Story Time Διαδικτυακά δρώμενα

Οι ταξιδιώτες του άλλου κόσμου

προχωράς
Image by WikiImages from Pixabay

“Προχωράς”, μέχρι που φτάνεις! Ανοίγεις τα μάτια, παίρνεις μια βαθιά ανάσα και κλαις.

Σε υποδέχεται η Ζωή με ένα χαμόγελο. Για όσα θα σε δει να κάνεις και όσα θα ζήσετε μαζί!

Την ίδια αντίδραση μοιραζόμαστε, όλοι οι άνθρωποι, ερχόμενοι στον κόσμο.

Δεν ξέρω αν φταίει, ο φόβος για το άγνωστο  ή ο Κόσμος, που είναι … έτσι όπως είναι και μας τρομάζει.

Ξέρω πως σε γεννά η Αγάπη κι εσύ ταξιδεύεις στο μαύρο του αγνώστου και ακολουθείς το Φως Της. Και σαν μια ευχή που εκπληρώθηκε, υπάρχεις!

βίρα-τις-άγκυρες

Τις περισσότερες φορές, φεύγουμε και με τον ίδιο τρόπο.

Μόνο που τα μάτια κλείνουν κι η ανάσα φεύγει.

Και σε υποδέχεται ο Θάνατος, με μια έκφραση σκυθρωπή. Γιατί δεν ξέρει ακόμα τι να υποθέσει για τη ψυχή σου ή τι γεύση θα του αφήσει η ζωή σου!

Και ταξιδεύεις με μια βάρκα στον Αχέρωντα, κάνοντας το ύστατο ταξίδι. Και δεν σε σκιάζουν πια οι άνεμοι κι οι τρικυμίες. Γιατί κι εσύ, σαν ένα αστέρι που εκπλήρωσε μια ευχή, πέφτεις και χάνεσαι στο άγνωστο.

προχωράς
Image by Stefan Keller from Pixabay

Στο πρώτο πάτωμα, το ενδιάμεσο.

Σκιές! Κάποιες άμορφες, κάποιες σχεδόν θυμίζουν ανθρώπινες φιγούρες. Μια αμφισβήτηση στον αέρα κινείται παράλληλα στην ενέργεια των ψυχών αυτών. Τα ρούχα σου είναι ακόμα εκεί, ενθύμιο της ζωής σου και ψήγματα της συνείδησης σου, σου θυμίζουν πως υπήρξες.

Προχωράς, χωρίς να ξέρεις που πας. Με δέος, σύνεση και λίγη περιέργεια. Φανταζόσουν τόσα πολλά, νόμιζες περισσότερα κι όλα είναι τελικά, αλλιώς. Και δεν μπορείς να πάρεις ανάσα, να πάρεις θάρρος, δεν έχει νόημα πια!

Σε έναν βράχο στη γωνιά, λίγο πιο πέρα από εκεί που σκάνε τα λυσσασμένα κύματα, κοιτάς τον συννεφιασμένο ουρανό και αναλογίζεσαι! Άραγε λάμπει ο Ήλιος εδώ , ή δεν τολμά ούτε το φως να φτάσει στα μέρη τούτα;

Προχωράς! Χωρίς κούραση.

Με μια αντοχή που σε φοβίζει, γιατί ομολογεί αυτό που φοβάσαι: ψυχή είσαι κι εσύ.

Κι ας μην σε σεβάστηκες όταν μπορούσες. Το άκουγες το ρολόι, σε χλεύαζε με κάθε δευτερόλεπτο: “τικ-τοκ”, μα εσύ μονολογούσες “έχω χρόνο”.

Δεν έβαλες τα όρια σου, σε εκμεταλλεύτηκαν ξανά και ξανά, το ρολόι εκεί: “τικ-τοκ” κι εσύ πεισματικά “έχω χρόνο”.

Δεν έβαλες την Αγάπη στη πρώτη θέση, άφησες να σε επηρεάσουν. Το ρολόι γελούσε και φώναζε: “τικ-τοκ” κι εσύ ανόητα συνέχιζες “έχω χρόνο”.

Δεν άκουσες ποτέ τα όνειρα σου, δεν τα ταξίδεψες κι η ψυχή σου έμπασε νερά. Η Μοίρα σε μια γωνιά με μια κλεψύδρα στο χέρι έβλεπε την άμμο να δραπετεύει κι εσύ που δεν δραπέτευσες ποτέ απ’ το κλουβί σου, ήσουν ανήμπορος να ακούσεις το ψαλίδι Της.

Το νήμα κόπηκε και πια δεν είχες χρόνο.

Image by mohamed Hassan from Pixabay

Στο δεύτερο πάτωμα η δίκη!

Και ξαφνικά τα ρούχα φεύγουν.

Γυμνή στέκεται η ψυχή σου, μπροστά στη ζυγαριά. Η Δικαιοσύνη, στέκεται ακλόνητη, ανέκφραστη, έτοιμη να δώσει την ετυμηγορία της. Μα οι αμαρτίες κι η καλοσύνη σου δεν μετριούνται σε κιλά, μα σε στιγμές.

Κι αν οι στιγμές σου μαρτυρούν πως κατάφερες όσο έζησες να κάνεις το “α” κεφαλαίο, τότε Άνθρωπε, ανοίγει η πόρτα, προχωράς και συνεχίζεις!

 

οι ταξιδιώτες του άλλου κόσμου-εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή

Πάτωμα τρίτο: ο άλλος κόσμος.

Και δεν υπήρχαν ούτε χρησμοί, ούτε προφητείες να σε προετοιμάσουν.

Σε κάτι που μοιάζει με κόσμο αδειανό, χορεύουν τόσα Χρώματα. Σαν ένα χάος πολύχρωμο που σε περίμενε να το βάλεις σε τάξη.

Μα το ξέρεις κι εσύ: το χάος δεν οργανώνεται, μονάχα να το αγαπήσεις μπορείς!

Προχωράς, μα τι να εξερευνήσεις; Το τίποτα, είναι τόσο αδειανό. Μα ακόμα και στο χάος, μπορεί να τρυπώσει η Ελπίδα. Και σε όλο αυτό το τίποτα, να γίνει σαν ένα πινέλο, μία βούρτσα μαγική.

Κι εσύ, που θες τόσο πολύ να γυρίσεις πίσω, να δεις αυτούς που αγαπάς, να κρατηθείς από ένα χαμόγελο τους, παίρνεις την βούρτσα και τη βουτάς στο Κίτρινο. Αυτό του Ήλιου που σου έλειψε. Κι εκεί που είναι σκοτεινά, φτιάχνεις το δικό σου Φως να σου δείξει το δρόμο.

Προχωράς και περνάς και να η Αγάπη, σε φυγαδεύει για λίγο… για μια ανάμνηση ακόμα.

Κι εσύ ξεπουλιέσαι για ψίχουλα γιατί η Ψυχή σου θυμάται. Γιατί βλέπει. Κι ίσως να μη νιώθεις τίποτα πια , μα η γλύκα της ζωής, είναι ακόμα στο στόμα σου κι έτσι κι εσύ αντέχεις κόντρα σε κάθε λογική και πιθανότητα, να ονειρεύεσαι, πως ίσως δεν τέλειωσαν όλα.

Έτσι, χωρίς μπαγκάζια, χωρίς εισιτήριο, ξεγλιστράς και γίνεσαι Ταξιδιώτης του Άλλου Κόσμου. Σε μια πρωτοπορία της αιωνιότητας, χαράζεις το δικό σου μονοπάτι και βάζεις ζωή στο θάνατο.

Γιατί ναι, αιώνιος ο θάνατος, μα δε χρειάζεται να είναι και κοινότυπος!

Φιλάς τη Νύχτα και χαμογελάς. Ούτε αυτή, ούτε το Φεγγάρι θα προδώσουν το μυστικό σου. Συνοδοιπόροι άλλωστε κι αυτοί στα ταξίδια σου. Και το ρολόι εκεί, σαν να μη ξέχασε: “τικ-τοκ”. Η ώρα 12. Ώρα για αναχώρηση…

•••••♦•••••

Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στην Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη #5!

Η Μαίρη μας, από το blog Γήινη Ματιά, για ακόμα μια φορά μας έδωσε το έναυσμα να δημιουργήσουμε. Κι ήταν εκείνη που μου έδωσε την εικόνα και την λέξη για να εμπνευστώ. Μαίρη μου σε ευχαριστώ πολύ για όλα.

Ήταν χαρά και τιμή μου, να κλείσω τη Σκυτάλη μας. Μια Σκυτάλη, που για ακόμα μια φορά μας χόρτασε με εμπνευσμένες συμμετοχές. Τι μπορώ να πω, παρά ότι περιμένω την επόμενη Σκυτάλη μας και το επόμενο δρώμενο μας!

Until Next Time…

Μαρίνα


Αν θέλετε να γίνετε κομμάτι της παρέας μας και να μην χάσετε όλα τα ωραία που θα έρθουν, γραφτείτε στο newsletter μας!

Επίσης, αν σας άρεσε η ανάρτηση μου, κάντε την καλή σας πράξη για σήμερα και μοιραστείτε την μέσα από τα κουμπιά κοινοποίησης (κάτω από το άρθρο) στα social media, στα οποία παρεμπιπτόντως μπορείτε να με βρείτε εδώ: facebook, instagram, twitter.

About Author

Είμαι η Μαρίνα, με λες και blogaholic και μέσα από αυτό το blog, μοιράζομαι τις σκέψεις μου, πράγματα που με αφορούν και στιγμές από την ζωή μου!

(27) Comments

  1. Τι να πω;;;;;;;; Με μάγεψες!
    Το διάβασα δυο φορές. Δεν περίμενα αυτήν την ερμηνεία της εικόνας. Τι υπέροχα το παρουσίασες το ταξίδε το αιώνιο.
    Ειλικρινά Μαρίνα μου ανατρίχιασα σύγκορμη.
    Με συγκίνησε αφάνταστα
    Μπράβο σου
    Θερμά Συγχαρητήρια. Κι αυτό το τικ τοκ σαν να το ακούω…και τι πρωτοπόρα που είσαι μάτια μου. Πώς ερμήνευσες αυτό το πινέλο!!!! Είμαι εντυπωσιασμένη
    Πάω να το ξαναδιαβάσω
    Σε φιλώ

    1. Αννούλα μου, πάντα έχεις έναν καλό λόγο να χαρίσεις.
      Με τιμάς! Σ’ ευχαριστώ πολύ!
      Αυτό το “τικ τοκ” κι εμένα με επηρέασε όσο το έγραφα.
      Πολλά φιλιά. Καλή εβδομάδα!

  2. Συναρπαστικό ανάγνωσμα Μπράβο σου

    1. Ευχαριστώ πολύ!
      Καλημέρα & καλή εβδομάδα!

  3. Βαρύ κι ασήκωτο το κείμενό σου Μαρίνα μου. Είναι η αντανάκλαση της προσωπικής μας πορείας στη ζωή, μέχρι την ώρα της κρίσης. Η αντίστροφη μέτρηση του χρόνου με τα “τικ-τοκ”, το κάνει ακόμα πιο αγωνιώδες, σαν να παρακολουθείς ταινία τρόμου. Ειλικρινά θαυμάζω που σκέφτεσαι έξω απ’ το κουτί, που είσαι αντισυμβατική και τολμάς να γράψεις για κάτι που αφορά όλους μας, αλλά το αποφεύγουμε συστηματικά, γιατί πονάει.
    Μπράβο σου κι από μένα, ειλικρινές και με πολλή αγάπη ♥

    1. Μαρία μου πόσο με τιμούν τα λόγια σου;
      Η αλήθεια είναι ότι πάντα μου άρεσε να ξεφεύγω από το συνηθισμένο. Χαίρομαι που σας άρεσε η συμμετοχή μου.
      Πολλά φιλιά.
      Καλή εβδομάδα!

  4. Το καλύτερο επιστέγασμα στον 5ο κύκλο της αγαπημένης μας “Σκυτάλης”! Το κλείσιμο με τη γραφή και συμμετοχή σου Μαρίνα μου.
    Αχ βρε κορίτσι μου πόσο έχει μεστώσει η γραφή σου όλον αυτόν τον καιρό! Ίσως δεν το έχεις καταλάβει, ίσως δεν το έχεις νιώσει αλλά εμείς οι αναγνώστες και ακόλουθοί σου το βιώνουμε με εμφαντικό τρόπο.
    Κοίτα τώρα εδώ, μία ακόμα φορά, τι σκαρώνεις. Ένα αφήγημα υπέροχο, φανταστικό. Ένα ταξίδι μετάβασης σε ένα άλλο κόσμο ύπαρξης.
    Μέσα από το πέρασμα του χρόνου Μαρίνα η γραφή και η έμπνευσή σου γεμίζει. Σαν το φεγγάρι. Και κάθε επόμενη στιγμή γίνεται όλο και πιο λαμπερή και εκφραστική.
    Ξέρεις, σε καμαρώνω! Αβίαστα και “φανατικά”. Σε πιστεύω. Θέλω να συνεχίσεις αυτά σου τα συγγραφικά βήματα σε πιο σύνθετα έργα. Είμαι εδώ να σε καμαρώσω ή να συμβάλω σε οτιδήποτε πάνω σε αυτό.

    Μπράβο Μαρίνα μου! Ειλικρινά μπράβο.

    1. Αναρωτιόμουν, τί θα μπορούσα να γράψω εγώ αν μου τύχαινε αυτή η εικόνα;
      Καμία σχέση με όλα αυτά που διάβασα στη δική σου ανάρτηση.
      Φανταστικό κείμενο που πρέπει να διαβαστεί περισσότερο από μια φορά.
      ΜΠΡΆΒΟ Μαρίνα μου, κλείνεις τον κύκλο με συγκλονιστικό τρόπο.
      Να είσαι καλά και φιλάκια πολλά.

    2. Πόσο χαίρομαι που σας άρεσε η συμμετοχή μου και πόσο σ’ ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια Γιάννη μου!
      Να είσαι πάντα καλά. Και πάνω απ’ όλα σ’ ευχαριστώ που είσαι πάντα “εδώ”.
      Καλή βδομάδα να έχουμε.
      Πολλά φιλιά!

  5. Μαρίνα μου, ένιωσα να παρακολουθώ ταινία. Ένα ψυχολογικό θρίλερ πάνω σε ένα θέμα ταμπού για όλους μας. Ο χρόνος που πάντα λιγοστεύει κι εμείς δεν ακούμε το ρολόι του, ο Άνθρωπος με άλφα κεφαλαίο, η δικαιοσύνη, όλα υπέροχα δοσμένα μέσα σε ένα ατμοσφαιρικό σκηνικό. Χίλια μπράβο, Μαρίνα μου. Εκπληκτικό το κλείσιμο του κύκλου χάρη σε σένα.

    1. Μία μου ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου. Να είσαι πάντα καλά.
      Καλή βδομάδα. Πολλά φιλιά!

  6. Όπως τελευταία Μαρινάκι μου, το κείμενο, το εξαιρετικά καλογραμμένο κείμενο σου, προφανώς αντανακλά την τωρινή σου φάση γι αυτό και φάνηκε σκληρό, “όμως” αλλάζουμε και από εκεί που τα βλέπουμε όλα με μια ανελέητη ματιά, γίνεται ένα κλικ και το σκηνικό αλλάζει γίνεται όχι πιο ροζ αλλά πιο στοργικό απέναντι στην ζωή άρα και απέναντι στον εαυτό μας…
    Όταν είμαστε μέσα στην αγάπη, δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε… προχωράμε και ότι είναι να γίνει, θα γίνει φτάνει να έχουμε μάθει να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα μας! 😉

    ΑΦιλάκια τρυφερά και δυναμικά! 🙂

    1. Να είσαι καλά μαγισσούλα μου.
      Γενικά αυτό το διάστημα, με βλέπω να εμπνέομαι ακόμα κι από πράγματα και συναισθήματα που δεν μου είναι οικεία.
      Να έχεις μια υπέροχη εβδομάδα.
      Πολλά φιλιά!

  7. Άχ! Μαρίνα..αχ! Μαρίνα, δεν έχω λόγια για το τόσο όμορφο τρόπο που εκφράζεσαι με τη γραφή. Το διάβασα μαγεμένη αν και το δικό μου όνειρο για τον άλλο κόσμο που είμαι προετοιμασμένη να πάω είναι πιο γεμάτος χρώματα. Έχεις δει την ταινία ” Θα σε βρω στο Παράδεισο.” ; Δες την και είναι σαν να βλέπεις πίνακα του Μποστ .

    1. Να είσαι καλά Αχτίδα μου! Δεν θυμάμαι, αν την έχω δει, δε θα σου πω ψέματα. Θα αναζητήσω όμως την ταινία που μου λες.
      Να έχεις μια όμορφη εβδομάδα.
      Πολλά φιλιά!

  8. Μαρίνα μου τι υπέροχο κλείσιμο για την πέμπτη μας σκυτάλη ήταν αυτό; Από πού να πιάσω; Από την υπέροχη έμπνευση; Από το πρωτότυπο τρόπο ανάπτυξης με την υπέροχη γραφή σου; Από την παρουσίαση του; Από το πού ξεκίνησε και μέσα από μια πορεία συγκίνησης τελείωσε με την κορύφωση; Τι φανταστική γεμάτη ζωή έμπνευση ήταν αυτή που περνάει μέσα από το θάνατο; Φοβερή η γραφή σου και με μάγεψε ακόμη μία φορά. Όπως επίσης με μαγεύει η οπτική του μυαλού και της καρδιάς σου κορίτσι μου. Έχεις έναν μεστό σφαιρικό και ξεκάθαρο τρόπο να παρουσιάζεις ότι γράφεις που σε καθηλώνει! Σ’ ευχαριστώ πολύ για την συγκίνηση που μου χάρισες άλλη μία φορά και για την υπέροχη συμμετοχή σου! Μοναδικό κλείσιμο πραγματικά για την Σκυτάλη μας!
    Φιλιά πολλά πολλά!

    1. Να ‘σαι καλά Μαίρη μου, σ’ ευχαριστώ τόσο πολύ, τόσο για τα καλά σου λόγια, όσο και που μας ξεσήκωσες τόσο δημιουργικά.
      Καλή εβδομάδα να έχουμε.
      Πολλά φιλιά!

  9. Φωτεινή says:

    ΜΑΡΙΝΑ πόσο υπέροχη, είσαι ένα συγγραφικό ταλέντο. Ενωνεσαι με τη ζωή μέσα από το γράψιμο, η ψυχή σου έχει πνευματική δύναμη και οι σκέψεις σου δεν υπήρξαν ποτέ μιζερες. Ως αναγνώστρια χάνομαι μέσα στη μοναδικότητα της γραφής.

    1. Να είσαι καλά Φωτεινή. Τα λόγια σου με τιμούν!
      Σε ευχαριστώ πολύ!
      Καλή εβδομάδα. Πολλά φιλιά!

  10. Διάβαζα και μου ήρθε να σου πω, ” μωρέ τι μας λές? πως τα ξέρεις εσύ αυτά?” χαχαχα
    Μετά είδα πως είναι συμμετοχή χαχαχα ωραία γραφή με μια τέλεια αμεσότητα !!!
    Καλή συνέχεια 🙂

    1. Να ‘σαι καλά Μάνια μου! Χαίρομαι που σου άρεσε!
      Καλή βδομάδα να έχουμε.
      Πολλά φιλιά!

  11. Πρωτότυπο το κείμενο, πρωτότυπη η χρήση της φωτογραφίας.
    Διαβάζοντας το κείμενο σκεφτόμουν πως στη ζωή της καθημερινότητας, βιώνουμε μικρούς θανάτους. Κλείνουμε και ανοίγουμε κύκλος και χωρίς ίσως να το καταλάβουμε, κρινόμαστε σε κάθε αλλαγή κύκλου. Το ρολόι είναι εκεί και χτυπά δυνατά ‘τικ-τοκ’. Η δικαιοσύνη, με ανοιχτά ή κλειστά μάτια, περιμένει κάτι να μας πει.
    Με άλλα λόγια, ένα ιδιαίτερο και δυνατό κλείσιμο για μια ιδιαίτερη (λόγω συνθηκών) συγγραφική σκυτάλη.

    1. Να είσαι καλά! Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα γλυκά σου λόγια.
      Όντως το ρολόι είναι πάντα εκεί, δυνατά, να μας θυμίζει με τα “τικ τοκ” του την αλήθεια της ζωής.
      Καλή βδομάδα να έχουμε.
      Πολλά φιλιά!

  12. Μαρινάκι μου πόσο με συγκλόνισε η έμπνευση σου δεν το φαντάζεσαι.. πολύ πρωτότυπη και έξυπνη η ιστορία σου για το ταξίδι μας στα αστέρια..
    Δεν ξέρω γιατί αλλά ότι γράφεις το πιστεύω απόλυτα και ας μην ξέρουμε τι συμβαίνει μετά..
    Η πραγματικότητα είναι αυτή και ας είναι σκληρή..μπορεί να είναι ένα που θέμα που φοβόμαστε να συζητάμε..αλλά μήπως είναι καιρός να δούμε τον χρόνο μας αλλιώς; …
    Πάντως έμενα μου αρέσει να πιστεύω ότι οι ψυχές γίνονται αστερία στον ουρανό και μας βλέπουν από εκεί ψηλά.. ουτοπία θα μου πεις , αλλά για μένα είναι όμορφη..
    Εκλεισες τόσο απροσδόκητα και δυνατά όμορφα την σκυτάλη Μαρινακι μου μπράβο σου κοπελιά μου..
    Να περνάς όμορφα ότι και κάνεις .. καλό υπόλοιπο καλοκαιράκι..‍♀️ και καλή συνέχεια στην επόμενη σκυτάλη… καλό σου βραδάκι φιλιαααα!!

    1. Σμαραγδένια μου, πόσο σε ευχαριστώ για τα λόγια σου.
      Να είσαι πάντα καλά.
      Καλή εβδομάδα να έχουμε.
      Πολλά φιλιά!

  13. Ελένη Φλογερά says:

    Μαρίνα μου έκλεισες με τον καλύτερο τρόπο την σκυτάλη.
    Συγχαρητήρια για την έμπνευση, απίστευτο σενάριο ταξιδιού προς την αιωνιότητα.
    Όπως γράφεις κι εσύ αιώνιος ο θάνατος δεν χρειάζεται όμως να είναι και κοινότυπος.
    Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: