθρα, μην ξεχάσεις να εγγραφείς μέσω e-mail στο blog. (Όπως είσαι κοίτα όλο δεξιά “Πάρε μας και στο mail σου”)

Και για να μη χάσεις όλα τα ωραία που θα έρθουν, εδώ είναι το newsletter μας!

Επίσης, αν σου άρεσε η ανάρτηση μου, κάνε την καλή σου πράξη για σήμερα και μοιράσου τη μέσα από τα κουμπιά κοινοποίησης (κάτω από το άρθρο) στα social media, στα οποία παρεμπιπτόντως μπορείς να με βρεις εδώ: facebook, instagram, twitter.

Subscribe
Notify of
guest

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

36 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
Anna

Όλα θα πάνε καλά!! Χαίρομαι για το αισιόδοξο μήνυμα που βγάζει το κείμενό σου. Εξάλλου λέω εγώ, στις δυσκολίες φαίνεται η αληθινή αγάπη και ο δυνατός χαρακτήρας των ανθρώπων. Μου άρεσε το χάπι εντ της συμμετοχή σου.
Και η γυναίκα στο κάδρο δε μάθαμε ποια ήταν…όμορφη γυναίκα.
Σίγουρα θα είχε και αυτή τις δυσκολίες της.
Μπράβο Μαρίνα μου και μ’αρέσει που είμαστε όλοι μαζί σ’αυτά τα δρώμενα.
Φιλιά πολλά
Καλό Σ/Κο να περάσεις

Mylittlestories

Πανέμορφη ιστορία Μαρίνα μου, μπράβο. Έρωτας ταχρόνια του κορονοιού.
Καλη σου μέρα.

κικη κωνσταντινου

Καλημέρα Μαρίνα μου!
Συγχαρητήρια για τη συμμετοχή σου!
Δύσκολη φωτογραφία σου έτυχε, αλλά ανταπεξήλθες εξαιρετικά!
Διαθέτεις έμπνευση, γλυκιά μου!
Μου άρεσε πάρα πάρα πολύ!

to e-periodiko mas

Πόσο τρυφερή και αισιόδοξη η ιστορία σου γλυκιά μου συνονόματη!! Με τη ματιά της νιότης και τη βεβαιότητα της γιαγιάς πως στο τέλος όλα θα πάνε καλά!
Πολύ όμορφο μήνυμα!
Πολλά πολλά φιλιά
Μαρίνα

ainafets

Αν πραγματικά θέλει κάποιος να πάνε όλα καλά, θα πάνε και αυτό γιατί όλοι μας έχουμε αυτή την λεπτή ενέργεια που πραγματοποιεί τα βαθύτερα μας, θέλω!
Μπράβο Μαρινάκι μου, που άδραξες την ευκαιρία μιας σκυτάλης και μας έδωσες ένα αισιόδοξο κείμενο!

Πολλά χαμογελαστά ΑΦιλάκια στέλνω!

Κλαυδία Μάμαλη

Επιτέλους μία σύγχρονη ιστορία γεμάτη νιάτα, αληθινό έρωτα και αισιοδοξία !!! Μαρίνα μου αυτή η αισιόδοξη ματιά της ιστορίας σου , κάνουν τα διαχρονικά λόγια της σοφής γιαγιάς να ηχούν σαν το καλύτερο “φάρμακο” για τις δυσκολίες που βιώνουμε…και η αγάπη στην ζωή μας, ο σεβασμός, η κατανόηση….πολύτιμα συστατικά επιβίωσης !!! Την απόλαυσα την ιστορία σου !!!.

Γεωργία Μανασή

Επίκαιρο το διήγημα σου και πάνω από όλα δυστυχώς η πραγματικότητα. Βέβαια η αγάπη πάντα κυριαρχεί όμως κακά τα ψέμματα φίλη μου το χρήμα είνσι βασικό στοιχείο πλέον στην καθημερινότητα. Χωρίς αυτό πολλές σχέσεις έχουν φθαρεί και η αγάπη πάει περίπατο. Σου φαίνομαι σκληρή; έχω δει πολλές τέτοιες αγάπες να εξατμίζονται. Όμως εσύ η ρομαντική λες αυτό που πρέπει να υπάρχει, η κυριαρχία της αγάπης, του έρωτα!

Μαρία Κανελλάκη

Εντάξει, είσαι απίστευτη! Έβαλες στο κάδρο την τύπισσα με το γουναρικό, κι έγραψες μια ρεαλιστική ιστορία του σήμερα. Ευφυέστατο! Μεταξύ μας τώρα, δεν την ήθελα στα πόδια τους…
Μαρίνα μου, συγκινήθηκα με το ξεκίνημα της κοινής τους ζωής, κυρίως αυτή την εποχή που οι νέοι έχουν μπει σε μια κρεατομηχανή και αλέθονται κανονικά. Καλά θα πάνε τα πράγματα για όσους τολμούν να ονειρεύονται και να προχωρούν τη ζωή τους έξω απ’ τα όρια που τους έχουν κλείσει.
Πολλά συγχαρητήρια Μαρινάκι μου ♥

Περνάμε δύσκολα! Χάσαμε πολλά. Οικονομικά, κοινωνικά, ανθρώπινα. Όμως περνάς περίτρανα το δικό σου θετικό μήνυμα. Αυτό της αγάπης και του έρωτα που δίνει στους ανθρώπους δύναμη να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στην απομόνωση αλλά και στην φτώχια.
Με νεανική γλώσσα, με ρεαλιστικές εικόνες, στήνεις τους χαρακτήρες σου, τη σχέση τους, τα όνειρά τους και γενικά το δικό τους όμορφο κόσμο. Έναν κόσμο που τους δίνει τη δυνατότητα να διαχειριστούν αυτό που περνάμε.
Μια καθημερινή ιστορία Μαρίνα μου που της έδωσες θετικά μηνύματα και αύρα.
Σε ευχαριστούμε πολύ, να είσαι καλά κορίτσι μου.

ΜΑΡΙΑ ΠΛΑΤΑΚΗ

Πολύ γλυκιά και αισιόδοξη ιστορία Μαρίνα μου, στη δύσκολη εποχή που ζούμε περνάς ένα θετικό μήνυμα και θετικές σκέψεις για τις δυσκολίες που φέρνει η οικονομική και επαγγελματική πίεση.
Πάντα η σοφία της κάθε γιαγιάς δίνει την καλύτερες λύσεις.
Συγχαρητήρια .
Φιλιά

ΜΑΙΡΗ

Λοιπόν να μια πανέμορφη γεμάτη αισθήματα ιστορία που πραγματικά με το αισιόδοξο μήνυμα της γεμάτο αγάπη μας προδιαθέτει ευχάριστα. Και παρότι κύλησε γρήγορα ο δικός σου τρόπος γραφής συνεπαίρνει έτσι κι αλλιώς! Και θα πρέπει να αναφέρω πως είναι η πρώτη εικόνα σε σκυτάλη, που εμπνέει κρεμασμένη σε ένα τοίχο χαχα Σ’ ευχαριστώ Μαρινάκι μου γλυκό! Εγώ να δω τι θα γράψω γι’ αυτήν που ακόμα δεν έχω κατεβάσει τίποτα! Φιλιά πολλά σου στέλνω την αγάπη μου!

Τζοάννα

Ωστε οι πρώτες μέρες του έρωτα και της αγάπης του νεαρού ζευγαριού είχαν άρωμα αντισηπτικού και αίσθηση φόβου. Και η κυρία στον πίνακα, στο σαλόνι του σπιτιού, σικάτη και επιβλητική, μάλλον καπνίζει επειδή είχε/έχει προβλήματα. Καταπληκτικό.
Πώς το σκέφτηκες, πώς το βλέπω. Η εντυπωσιακη γυναίκα έχει τα δικά της προβλήματα, όμως παραμένει εντυπωσιακή. Το ζευγάρι της ιστορίας έχει τα προβλήματα της καθημερινότητας, όμως η αγάπη τους παραμένει εντυπωσιακή. Σαν να συνομιλούν ζευγάρι και πίνακας.
Μου αρέσει πως κλείνει η ιστορία, μακρυά από την κλειδαρότρυπα. Η συνέχεια, δική τους!

Ρένα Χριστοδούλου

Μπράβο Μαρίνα μου, υπέροχη η ιστορία σου.
Είπα κι εγώ, δεν ταιριάζει η φωτογραφία με αυτά που γράφει !
Μια χαρά την ταίριαξες κρεμασμένη στο κάδρο.
Μου αρέσει που η ιστορία σου αποπνέει αισιοδοξία.
Συνεχίζουμε ακάθεκτοι και φιλάκια πολλά.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΔΙΑΚΟΒΑΣΙΛΗΣ

Μπόρεσες, μέσα από μια φαινομενικά άσχετη εικόνα, να μας περιγράψεις όλη την ασφυκτική κατάσταση, λόγω της πανδημία, για την εργαζόμενη νεολαία της πατρίδας μας αλλά να φροντίσεις να την “ντύσεις” με μια γλυκιά αίσθηση αισιοδοξίας, με την γέννηση μια νέας ψυχούλας στον κόσμο αυτό.
Όμορφη ιστορία, από αυτές που χρειαζόμαστε αληθινά σήμερα.
Την καλημέρα μου, Μαρίνα!

Ελένη Φλογερά

Μαρίνα μου μου άρεσε η αισιοδοξία που ξεπηδάει από το κείμενό σου. Σε τούτη την εποχή που όλοι περνάμε δύσκολα ήταν ότι καλύτερο.
Καλό Σαββατοκύριακο!

ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ

Είναι αλήθεια ότι στην όμορφη ερωτική μέσα από την πανδημία ιστορία σου Μαρινακι μου και εγώ είχα την απορία που θα κολλούσε αυτή η εικόνα και μπράβο σου που την έβαλες απλά σε ένα πίνακα γιατί το ζουμί όλο στην συμμετοχή σου ήταν ο έρωτας, παρ όλες τις δυσκολίες, στα σφιχτά κρατημένα χέρια τους, στην αγάπη που ένιωθαν ό ένας για τον άλλον οι ήρωες της ιστορίας σου και στην ελπίδα πως όλα θα πάνε καλά…και γιατί όχι; θα έλεγα και εγώ μαζί τους.!!
Να είσαι καλά να κάνεις ότι αγαπάς Μαρινάκι μου φιλιααα…

Mania

Κατέβηκα και εγώ μέχρι κάτω να βρω το κουτάκι και μετά το θυμήθηκα πως το έχεις βάλει επάνω 🙂 και μάλιστα με ένα σωρό εργαλεία.
Μου αρέσει που η ιστορία σου είναι στο σήμερα, με τις δυσκολίες του σήμερα, με την δύναμη του φρέσκου.
Εμένα μου άρεσε ιδιαίτερα που την κρέμασες τη στιλάτη στον τοίχο.
Γενικά πάντως αυτό που έγραψες είναι ένα πανέμορφο αισιόδοξο και παιχνιδιάρικο “κλείσιμο ματιού” (πολύ ωραία φράση που χρησιμοποίησες για την πρώτη ματιά του έρωτα) , σε όλους τους ήρωες της ιστορίας σου.
Σε φιλώ 🙂

χαχαχα τα έκανα και μπολντ

KATIA

μπραβο Μαρινα μου πολυ ομορφο το μηνυμα που μας περασες μεσα απο την εικονα σου . δυσκολοι καιροι για πριγκηπες ελεγαν καποτε οι παλιοι , ξεχωριστοι ομως καιροι για αγαπη , αυτοεκτιμηση σεβασμο και συμβιωση . παντα οι δυσκολιες μας κανουν πιο δυνατους ‘ ολα θα πανε καλα ‘

36
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x
Αρέσει σε %d bloggers: