Story Time

Story time: Μια ασυνήθιστη τελετή

φεγγάρι-έρωτας-κερί

Όσο έγραφα την ιστορία, αυτή, ήταν η μουσική μου συντροφιά!

Είναι ορισμένες νύχτες που έχουν μια ιδιαίτερη ενέργεια! Δεν χρειάζονται καταιγίδες, απόκοσμες αύρες ή ουρλιαχτά ήχων, να τις οριοθετήσουν, η ενέργεια τους είναι εκεί. Την νιώθεις και ας μην την βλέπεις.

Έτσι ήταν κι εκείνη η νύχτα.

Η νύχτα, που συνειδητοποίησε, πως πρέπει επιτέλους, να τον θάψει.

Έπρεπε:

  • Να διαλέξει ένα ωραίο φέρετρο
  • Να φορέσει ένα όμορφο μαύρο φόρεμα
  • Να ετοιμάσει μια όμορφη τελετή
  • Να κλάψει

Σαν μια λίστα που έπρεπε να φέρει εις πέρας, γυρνούσαν όλα στο μυαλό της. Μα ήταν ακόμα οχτώ, θα προλάβαινε! Όμως, κάποια πράγματα, κανείς δεν σου λέει πως πρέπει να γίνουν. Δεν έρχονται με εγχειρίδιο οδηγιών θλίψης. Κι ο κόσμος, καμιά φορά, ότι δεν κατανοεί το κοροϊδεύει. Θα μου πεις, ποιος νοιάζεται; Χμ…

Κι ύστερα ποιον να καλέσεις;

Συνήθως, καλείς τους πιο στενούς συγγενείς. Μα τι γίνεται, αν οι πιο στενοί, δεν είναι άνθρωποι; Τι κάνεις σε αυτή την περίπτωση; Ποιον καλείς; Βλέπεις ακόμα κι ο Θάνατος, θέλει αποφάσεις. Και προτιμά τις πράξεις, από τα λόγια ή τις θεωρίες, γιατί ταιριάζουν στο οριστικό του χαρακτήρα Του!

ώρα έρωτα

Η ώρα περνούσε, έπρεπε να βιαστεί!

Έκανε μπάνιο, σχεδόν μηχανικά. Στέγνωσε τα μαλλιά της και τα έφτιαξε σε χαλαρές μπούκλες. Βάφτηκε, μα όχι έντονα. Ίσα, να κρύψει την κούραση, την εξάντληση, που αφορούσε πιο πολύ την ψυχή της, παρά το σώμα της. Μια ψυχή, στα όρια της υπερκόπωσης.

Φόρεσε το καινούριο μαύρο της φόρεμα. Αυτό με την δαντέλα! Δεν την είδε ποτέ με αυτό. Έβαλε τις μαύρες γόβες και τις πέρλες της και έμοιαζε απόλυτα, με ένα κλισέ ταινίας του Χόλυγουντ σε σκηνή κηδείας. Ήθελε να νιώθει όμορφη, αυτή την τελευταία στιγμή. Για ένιωθε πάντα όμορφα (-η) μαζί του.

Με βήματα νωχελικά, κατευθύνθηκε στο σαλόνι. Αποφάσισε πως εκεί ήταν το πιο ταιριαστό μέρος για την τελετή. Τόσες αναμνήσεις εκεί. Τόσα γέλια. Τόσα δάκρυα. Τόσα όνειρα, που έμειναν ανεκπλήρωτα. Τόσα σ΄ αγαπώ, που ακούστηκαν, που αντηχήθηκαν στους τοίχους. Τόσα… κι όμως τι έμεινε; Εκείνη, σε ένα μαύρο φόρεμα. Με ένα μούδιασμα, που δεν την άφηνε να κλάψει. Κι ήθελε τόσο πολύ. Να ξεσπάσει, να βγουν από μέσα της, όλα τα “γιατί” και τα “γαμώτο”.

Πλησίασε το τζάκι, αργά, μα αποφασιστικά. Σαν να ήξερε, πως το αποψινό, έπρεπε να γίνει, μα δεν βιάζονταν. Το άναψε και στην πρώτη όψη της φωτιάς, ένας αναστεναγμός, ξεπήδησε από τα χείλη της.

Κατευθύνθηκε προς την κουζίνα! Αυτό το μέρος που έκρυβε, άλλες τόσες αναμνήσεις!

Το πρώτο ραντεβού. Καμένα φαγητά. Νόστιμα σαββατόβραδα. Πώς γίνεται αλήθεια, τέσσερις τοίχοι, να χωρούν τόσες στιγμές; Τι βάζουν στο μπετό, για να αντέχει τέτοιο βάρος; Έβαλε ένα ποτήρι κρασί λευκό κι άναψε ένα τσιγάρο. Δεν κάπνιζε. Δεν είχε σκοπό να το καπνίσει. Μα βρήκε το ξεχασμένο του πακέτο και της φάνηκε ταιριαστό να ανάψει ένα. Για τον αποχαιρετισμό.

Τα πήρε και κατευθύνθηκε προς την κρεβατοκάμαρα της!

Πάνω στο μπουντουάρ, ήταν το κουτί. Ήπιε μια γουλιά από το κρασί της και το κοιτούσε διχασμένη. Με μια μανία και μια παραίτηση. Κι ύστερα γιατί κρατούσε το τσιγάρο;! Γέμιζε στάχτη το πάτωμα. Φευ! Αυτή η στάχτη μαζεύετε εύκολα. Υπάρχουν στάχτες που δεν μαζεύονται. Γιατί είναι γεμάτες πόνο.

Ποιος ξέρει, πότε το μυαλό πήρε την απόφαση, μα πήρε το κουτί και πήγε στο σαλόνι.

Γονάτισε μπροστά από το τζάκι, άφησε δίπλα το ποτήρι και απλώθηκε να αφήσει το τσιγάρο, στο τασάκι του τραπεζιού. Με μια αποφασιστική ανάσα, άνοιξε το κουτί. Ένας κεραυνός ακούστηκε στον ουρανό.

έρωτα-βροχή-δάκρυα

Οι πρώτες στάλες βροχής, ακούμπησαν δειλά το τζάμι. Φαίνεται η Βροχή, αφουγκράστηκε την ανάγκη της κι ήρθε να της δανείσει τα δάκρυα Της. Μέσα στο κουτί, όλες τους οι αναμνήσεις. Πράγματα σημαντικά, χαζά κι ασήμαντα, συνυπήρχαν σε αυτό το κουτί. Στον Έρωτα τους, τούτου το κουτί, ήταν όλο του το βιος.

Γύρισε το πρόσωπο της και αντάμωσε το Φεγγάρι! Ήρθε! Ο καλός της φίλος που κάθε νύχτα, την άκουγε να ξετυλίγει την ψυχή της. Του είχε πει μυστικά, του είχε ακουμπήσει στην αγκαλιά Του φόβους, ανείπωτα όνειρα. Κι απόψε εκεί, σε αυτή την δύσκολη, αμήχανη στιγμή, ήταν εκεί να της συμπαρασταθεί.

Άστρα, δεν εμφανίστηκαν πολλά. Δυο -τρία. Ποιος ξέρει, ποιες ευχές, ξαμολήθηκαν τα υπόλοιπα να εκπληρώσουν. Δεν την πείραξε η απουσία τους. Δεν ήταν μια βραδιά που είχε ανάγκη την λάμψη ή την μαγεία Τους. Ήταν λιτή η τελετή.

Δεν διάλεξε φέρετρο τελικά. Αποφάσισε πως η καύση θα ήταν πιο εξαγνιστική. Και δεν χρειάζονταν το φέρετρο. Τα πέταξε όλα στη φωτιά. Ακόμα και τη σκόνη από το κουτί. Ήθελε να καεί, κάθε ανάμνηση. Κάθε συναίσθημα. Κάθε σκέψη. Αρκούσε το μυαλό κι η καρδιά που δεν θα ξεχνούσαν. Δεν χρειάζονταν τις αποδείξεις. Τις υπενθυμίσεις.

Εκείνη την νύχτα, έθαψε τον Έρωτα της!

Ήταν μια ασυνήθιστη τελετή. Μα έπρεπε να γίνει. Κι ίσως να μην εκπλήρωσε τα πάντα από την λίστα της. Μα ο επίλογος δόθηκε. Για εκείνη δεν ήταν απλά ένας χωρισμός. Ήταν ο Θάνατος του Έρωτα της. Δεν ήταν αφελής, ήξερε πως θα ξαναερωτευτεί στη ζωή της. Μα κάθε τι δυνατό, αξίζει την δική του βαρύτητα. Τον δικό του χρόνο. Κι έτσι, χωρίς φανφάρες, χωρίς εξόδους με φίλες και προσβολές για έναν άνθρωπο που αποτέλεσε έναν σταθμό στην ζωή της, αποφάσισε να κηδέψει κάθε τι που τον θύμιζε. Αφιέρωσε ένα βράδυ, να τιμήσει τον Έρωτα της.

Παραβρέθηκαν όσοι την είχαν στηρίξει πιο πολύ. Η Νύχτα, το Φεγγάρι, τα Αστέρια. Έκλαψε λίγο, χάθηκε για λίγο στις σκέψεις της και όταν η φωτιά άρχισε να σιγοσβήνει, πήγε στην κουζίνα το ποτήρι, το ξέπλυνε, σκούπισε τα δάκρυα της και αναστέναξε.

Άραγε, ποια Μοίρα, να κόβει το νήμα της ζωής ενός Έρωτα; Να είναι η Άτροπος; Γι’ αυτό οι περισσότεροι Έρωτες τελειώνουν Νύχτα; Φόρος τιμής, στη μητέρα Της, που κάπως πρέπει να θρέψει το σκοτάδι Της;

Έβγαλε το φόρεμα, φόρεσε τις πιτζάμες της και ξάπλωσε στο κρεβάτι.

Αύριο, θα ξημέρωνε μια νέα μέρα. Ένα καινούριο κεφάλαιο της ζωής της, μια περιπέτεια νέα. Κι ένιωθε εντάξει. Γιατί από μεριάς της και στη ζωή και στον θάνατο του, αυτόν τον Έρωτα τον τίμησε. Κι ήταν έτοιμη, χωρίς να έχει απωθημένα ή δεύτερες σκέψεις να προχωρήσει. Στην ζωή της, όχι απαραίτητα σε έναν καινούριο Έρωτα. Μα στην ζωή, δεν είναι ωραίο να αποκλείεις τίποτα. Ποιος ξέρει, πως θα τα φέρει. Πρέπει κι η καρδιά και το μυαλό, να ‘ναι ανοιχτά και έτοιμα να καλωσορίσουν το κάθε τι!

Αφού ευχαρίστησε το Φεγγάρι που πάντα είναι δίπλα της και την ζωή, γι’ αυτή την όμορφη εμπειρία που της χάρισε κι ας είχε ένα άδοξο τέλος, έκλεισε τα μάτια της, να ξεκουραστεί. Ποιος ξέρει που θα την οδηγούσε η ζωή από αύριο;

Λίγο πριν κλείσει τα μάτια της, είδε ένα αστέρι να πέφτει.

Ίσως όμως, δεν ήταν μια ευχή που θα πραγματοποιηθεί. Ίσως απλά, ήταν το Αστέρι του Έρωτα τους και στον δρόμο για τον Άδη, να ήταν αυτό που ήθελε η Νύχτα, να δώσει στον Βαρκάρη, αντί για νόμισμα.

 

Αφιερωμένο, σε όλους τους έρωτες, που τέλειωσαν άδοξα, χωρίς καμιά τελετή!


Ξέρω, ότι δεν συνηθίζω να γράφω ιστορίες πλην των δρώμενων μας, μα τελευταία πειραματίζομαι κι ήθελα να μοιραστώ την ιστορία μου μαζί σας. Άλλωστε, τι καλύτερο μια Παρασκευή βράδυ, σε καραντίνα, από μια ιστορία.

Until Next Time…

Μαρίνα


Αν θέλετε να γίνετε κομμάτι της παρέας μας και να μην χάσετε όλα τα ωραία που θα έρθουν, γραφτείτε στο newsletter μας!

Επίσης, αν σας άρεσε η ανάρτηση μου, κάντε την καλή σας πράξη για σήμερα και μοιραστείτε την μέσα από τα κουμπιά κοινοποίησης στα social media, στα οποία μπορείτε να με βρείτε εδώ: facebook, instagram, twitter.

About Author

Είμαι η Μαρίνα, με λες και blogaholic και μέσα από αυτό το blog, μοιράζομαι τις σκέψεις μου, πράγματα που με αφορούν και στιγμές από την ζωή μου!

(13) Comments

  1. Πολύ ωραίο κείμενο.
    Να γράφεις τέτοια κειμενα πιο συχνά.

    1. Να ‘σαι καλά Ντένια μου, σ’ ευχαριστώ 🙂
      Να έχεις ένα όμορφο βράδυ κι ένα γλυκό ξημέρωμα! <3

  2. Εντυπωσιακό! Και θα δήλωνα εντυπωσιασμένη αν δεν ήξερα τη γραφή σου. Παράπονο όμως εκφράζω…γιατί δεν γράφεις πιο συχνά…
    Υπέροχο κείμενο. Και τι όμορφη και πρωτότυπη ιδέα η κηδεία ενός έρωτα.
    Μπράβο Μαρίνα μου
    Κοίτα τι ιδέες φέρνει ο εγκλεισμός!!!
    Φιλάκια πολλά

    1. Αννούλα μου, σ’ ευχαριστώ πολύ για τα γλυκά σου λόγια. Ήταν δύσκολοι οι τελευταίοι μήνες για εμένα, είχα ανάγκη να βρω τις ισορροπίες μου.
      Τώρα έχουμε και άπλετο χρόνο, οπότε θα γράφω πιο συχνά.
      Σε ευχαριστώ που πάντα έχεις έναν γλυκό λόγο να μου χαρίσεις.
      Σου στέλνω φιλί κι αγκαλιά, από τις απαραίτητες αποστάσεις χαχα <3

  3. Ελένη Φλογερά says:

    Μαρίνα μου πολύ καλογραμμένο κείμενο και αρκετά πρωτότυπο το περιεχόμενο της ιστορίας σου.
    Κάπως έτσι πρέπει να θάβουμε ένα ατυχή έρωτα και να πηγαίνουμε παρακάτω.
    Να είσαι καλά.

    1. Ελένη, σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ για τα γλυκά σου λόγια και τις σκέψεις σου!
      Πράγματι, δεν πρέπει να εμένουμε σε κάτι που τελειώνει. Μα να κρατούμε όσα διδαχτήκαμε από αυτό και να συνεχίζουμε για την επόμενη περιπέτεια.
      Σε φιλώ γλυκά. Καλό βράδυ <3

  4. Giannis Pit. says:

    Εγώ πως θα ακουστώ τώρα αν επαναλάβω ξανά την γοητεία μου για τη γραφή σου; Υπερβολικός; Θέλεις τώρα να ψάξουμε να βρούμε το πόσες και σε ποιες φορές το έχω εκφράσει;
    Λοιπόν. Ένα πολύ όμορφο διήγημα. Με μια πολύ ιδιαίτερη πλοκή. Το τέλος ενός έρωτα δοσμένο με έναν πολύ ιδιότυπο “αφηρημένο” τρόπο σε ένα κόσμο ονείρου. Συνήθως το τέλος μιας ερωτικής σχέσης το εκφράζουμε με πάταγο. Με έκρηξη και ξέσπασμα. Η δική σου “απεικόνιση” έχει μια αξιοζήλευτη λεπτότητα, φαντασία, τιμή. Το ξεχωρίζω Μαρίνα μου.
    Και στο δια ταύτα τώρα:
    Να γράφεις κορίτσι μου! Συχνότατα! Και, όσον αφορά την προτροπή μου. Μπορείς να κάνεις μια πρώτη συλλογή διηγημάτων σου και να τα ανεβάσεις μάλιστα και δημόσια. Μπορώ φυσικά να σου πω περισσότερα αν το θέλεις.
    Το αξίζει όμως ο λόγος σου.
    Την καλησπέρα καλή μου φίλη.

    1. Γιάννη μου, πολύ σ’ ευχαριστώ για τα λόγια σου. Τώρα που έχουμε χρόνο, θα προσπαθήσω να γράφω, γιατί νιώθω κι εγώ μια εσωτερική ανάγκη.
      Θα χαρώ να μου μιλήσεις για την συλλογή διηγημάτων.
      Σε φιλώ. Καλό ξημέρωμα 🙂

  5. Αν δεν είναι βιωματικό, είναι ένα ακριβές ψυχογράφημα της απώλειας και της οδύνης που φέρνει το τέλος μιας σχέσης. Μαρίνα μου, δεν ξέρω πώς πήγε ως εκεί η φαντασία σου και περιέγραψες τόσο γλαφυρά το τελετουργικό αυτό, πάντως μπράβο σου για το κείμενο αυτό! Κόβει σαν γυαλί με τις αλήθειες του, αλλά στο τέλος αφήνει την ελπίδα να σιγοκαίει. Φιλί γλυκό!

    1. Μαρία μου, ευτυχώς δεν είναι βιωματικό. Είναι καθαρά προϊόν της φαντασίας μου! Τώρα πώς πήγε ως εκεί, ούτε εγώ ξέρω. Αλλά όταν λέω ότι έχω μεγάλη φαντασία, κυριολεκτώ χαχα
      Σε ευχαριστώ, τόσο, για τα λόγια και τις σκέψεις σου. Να ‘σαι καλα!
      Καλό ξημέρωμα <3

  6. Ωραία ιστορία. Μικρές προτάσεις γεμάτες εικόνες όπως μου αρέσει 🙂
    Να πειραματίζεσαι, εγώ περνάω όμορφα μια φορά.
    Να προσθέσω πως όσες κηδείες να κάνεις σε έναν έρωτα άμα είναι να ξαναγεννηθεί το κάνει ακριβώς μέσα από τις στάχτες του χαχαχα τι σου λέω μικρή μου; χαχαχα είμαι και κάτι χρόνια μεγαλύτερη σου χαχαχ
    Σε φιλώ 🙂

  7. Αν είχαμε μάθει να κηδεύουμε πρώτα τους έρωτες μας, δεν θα δυσκολευόμασταν να κηδεύσουμε και καταστάσεις που χρόνια μας ταλαιπωρούν!
    Θυμήθηκα Μαρινάκι μου, πως πριν κάτι χρόνια στο πρώτο σου blog έγραφες πολλές ιστορίες και σου είχα μάλιστα πει να συνεχίσεις το γράψιμο, έτσι χαίρομαι που ξαναδιάβασα μια ακόμη ιστορία σου, μεστή και καλογραμμένη! 😉

  8. Σμαραγδάκη Ρούλα says:

    Εκανες την τέλεια κηδεία Μαρινάκι μου άυτό πρεπει να κανουμε και να πηγαινουμε παραπερα.. μπραβο για την εμπνευση..
    μπορεί να αργησα να έρθω κορίτσι μου γιατί σου γαφω σχολιο και δεν μου δημοσιευονται.. ισως τωρα να το πετυχω..
    Να είσαι καλα μικρη μου ..να προσεχεις . ..φιλιάαα!!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: