merry christmas

Και μην ξεχνάτε, να ερωτεύεστε τη ζωή!

Σκέψεις

Μια κοινωνία, που όλο σοκάρεται!

Μια κοινωνία, που όλο σοκάρεται!
Πόσες φορές, δεν έχουμε διαβάσει βαρύγδουπους τίτλους : «Σοκ έχει προκαλέσει», «Σοκαρισμένη η κοινωνία», «Σοκ! …» , για διάφορα γεγονότα της επικαιρότητας, στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο;! Το λάθος βέβαια δεν είναι στους τίτλους, ούτε στις λέξεις, είναι στην κοινωνία, που απλά σοκάρεται και συνεχίζει τη ζωή της!
Disclaimer: Το κείμενο δεν είναι επηρεασμένο από ένα γεγονός (δυστυχώς), αλλά κι από προηγούμενα γεγονότα κι από επόμενα. Γιατί, όσο δεν αλλάζουμε νοοτροπία, θα υπάρχουν πάντα επόμενα!

Κάπου εδώ, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω, πως άσχημα γεγονότα συνέβαιναν πάντα, δεν είναι προνόμιο της κοινωνίας του 2018. Φαίνεται όμως πως η εγκληματικότητα έχει αυξηθεί και η επικινδυνότητα έχει ανέβει. Δεν είμαι εδώ για να εξετάσω τα «γιατί» και να σας εξηγήσω γιατί συμβαίνει αυτό. Είμαι εδώ όμως, για να σας πω, πως κουράστηκα να βλέπω το ίδιο έργο σε επανάληψη.
Φαίνεται πως έχουμε εγκλωβιστεί σε ένα φαύλο κύκλο και πάντα όταν συμβαίνει κάποιο έγκλημα ή άσχημο συμβάν -σοκαριστικό, δεν αντιλέγω- εμείς σοκαριζόμαστε κι ύστερα συνεχίζουμε τις ζωές μας. Με τις αντιδράσεις δηλαδή μια χαρά τα πάμε, με τις δράσεις βλέπω πως έχουμε ένα μικρό πρόβλημα. Και θα το βλέπετε κι εσείς δε μπορεί!
κοινωνία - εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή

Θα περίμενε κανείς, πως η κοινωνία, θα είχε μέχρι τώρα ωριμάσει. Κι όμως στα δικά μου μάτια, φαντάζει πιο ανώριμη από ποτέ . μπερδεμένη, ευεπηρέαστη, να αναζητεί τη δική της ταυτότητα. Κι αυτό το καταλαβαίνω, κάθε φορά που κάτι συμβαίνει, γιατί είτε διαδικτυακά, είτε σε προσωπικές συζητήσεις, το μόνο που συμβαίνει, είναι πως στήνονται «λαϊκά δικαστήρια», χωρίς να είμαστε δικαστές, χωρίς να γνωρίζουμε όλα τα στοιχεία και απλά τσακώνονται οι άνθρωποι, υπερασπιζόμενοι τις απόψεις τους. «Λαϊκά δικαστήρια» βέβαια πάντα υπήρχαν, απλά λόγω διαδικτύου, η κατάσταση έχει μεγεθυνθεί κι είναι πιο εύκολα αντιληπτή.
Και φυσικά δε κατηγορώ το δικαίωμα της άποψης, η ελευθερία του λόγου, είναι αναμφισβήτητη. Απλά με προβληματίζει πολύ:

  • το πόσο εύκολα γινόμαστε ένα με τη μάζα (καμιά φορά αυτό που κοροϊδεύουμε),
  • φερέφωνα απόψεων που δεν γνωρίζουμε ολοκληρωμένα,
  • το πού έχει χαθεί η κριτική σκέψη,
  • το πώς έχουμε καταντήσει έτσι και
  • το πού πιστεύουμε, ότι θα οδηγηθούμε.

Και με φοβίζει, που οι προβληματισμοί μου, είναι τόσοι, ώστε να μου επιτρέπουν, να μπορώ να τα παρουσιάζω με bullet points!
Όλοι μιλάμε για το όνειρο μια οργανωμένης, συγκροτημένης, ώριμης κοινωνίας, μα μέχρι εκεί. Απλά το οραματιζόμαστε, απλά το ποθούμε. Τι κάνουμε όμως, για να κάνουμε αυτό το όνειρο πραγματικότητα; Γιατί εγώ το μόνο που βλέπω να κάνουμε, είναι να σοκαριζόμαστε. Κάποια στιγμή, θα πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Να πούμε αυτή τη κοινωνία θέλω, αυτή θα έχω και να τη διεκδικήσουμε.

κοινωνία - εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή
Γιατί η κοινωνία, είμαστε εγώ κι εσείς. Αν λοιπόν όλοι κάνουμε μικρές αλλαγές στο τρόπο που ζούμε, που φερόμαστε, που αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις, αυτές οι αλλαγές θα αντικατοπτριστούν στην κοινωνία. Ξέρω τι θα σκεφτείτε, έχει γίνει κομμάτι της νοοτροπίας μας πια, η σκέψη: «έλα μωρέ, εγώ θα αλλάξω τη κοινωνία;».

Και γιατί δε πιστεύουμε στον εαυτό μας; Γιατί μας νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι; Γιατί δε λέμε: «Ναι, εγώ θα αλλάξω τη κοινωνία».

Θα σας δώσω ένα παράδειγμα: αν εγώ δεν πετάξω τα σκουπίδια μου στο δρόμο, δε σημαίνει πως αυτόματα οι δρόμοι της Αθήνας καθάρισαν. Σίγουρα όμως, είναι λίγο πιο καθαροί, αφού εγώ τουλάχιστον δεν τους επιβάρυνα. Το παράδειγμα μου, ίσως το ακολουθήσουν κι άλλοι και το αποτέλεσμα θα φανεί. Το ίδιο συμβαίνει και με την κοινωνία, αν εγώ αλλάξω τη νοοτροπία μου, δε σημαίνει πως θα αλλάξει η κοινωνία ολάκερη, αλλά τουλάχιστον θα έχει αλλάξει μια κουκκίδα της. Όσες περισσότερες κουκκίδες αλλάζουν, τόσο θα αλλάζει η τελική εικόνα της κοινωνίας!
Κάπου εδώ, θα βάλω μια τελεία στις σκέψεις μου, γιατί όσα και να γράψω, δε θα αλλάξει κάτι. Πράξεις πρέπει να ξεκινήσουμε να κάνουμε. Να σταματήσουμε να είμαστε δικαστές και επαναστάτες του καναπέ και να ενεργοποιηθούμε. Γιατί, πόσα σοκ να αντέξει πια ο κόσμος;!
Εύχομαι κι ελπίζω, να ξημερώσει μια μέρα που στα άσχημα γεγονότα (γιατί πάντα θα υπάρχουν), θα αντιδρούμε ως σκεπτόμενοι άνθρωποι και θα δρούμε ως σκεπτόμενοι πολίτες. Πριν έρθει η μέρα, που τίποτα πια δε θα μας σοκάρει…

Εσάς ποια είναι η άποψη σας, απέναντι στους χειρισμούς της κοινωνίας, σε όλα τα άσχημα γεγονότα που συμβαίνουν;

Until Next Time…

Μαρίνα ♥


Αν σας άρεσε η ανάρτηση μου, μπορείτε να τη μοιραστείτε μέσα από τα κουμπιά κοινοποίησης στα social media, στα οποία μπορείτε να με βρείτε εδώ: facebook, instagram, twitter.

About Author

Είμαι η Μαρίνα, με λες και blogaholic και μέσα από αυτό το blog, μοιράζομαι τις σκέψεις μου, πράγματα που με αφορούν και στιγμές από την ζωή μου!

(16) Comments

  1. Το πήρες το βαθύτερο νόημα Μαρινάκι μου και αυτό μου δίνει τεράστια χαρά! 😀
    Γράφεις:
    «Γιατί η κοινωνία, είμαστε εγώ κι εσείς. Αν λοιπόν όλοι κάνουμε μικρές αλλαγές στο τρόπο που ζούμε, που φερόμαστε, που αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις, αυτές οι αλλαγές θα αντικατοπτριστούν στην κοινωνία. Ξέρω τι θα σκεφτείτε, έχει γίνει κομμάτι της νοοτροπίας μας πια, η σκέψη: «έλα μωρέ, εγώ θα αλλάξω τη κοινωνία;».
    Και γιατί δε πιστεύουμε στον εαυτό μας; Γιατί μας νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι; Γιατί δε λέμε: «Ναι, εγώ θα αλλάξω τη κοινωνία».
    Διάβασε και μια φθινοπωρινή και επίκαιρη ανάρτηση:
    https://ainafetst.wordpress.com/2014/10/28/revolution-du-centre/
    ΑΦιλάκια καρδιάς και καλή δυναμική βδομάδα να έχουμε! 🙂
    ΥΓ: Δράση δεν είναι μόνο να βγαίνουμε έξω με ντουντούκες, δράση είναι να γράφουμε παρόμοια κείμενα! Εύγε σε όσους τολμούν! 😛

    1. Την διάβασα την ανάρτηση μαγισσούλα μου και σ’ ευχαριστώ για τη προτροπή. Θα συμφωνήσω με το Υγ σου, απλά θα ήθελα κάποια στιγμή να βρούμε το μέτρο, ανάμεσα στη θεωρία και τη πράξη, σαν κοινωνία. Να μη στεκόμαστε, είτε στο ένα, είτε στο άλλο.
      Σε φιλώ. Καλή συνέχεια στη μέρα σου! 🙂

  2. Τι κόσμο θέλουμε;;;
    Σταθερά προσανατολισμένη προς τον ανθρώπινο, κάθε μέρα σκέφτομαι πώς θα τον φτιάξω στο δικό μου μικρόκοσμο, μόνη και με παρέα. Κάθε μέρα…
    Δεν είμαι για πολλά λόγια αυτές τις μέρες…
    Καλή εβδομάδα, κοριτσάκι!

    1. Τι κόσμο θέλουμε, αυτό αναρωτιέμαι κι εγώ. Γιατί άλλα δηλώνουμε πως θέλουμε, κι άλλα κάνουμε.
      Τη καλημέρα μου, κορίτσι γλυκό!

  3. Νομίζω ότι τα social media που έχουν μπει για τα καλά στη ζωή μας, κάνουν περισσότερη ζημια σε τέτοια θέματα. Επηρεάζεσαι εύκολα για θέματα που άλλοτε δε θα το έκανες! Αλλα καλό είναι να μας προκαλούν σκέψεις κ όχι υπερβολες

    1. Σίγουρα έχουν βοηθήσει στο θέμα της επιρροής. Από την άλλη η κοινή γνώμη, ήταν πάντα ευεπηρέαστη. Τα social media, απλά το διευκολύνουν.
      Την καλημέρα μου, Ζήνα μου. Όμορφη συνέχεια στη μέρα σου εύχομαι! 🙂

  4. Giannis Pit says:

    Για μια ακόμα φορά επιβεβαιώνεις την άποψη που έχω για σένα και τη σκέψη σου Μαρίνα μου.
    Ανήσυχη, σκεπτική, προοδευτική, ευαίσθητη.
    Κοίτα, αυτό το ….σοκ που τόσο …απρόσμενα πέφτει στα κεφάλια της κοινωνίας των νοικοκυραίων είναι απόρροια κορίτσι μου του τρόπου ζωής τους και σκέψης τους.
    Βουτηγμένοι σε μια κάμαρα μικροαστικού «πολυτελούς» σπιτιού, φυλακισμένη σε έναν φτηνό αγοραίο καταναλωτισμό, ουδεμία έχει επαφή με το γίγνεσθαι γύρω της. Μα καμία !
    Το μόνο που την νοιάζει είναι να δουλεύει σαν σκλάβος, να είναι υποτελής, να κάνει shipping therapy και να υπάρχει στα social media.
    Αυτή είναι η ζωή της. Και ως τέτοια Μαρίνα μου πάντα θα σοκάρεται με αυτό που γίνεται ολόγυρά της και δεν χαμπαριάζει τι της γίνεται.
    Μέχρι να ξυπνήσει απ την αυταπάτη και την ψεύτικη μακαριότητα και να δει τον εφιάλτη κατάφατσα.
    Την καλησπέρα μου κοπέλα μου.

    1. Να ‘σαι καλά Γιάννη. Θα συμφωνήσω, μα ελπίζω η κοινωνία να ξυπνήσει απ’ το σοκ (ή και τον λήθαργο), πριν να είναι πολύ αργά.
      Μια όμορφη συνέχεια στη μέρα σου εύχομαι 🙂

  5. Καλώς το κορίτσι με τις σοφές σκέψεις. Εγώ πάλι θα πω ότι δεν πιστεύω ότι σοκάρεται η κοινωνία. Όταν ακους άσχημες ειδήσεις, αν είναι σοκαριστικές, αντιδράς σαν σε σοκ αλλά κάνεις και ζάπινγκ και γελάς αυτόματα με τη Λουλού που φοράει το μαγιό της στην επιτροπή για να της πουν αν κάνει για μοντέλο,τότε δεν είσαι σοκαρισμένος απλά μιλάς και αντιδράς με λόγια μόνο και μόνο για να μην σε πουν ανενημέρωτο.
    Η κοινωνία πιστεύω ότι έχει συνηθίσει τόσο πολύ με το άσχημο, το κακό, το εγκληματικό που δεν τη σοκάρει τίποτε. Απλά φωνασκούμε για να πούμε ε υπάρχουμε κι εμείς.
    Μια κουκίδα αν αλλάξει ο καθένας μας θα φανεί διαφορά στην κοινωνία. Σοφότατο και όλη η ουσία πια!
    Καλησπέρα Μαρίνα μου
    Καλή σου εβδομάδα

    1. Δε διαφωνώ με όσα γράφεις Άννα μου, αλλά στέκομαι στο τι δηλώνει η κοινωνία. Κι η κοινωνία δηλώνει συνεχώς σοκαρισμένη. Αλήθεια λες, πως η κοινωνία έχει συνηθίσει τόσο πολύ που δε τη σοκάρει τίποτα. Κι όμως δηλώνει σοκαρισμένη. Και τι κάνει γι΄αυτό; Εκεί στέκομαι. Και θα περιμένω κάποια στιγμή να μου δώσει απάντηση.
      Καλή συνέχεια στη μέρα σου εύχομαι. Πολλά φιλιά!

  6. Έχω πάψει να σοκάρομαι εδώ και χρόνια και το μόνο που επιδιώκω, είναι ν’ ανήκω στη γραφική μειοψηφία που «πετούν τα σκουπίδια τους στον κάδο». Μαζί με τα σκουπίδια, πετάω οτιδήποτε χαλάει την αισθητική και την ψυχολογία μου. Και αυτή η «προβατοποίηση» που ζούμε τα τελευταία χρόνια, είναι ένα απ’ αυτά. Χαίρομαι όταν ανακαλύπτω νέους ανθρώπους που αντιστέκονται στη χειραγώγηση και έχουν κριτική σκέψη. Είσαι ένας απ’ αυτούς και βάστα όσο μπορείς Μαρίνα μου.

    1. Μαρία μου, μακάρι όλοι να βαστίξουμε. Μακάρι, να ξεφύγουμε από τη χειραγώγηση και να βαδίσουμε με κριτική σκέψη.
      Τότε ίσως και να ‘χουμε τη πιθανότητα να ξημερώσουμε σε μια καλύτερη κοινωνία!
      Μια όμορφη συνέχεια στη μέρα σου εύχομαι! 🙂

  7. διονύσης μάνεσης says:

    Είναι αργοί οι ρυθμοί εξέλιξης των κοινωνιών, Μαρίνα. Πόσω μάλλον της δικής μας, όπου η Πολιτεία, διαχρονικά, παρουσιάζει εγγενείς αδυναμίες οργάνωσης και συνέχειας. Το θλιβερό είναι ότι πολλοί έχουνε πάψει να ελπίζουν ή να προσπαθούν.
    Παρόλα αυτά, τη λύση, όσο είναι λύση, την έδωσες στο κείμενό σου. Εσύ, εγώ, εμείς. Εκεί που δεν έχουμε να περιμένουμε από τον απρόσωπο σχηματισμό, εκεί είμαστε εμείς. Κουκίδες; Κουκίδες. Αγάλι αγάλι. Ας επιμένουμε, πάντως.
    ΄Κι εγώ χαίρομαι όταν τα θέματα αυτά τα θέτουν νέοι άνθρωποι όπως εσύ. Και αισθάνομαι ότι δεν είσαι απ’ αυτούς που απογοητεύονται και τα παρατάνε εύκολα.. Μαζί σου!

    1. Δεν θεωρώ, πως το να πάψουμε να ελπίζουμε ή να προσπαθούμε είναι επιλογή.
      Θεωρώ, πως κάποια στιγμή πρέπει να ενεργοποιηθούμε. Δε γίνεται αλλιώς.
      Καλή σου μέρα Διονύση 🙂

  8. Δεν το ειχα διαβασει αυτο το κειμενάκι σου Μαρίνα μου.
    Δυστυχώς η κοινωνια θα πρέπει να σταματήσει να σοκάρεται και να αφυπνιστεί επιτέλους μπας και κάνουμε τίποτα!!! Μας κουρασαν ολες αυτες οι δηθενιές!!!
    Σε φιλώ πολύ!
    Φοβερή ανάρτηση!

    1. Σε ευχαριστώ πολύ Μαρία μου και θα συμφωνήσω. Ναι στην αφύπνιση, όχι σε άλλα σοκ. Φτάνει πια! Πολλά φιλιά!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: