Χρόνος ανάγνωσης: 3 λεπτά

Ήταν ένα πρωινό Δευτέρας, σαν όλα τα άλλα.

Άνθρωποι στους δρόμους να τρέχουν να προλάβουν, εργαζόμενοι στις δουλειές, παιδιά στα σχολεία.

Μέσα τους άγχη για τη δουλειά, για τα οικονομικά, την κοινωνία.

Τα προβλήματα και οι χαρές, να παίζουν εναλλαγή, όπως φυσικά κάθε μέρα.

Το απόγευμα, παγωμένο και στωικό, σαν να ‘χε η μέρα η ίδια προαίσθημα για κάτι.

Παρ΄όλα αυτά, κάποια παιδιά βγήκαν στους δρόμους.

Σε μια γειτονιά, ένας φωτογράφος παγκοσμίου φήμης, που ήταν εκεί για διακοπές, φωτογράφισε δυο παιδάκια. Του έκανε εντύπωση η απλότητα που έπαιζαν δίπλα σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι.

Photo by mostafa_meraji on Pixabay

Έπιασε κουβέντα μαζί τους, ρωτώντας τα για το σπίτι.

Με την παιδική τους αθωότητα, του είπαν πως ψάχνουν για φαντάσματα. Το σπίτι του είπαν, είναι στοιχειωμένο.

Τα είδε να κοιτάνε μέσα από τα σίδερα πονηρά! Να φωνάζουν μήπως προσελκύσουν τα φαντάσματα.

Γελούσαν αληθινά, όταν δεν έπαιρναν απάντηση.

Ο φωτογράφος κίνησε για το ξενοδοχείο του, με εικόνες που του θύμισαν μια άλλην εποχή. Πιο απλή, μα και πιο αθώα, πιο όμορφη.

Τότε που οι γειτονιές είχαν επαφή, μιλούσαν και ζούσαν στιγμές. Τότε που τα παιδιά δεν έπαιζαν με κινητά σε κάθε βήμα.

Το βράδυ ήταν ένοχο

Γιατί, έφερε το κακό στην ώρα του!

Και εκεί που οι άνθρωποι είχαν ξαπλώσει, αφήνοντας πίσω τους, τα βάρη της ημέρας, η Γη ξέσπασε!

Τράνταξε το είναι της, σε απόσταση χιλιομέτρων.

Τα σπίτια κατέρρευσαν, το ίδιο φυσικά και η ζωή.

Γιατί μέσα από τη βουή, τον τρόμο, την καταστροφή, έβγαινε ο σπαραγμός της απώλειας, αλλά και της απόγνωσης.

Η βιαιότητα της δυσκολίας, που σκέπαζε τον ουρανό, μαζί με τη σκόνη απ’ τα συντρίμμια.

Και ύστερα, ενός λεπτού σιγή, στο δέος της δύναμης της Γης.

Και έπειτα κλάμα, τραγωδία, αλλά και βοήθεια.

Γιατί, ακόμα και στις στιγμές που η τραγωδία, δε χωράει παρηγοριά, μπορούμε να παραμείνουμε Άνθρωποι.

Με στάση ταπεινή, αλλά και γεμάτη συμπόνια.

Σε κάποια συντρίμμια, βρήκαν μια φωτογραφία, με δυο παιδιά που κρυφογελούσαν, μπροστά από κάτι κάγκελα.

Λίγο πιο κει, ο παγκοσμίου φήμης φωτογράφος. Αυτή ήταν η τελευταία του φωτογραφία.

Οι έρευνες δε σταματούν, για τα παιδιά αυτά.

Άραγε ο Θάνατος, τα εγκλώβισε στη φυλακή του;

Και πόσες ψυχές πήρε μαζί;

Οι εγκλωβισμένοι, διψούν για ελπίδα, ελευθερία, αέρα καθαρό.

Και οι συγγενείς, αυτοί που μένουν στα συντρίμμια, με χέρια αδειανά και ψυχές ξεσκισμένες ποθούν τη λύτρωση. Και ένα καλό νέο.

Η ζωή, θα συνεχίσει με όποιο τρόπο για όσους γλίτωσαν. Μα ο πόνος δε θα τελειώσει ποτέ. Θα στοιχειώνει για πάντα την περιοχή. Αληθινά και πονεμένα, όχι σαν τα φαντάσματα, που έψαχναν τα παιδιά της φωτογραφίας.

 

Λίγες τελευταίες σκέψεις

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στη Μίνι – Σκυτάλη# 5 που οργανώνει η Μαίρη μας από το blog Γήινη Ματιά. Και την ευχαριστώ για το έναυσμα που μας έδωσε, γιατί τα δρώμενα, τα νιώθω ως μέρος της κανονικότητας μου!

Μπορεί η ιστορία μου να είναι προϊόν φαντασίας! Αλλά φυσικά, πόσες άλλες τραγικές ιστορίες δεν κρύβει η καταστροφή του σεισμού στην Τουρκία και τη Συρία.

Ακόμα μια φορά, βλέπουμε πόσο “μικροί” είμαστε. Μα και ανίσχυροι, μπροστά σε κάποιες καταστάσεις!

Με έχει συγκλονίσει το μέγεθος της καταστροφής, φυσικά με ότι αυτό περιλαμβάνει (απώλειες ζωών, περιουσιών, μνημείων, ελλείψεις τροφίμων και ειδών α’ ανάγκης, κ.α.).

Αλλά και η τρομακτική σκέψη, του πόσο εύκολο θα ήταν στη θέση αυτών των ανθρώπων να είμαστε εμείς.

Γι’ αυτό μη χάνουμε την ανθρωπιά μας ή τη συμπόνοια μας, μπροστά στην κάθε τραγωδία. Όλα αυτά τα τραγικά που συμβαίνουν, οι πανδημίες, οι φυσικές και καιρικές καταστροφές, ας μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.

 

Until Next Time…

Μαρίνα


Για τα πνευματικά δικαιώματα, μπορείς να μάθεις περισσότερα εδώ!

Aν σου άρεσε η ανάρτηση μου, κάνε την καλή σου πράξη για σήμερα και μοιράσου τη μέσα από τα κουμπιά κοινοποίησης (κάτω από το άρθρο) στα social media!

Στα οποία παρεμπιπτόντως μπορείς να με βρεις εδώ: facebook, instagram, twitter, newsletter

Marina Tsardakli

Είμαι η Μαρίνα,
Ένα κορίτσι της διπλανής πόρτας και serial Blogger, με μια αδυναμία στο αισιόδοξο, το διαφορετικό, το πρωτότυπο!
Αυτό το blog, με το χιούμορ και την αισιοδοξία του, είναι η επανάσταση μου, σε έναν κόσμο μίζερο και ολίγον φλατ!

Subscribe
Notify of
guest

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

24 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
ainafets
10/02/2023 12:20 ΜΜ

Πολύ δυνατή η συμμετοχή σου Μαρινάκι μου που αγγίζει και τα όρια της πραγματικότητας γιατί παρόμοιες ιστορίες που δεν είναι πάντα μυθοπλασία, μας αγγίζουν, μας πονούν και μας κάνουν να αισθανόμαστε τόσο αδύναμοι μπροστά στις φυσικές καταστροφές…
Καλή δύναμη στους πληγέντες και καλή επιτυχία και στη δική σου συμμετοχή!
ΑΦιλάκια προβληματισμένα αλλά πάντα με αγάπη και συμπόνοια για τον άνθρωπο όπου και να βρίσκεται!

ΜΑΡΙΑ ΚΑΝΕΛΛΑΚΗ
10/02/2023 4:36 ΜΜ

Διάλεξες τη φωτογραφία που συμβολίζει όλα τα παιδιά που έμειναν έξω απ’ τον ευρωπαϊκό “παράδεισο” και πνίγηκαν στις θάλασσες ή στα ποτάμια κι όλες εκείνες τις υπάρξεις που πληρώνουν το τίμημα των μεγαλοσυμφερόντων. Αυτό που εκτυλίσσεται στις γειτονικές μας χώρες, είναι άλλη μια υπενθύμιση (ίσως απ’ τις τελευταίες) πως η φύση θα πει την τελευταία της κουβέντα.
Να είσαι καλά Μαρίνα μου! Μακάρι να είχε άλλη ερμηνεία αυτή η έξοχη φωτογραφία που διάλεξε η Μαίρη.

Giannis Pit
10/02/2023 6:08 ΜΜ

Η ανθρώπινη ευαισθησία, που κυριαρχεί στην καρδιά σου, έρχεται, μία ακόμα φορά, Μαρίνα μου, να φωνάξει “παρών” με ένα μικρό σου αφήγημα, αντανακλαστικό των τραγικών γεγονότων στην Τουρκία-Συρία.
Ο σεισμός, βίωμα της φύσης τρομακτικό, γίνεται αντικείμενο επεξεργασίας στο λογισμό σου και παίρνει τη δοσμένη εικόνα για να της δώσει ζωή και σκέψεις. Έτσι προκύπτει αυτό σου το αφήγημα, από τη ματιά των μικρών παιδιών και τη φωτογραφία του φωτογράφου.
Πάντα μάς συγκινείς για μια σειρά πράγματα, Μαρίνα μου, μακρύς αυτός ο κατάλογος, αλλά και ετούτη τη φορά, ακόμα περισσότερο.
Το σεβασμό και την αγάπη μου.

Μαίρη
10/02/2023 6:32 ΜΜ

Μαρίνα μου έθιξες ένα θέμα που μας έχει συγκλονίσει όλους! Ζωές που χάθηκαν κάτω από συντρίμμια, άνθρωποι που θρηνούν για τους νεκρούς τους, για τα σπίτια τους, για τον τρόμο που βίωσαν. Όταν η Φύση μιλά, ο άνθρωπος μένει βουβός αισθανόμενος τη μικρότητα του. Η ιστορία σου μπορεί να είναι φανταστική, αλλά με ανατρίχιασε εξίσου με την πραγματικότητα. Και το μήνυμα έντονο ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ!! Φιλιά πολλά κορίτσι μου σ’ ευχαριστώ πολύ!

Anna
10/02/2023 7:08 ΜΜ

Δυνατή η ιστορία σου.Θα μπορούσε να είναι αληθινή. Δυστυχώς όλα αυτά ταα τραγικά που συμβαίνουν στην Τουρκία μας ξεπερνούν. Η σκέψη μου δεν μπορεί να φύγει κυρίως από τα άτομα που απεγκλώβισαν και ήταν για ώρες κάτω από τα χαλάσματα. Τι σοκ, τι εφιάλτες θα έχουν! Πόσο τραγικό που δεν υποκλινόμαστε στη φύση και προσπαθούμε να κυριαρχίσουμε!
Μπράβο Μαρίνα μου. Ευαίσθητο κείμενο σαν κι αυτά που γράφεις κάθε φορά. Μας αγγίζει να το ξέρεις
Φιλιά πολλά

Ρένα Χριστοδούλου
11/02/2023 1:17 ΠΜ

Η φύση μας απέδειξε άλλη μία φορά πόσο ασήμαντοι είμαστε, Μαρίνα μου !
Δεν το χωράει το μυαλό μου, όλες αυτές τις ημέρες μόνο αυτό σκέφτομαι.
Πόσες ζωές χάθηκαν.
Πολύ δυνατή κι επίκαιρη η ιστορία σου, που θα μπορούσε να είναι αληθινή.
Εύχομαι να παραμείνουμε άνθρωποι και να αλλάξουμε προς το καλύτερο πριν να είναι αργά.
Σε φιλώ.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΔΙΑΚΟΒΑΣΙΛΗΣ
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΔΙΑΚΟΒΑΣΙΛΗΣ
11/02/2023 7:50 ΠΜ

Ένα κείμενο εμπνευσμένο απ’ όσα τραγικά συμβαίνουν αυτές τις μέρες στη γειτονική μας χώρα, αλλά πολύ καλά κάνεις και μας θυμίζεις ότι μπορεί να συμβεί παντού (Εύχομαι όχι στην ίδια ένταση). Ευαίσθητο κείμενο, που από μέσα του αναδύεται όλος ο πόνος αλλά και το ξάφνιασμα, που προκαλείται από έναν τόσο καταστροφικό σεισμό. Οι νεκροί είναι χιλιάδες και ανάμεσα τους σίγουρα, μεγάλος ο αριθμός των παιδιών.
Αν είσαι άνθρωπος δεν γίνεται να μην νιώσεις πόνο!
Νάσαι καλά, Μαρίνα!

Κλαυδία Μάμαλη
Κλαυδία Μάμαλη
11/02/2023 9:35 ΠΜ

Μαρίνα μου η συγκλονιστική πραγματικότητα που μας έχει συνταράξει ενσωματώθηκε τόσο θαυμάσια στην ιστορια σου ! Ο πόνος, η απώλεια, τα συντρίμια και η μικρότητα του ανθρώπου μπροστά στις φυσικές καταστροφές , ας μας στρέψουν σε αξιολόγηση της στάσης μας απέναντι σε όλα αυτά…. και ας επαναπροσδιορίσουμε την στάση μας….Σε φιλώ

Μαρία Πλατάκη
11/02/2023 4:39 ΜΜ

Συγχαρητήρια Μαρίνα μου για την συγκλονιστική συμμετοχή σου .Αυτή η εικόνα μου άρεσε και εμένα για μια διαφορετική προσέγγιση από τη δική σου που είναι όμως επίκαιρη συμφωνα με τα δυσάρεστα γεγονότα που ζούμε και έχουν θύματα τα παιδιά το μέλλον του κόσμου .Τα μικρά και αθώα θύματα που γίνονται θυσία στο βωμό των κοινωνικών οικονομικών συμφερόντων πολέμων αλλά και της οργής της γης που εκεί που δεν το περιμένεις δίνει τη χαριστική βολή του εφήμερου του ψεύτικου της απόλυτης φθοράς.
Μπράβο σου κορίτσι μου
Φιλιά

ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ
11/02/2023 6:38 ΜΜ

Δεν θα μπορούσε η φωτογραφία αυτή να σε πάει αλλού, παρά μόνο στα τραγικά γεγονότα
που συγκλονίζουν τον κόσμο ολόκληρο.
Ανατριχιάζει κανείς να σκεφτεί ότι η ιστορία σου θα μπορούσε να ήταν αληθινή Μαρινάκι μου ευαίσθητο.. Αν και πολλές φορές η πραγματικότητα ξεπερνά την φαντασία σε σενάρια…
Πολύ δυνατή η συμμετοχή σου και εμείς πόσο αδύνατοι απέναντι στα στοιχεία της φύσης που νομίζουμε ότι μπορούμε να τα δαμάσουμε!
Συγχαρητήρια μικρή μου να είσαι καλά την αγάπη μου φιλιααα

Giota Arxontaki
13/02/2023 9:33 ΠΜ

Αχ τι να λέμε τώρα… Ναι, προϊόν φαντασίας η ιστορία σου, αλλά μπορεί και να είναι αληθινή. Τέτοιες τραγωδίες κρύβουν αμέτρητες ιστορίες που αξίζει να ακουστούν, όμως δεν ακούγονται ποτέ…
Ας κρατήσουμε ενός λεπτού σιγή για όλους εκείνους τους ανθρώπους, και δη τα παιδιά, που ζουν τραγικές καταστάσεις και δε φταίνε σε τίποτα!!
Συγχαρητήρια για τη συμμετοχή σου και καλώς σε βρήκα!

mia petra
13/02/2023 1:33 ΜΜ

Σε κάποια άλλη -θεματική- περίπτωση, θα σου έλεγα τί φανταστική ιστορία η ιστορία “φαντασίας” σου, κουκλοβαφτιστηρόνιμου.. 🙁 Ωστόσο φαντάζει ως live ρεπορτάζ από τον τόπο τού τρόμου και του θανάτου.. Μην ξεχνάμε να πάρουμε την ιστορία από την αρχή, εκεί που “λέει” πως, η δόμηση στις εν λόγω περιοχές, ήταν ό,τι πιο πρόχειρο και φτηνιάρικο μπορούσε να κατασκευαστεί! Μέχρι και πολυκατοικία δίχως θεμέλια αποκαλύφθηκε μετά το χτύπημα τού εγκέλαδου! Είχαν χτίσει ήδη τόσα εκατομμύρια ανθρώπους μέσα σε.. έτοιμους τάφους! Το “μαρτυρά” ο εγκέλαδος! Κι αυτό είναι ό,τι πιο εγκληματικό (στο βωμό τού κέρδους τους!) και πρόστυχο μπορεί να κάνουν οι “άνθρωποι” σε ανθρώπους.. Είμαι πρώτα εξοργισμένη, και μετά πονάω για όλες αυτές τις απώλειες. Κι ένα διαπιστώνω πικρά: όποιος θάφτηκε κάτω από τα χαλάσματα, μπορεί να ήταν και.. λίγο τυχερός, γιατί αυτοί που επέζησαν, θα μείνουν πια χωρίς κανένα “κεραμίδι” πάνω από το κεφάλι τους, μιας και μέχρι προχθές “νόμιζαν” ότι διέθεταν “κεραμίδι”.. 🙁

[instagram-feed]
24
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x