Πιστεύεις στα φαντάσματα;

Χρόνος ανάγνωσης: 4 λεπτά
φαντάσματα -εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή
Image by Grae Dickason on Pixabay

Άσε με να ξεκινήσω αυτές τις σκόρπιες σκέψεις, με μια ερώτηση:

Πιστεύεις στα φαντάσματα;

Σε αυτές τις άυλες “υπάρξεις” , που εύκολα μπορούν να περάσουν μέσα από τοίχους ή να σβήνουν τα φώτα ή να ‘ναι δίπλα σου και εσύ να μην τις βλέπεις.

Άσε με να σε ρωτήσω και κάτι ακόμα. Με όλο το θάρρος φυσικά!

Πόσος πόνος, μπορεί να κρύβεται πίσω από μια πόρτα;

Πόσο πόνο μπορεί να κουβαλά ο διπλανός μας και εμείς να το προσπερνάμε;

Όταν η πανδημία μας ανάγκασε να κλείσουμε τις πόρτες, ανακαλύψαμε πολλά!

Αντοχές δοκιμάστηκαν, η ψυχολογία των ανθρώπων δοκιμάστηκε, μα πάνω απ’ όλα δοκιμάστηκαν οι σχέσεις.

Φιλίες αποδείχτηκαν απλές γνωριμίες, γιατί χωρίς την προσωπική επαφή και τις εξόδους, έχασαν την αίγλη τους.

Ερωτικές σχέσεις διαλύθηκαν, γιατί η απόσταση ήταν αρκετή για να τους αποδείξει το μέλλον τους.

Και η οικογένεια επιχείρησε να ανακαλύψει πώς να συνυπάρξει, γιατί για πολλές οικογένειες, ήταν η πρώτη φορά που θα περνούσαν τόσες ώρες μαζί.

Όσες σχέσεις και φιλίες και οικογένειες άντεξαν, ήταν αυτές που είχαν τις πιο γερές βάσεις.

Υπήρχε διάχυτος φόβος στον αέρα και αν δεν είχες γερές άμυνες, μπορούσε να σε καταβάλλει.

Και δυστυχώς, πίσω από τις κλειστές πόρτες υπήρξε και πολλή βία. Πιο πολύ από κάθε άλλη φορά.

Όχι, ότι η πανδημία γέννησε τη βία. Θα ήταν αφελές να το πιστέψουμε. Είχε γεννηθεί προ πολλού από ανθρώπινα μυαλά και χέρια.

Απλά της έδωσε χώρο. Γιατί εγκλώβισε τα σημάδια σε τέσσερις τοίχους και έτσι δεν αποκαλύπτονταν εύκολα.

Κράτησε σιωπηλές τις φωνές, πίσω από το μαντήλι της απελπισίας.

Και έτσι κάποιοι άνθρωποι την περίοδο της πανδημίας θα τη θυμούνται ως την πιο σκοτεινή τους.

Όχι, για τους ανθρώπους που χάθηκαν από κοροναϊό. Όχι, για τον φόβο του ιού. Αλλά γιατί ο δικός τους πόνος, δεν τελείωνε.

Όταν η πανδημία, επέτρεψε στις πόρτες να ανοίξουν, ξεγυμνώθηκαν τα τέρατα

Μα δυστυχώς, ήταν αργά για κάποια θύματα όταν έπεσε η μάσκα.

Και πόσα ακόμα τέρατα κρύβονται πίσω από ανθρωπόμορφες μάσκες και δεν έχουν ακόμα αποκαλυφθεί;

Πόσα θύματα χρειάζονται βοήθεια και ίσως δε θα το μάθουμε μέχρι να ‘ναι αργά;

Αυτός ο κόσμος, μας έχει μάθει να προχωράμε με βήμα γοργό.

Και υπάρχει μια (καταραμένη) αντίληψη, αν δούμε κάτι, να μην ανακατευτούμε, γιατί πού να μπλέξουμε.

Να σε ρωτήσω κάτι όμως κόσμε;

Αν εσύ πονάς, θες να σταματήσω για λίγο το βήμα μου για να δω τι συμβαίνει;

Θες να σε βοηθήσω;

 Ξέρεις; Δεν μπορούμε να σώσουμε όλο τον κόσμο.

Όσο και αν το θέλουμε!

Και αυτό είναι μια πικρή παραδοχή.

Δεν ξέρω όμως, κάτι πρέπει να κάνουμε. Το να συνεχίζουμε έτσι, δεν είναι λύση.

Πρέπει να σπάσουμε τα στερεότυπα, να ενθαρρύνουμε την αναζήτηση βοήθειας και να τη δίνουμε και εμείς στον βαθμό που μπορούμε.

Μπορούμε να αλλάξουμε τη νοοτροπία του κόσμου, αλλάζοντας τη δική μας και ίσως λειτουργήσει ως ντόμινο.

Να βοηθήσουμε τον διπλανό μας και ίσως αυτό εμπνεύσει κάποιον, στην άλλη μεριά του κόσμου και βοηθήσει τον δικό του διπλανό.

Το χρωστάμε στις γυναίκες που έφυγαν ως θύματα βίας.

Το χρωστάμε στις γυναίκες που έπεσαν θύματα βίας και ας κατάφεραν να βρουν βοήθεια. Γιατί η ψυχή τους θα ‘χει πάντα σημάδια ακόμα και αν σε κάποιες περιπτώσεις έγινε πιο δυνατή από αυτά.

Το χρωστάμε στις γυναίκες που δεν τολμούν να ζητήσουν βοήθεια, γιατί το θεωρούν μάταιο.

Και μην ξεχνάμε τα παιδιά.

Γιατί στον πολιτισμένο μας κόσμο είναι παρανοϊκό, πόσα παιδιά κακοποιούνται ή βιάζονται, καθημερινά. Είναι απάνθρωπο, είναι εξωφρενικό και κάτι που θα έπρεπε να έχουμε σταματήσει σαν ανθρωπότητα από χθες.

Θα μπορούσα να είμαι το κορίτσι αυτής της φωτογραφίας

Που στέκεται με τα χέρια σταυρωμένα, προσπαθώντας να διαχειριστεί τη λύπη, την απογοήτευση, τον θυμό της. Που κοιτάζει με απορία και ένταση τον κόσμο!

Έναν κόσμο, που όλο πάει χωρίς να ξέρει τι ψάχνει να βρει.

Σε έναν κόσμο, που αντί να γίνεται καλύτερος με τόσες δυσκολίες, γίνεται πιο απάνθρωπος.

Θα μπορούσα βέβαια, να είμαι απλά η συνείδηση σου.

Που με αφορμή μια εικόνα, και συντροφιά μια μελωδία, αποφάσισα να ψιθυρίσω δυο αλήθειες.

Μόνο εσύ μπορείς να αποφασίσεις τι είμαι. Μα άσε με, να σου κάνω μια ερώτηση:

Πιστεύεις στα φαντάσματα;

………♡………

Αυτή ήταν η δική μου συμμετοχή στην πανέμορφη Μίνι Σκυτάλη# 3 που οργανώνει η Μαίρη μας από το blog Γήινη Ματιά! Τις υπόλοιπες συμμετοχές μπορείτε να τις δείτε εδώ!

Όταν αντίκρισα τη φωτογραφία, ένιωσα πως η κοπέλα με το τζιν είναι ένα φάντασμα. Κανείς δεν την κοιτάει. Μοιάζει με ύπαρξη, που κανείς δε βλέπει και γι’ αυτό την προσπερνά. Με τη στάση και το βλέμμα της, ήταν σαν να προσπαθούσε κάτι να μου πει.

Οραματίστηκα στο πρόσωπο της, όλα τα θύματα κακοποίησης που μάθαμε τα τελευταία χρόνια! Που τα μάθαμε, όταν ήταν πια αργά.

Και ενώ πιστεύω ότι οι αθώες ψυχές πάντα βρίσκουν το φως, ο πόνος των θυμάτων “πρέπει” να μένει πίσω. Όχι, μόνο για να πηγαίνουν ανάλαφροι στο φως, αλλά και για να μας υπενθυμίζει πως πρέπει να γίνουμε καλύτεροι, πιο ανθρώπινοι. Πως πρέπει να μην υπάρξουν άλλα θύματα! Γιατί, τα θύματα δεν πρέπει να κατηγορούνται, απ’ όσους εκ του ασφαλούς κρίνουν και δεν πρέπει επ’ουδενί να ξεχνιούνται!

Until Next Time…

Μαρίνα


Αν θες να λαμβάνεις όλα μου τα άρθρα, μην ξεχάσεις να εγγραφείς μέσω e-mail στο blog. (Όπως είσαι κοίτα όλο δεξιά “Πάρε μας και στο mail σου”)

Και για να μη χάσεις όλα τα ωραία που θα έρθουν, εδώ είναι το newsletter μας!

Επίσης, αν σου άρεσε η ανάρτηση μου, κάνε την καλή σου πράξη για σήμερα και μοιράσου τη μέσα από τα κουμπιά κοινοποίησης (κάτω από το άρθρο) στα social media, στα οποία παρεμπιπτόντως μπορείς να με βρεις εδώ: facebook, instagram, twitter.

Marina Tsardakli

Είμαι η Μαρίνα, με λες και blogaholic και μέσα από αυτό το blog, μοιράζομαι τις σκέψεις μου, πράγματα που με αφορούν και στιγμές από την ζωή μου!

Subscribe
Notify of
guest

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

31 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
Μαίρη

Μαρίνα μου σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό το βροντερό μήνυμα! Ελπίζω να το διαβάσουν πολλοί και να καταλάβουν!΄Αυτές είναι σκέψεις πάρα πολλών ανθρώπων που έχουν εγκλωβιστεί σε αυτή τη σκάρτη ανθρωπότητα. Πολλά τα κακά που πρέπει να πολεμήσουμε και λίγα αυτά που γίνονται. Υπάρχει άραγε ελπίδα; Εμείς πρέπει να δώσουμε την απάντηση. Πολλά φιλιά κοριτσάκι μου!

Ρένα Χριστοδούλου

Καλημέρα και καλή εβδομάδα Μαρίνα μου.
Γροθιά στο στομάχι η συμμετοχή σου.
Πρέπει να κοινοποιηθεί παντού να τη διαβάσουν όλοι.
Έχεις δίκιο, υπάρχουν φαντάσματα και κυκλοφορούν ανάμεσα μας.
Να τους δώσουμε φωνή για να δικαιωθούν.
Να είσαι καλά.
Σε φιλώ.

Anna

Δεν πιστεύω στα φαντάσματα που περνούν μέσα από τοίχους. Αλλά στα φαντάσματα σαν την κοπέλα της εικόνας σου που δεν τους ρίχνει κανείς μια ματιά, που πονούν μόνα χωρίς βοήθεια ναι πιστεύω και λυπάμαι τόσο που υπάρχουν. Να βοηθήσουμε…ναι δύσκολη όμως η βοήθεια που δεν ξέρεις πώς να προσφέρεις. Αν δεν θέλει το ίδιο το ”φάντασμα” να γίνει ένα ζωντανό μέλος της κοινωνίας πώς θα δεχθεί βοήθεια; Αλλά μπορούμε να βοηθήσουμε να αλλάξουμε νοοτροπίες. Αυτές γεννούν πόνο και αδικίες και θύματα.
Όπως πάντα η γραφή σου προβληματίζει και ταράζει τα λιμνάζοντα βάζοντας το νου να δουλέψει και το χέρι στην καρδιά μας για να γίνουμε σωστοί άνθρωποι
Μπράβο Μαρίνα μου
Βροντοφώναξες πάλι τόσα σωστά…σε καμαρώνω και σ’ευχαριστώ για τις σκέψεις που έβαλες μέσα μου
Φιλάκια πολλά

ainafets

Προσωπικά η ζωή, μου έχει πολλές φορές αποδείξει, πως κάθε κακό για καλό!
Έτσι, έχω την αίσθηση πως αυτή η πανδημία άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου και είναι μόνο η αρχή γιατί όλα θα έρθουν στο φως. Ακόμα και μια χαραμάδα φωτός είναι ικανή να διαλύσει και το πιο βαθύ σκοτάδι. Το μόνο που μας λείπει είναι να συνειδητοποιήσουμε πως βοήθεια δεν θα έχουμε από πουθενά, μόνο σε προσωπικό επίπεδο θα φέρουμε την πνευματικότητα που θα ανυψώσει τις καρδιές μας!

Μπράβο Μαρινάκι γιατί με την συμμετοχή σου, δίνεις ένα γερό μήνυμα και όποιος άκουσε, άκουσε!

ΑΦιλάκια με ευχές για μια συνετή και δημιουργική βδομάδα! 🙂

ΜΑΡΙΑ ΠΛΑΤΑΚΗ

Με την συμμέτοχη σου Μαρίνα μας δίνεις ένα δυνατό μήνυμα για την κακοποίηση είτε αυτή είναι σωματική, λεκτική ,ψυχολογική.
Μου άρεσε ο τρόπος όπως περιγράφεις και αναλύεις αυτό το γεγονός .
Δυστυχώς στις μέρες μας έχει αυξηθεί η βία εναντίον των γυναικών με τα γνωστά αποτελέσματα ,εναντίον των παιδιών και γενικά των πιο θεωρητικά ή πρακτικά αδυνάμων.
Έχουμε γίνει ζούγλα χωρίς αξίες, όρια αλλά κοιτάμε μόνο την ατομικά συμφέρουσα λύση
Για αυτό με συγκίνησε η συμμετοχή σου.
Μακάρι να υπάρξει διαφυγή από αυτή την κατάσταση.
Φιλιά

Κλαυδία Μάμαλη

Ολο αυτό που ζήσαμε και ζούμε μας φανέρωσε καταστάσεις που μας άφησαν εμβρόντητους….γνωρίζαμε σε γενικές γραμμές τα περί οικογενειακής βίας, περί θυμάτων κακοποίησης κλπ αλλά με αφορμή την πανδημία και τον εγκλεισμό ….η βία βρήκε ευκαιρία να γιγαντωθεί και να εξαπλωθεί δυστυχώς….Το μήνυμά σου δυνατό και ξεκάθαρο…”η πολιτισμένη” κοινωνία μας νοσεί βαθιά και είναι απάνθρωπη με τους αδύναμους…Τα φαντάσματα θύματα της βίας και της κακοποίησης πρέπει να βρούν φωνή και να προστατευθούν και φυσικά οι νοοτροπίες έπρεπε να έχουν αλλάξει προ πολλού….Ας αφυπνιστούμε και ας κάνουμε ατομικά την δική μας αλλαγή εστιάζοντας στο νοιάξιμο και την θετική παρέμβαση με κάθε τρόπο στα φαινόμενα της βίας οποιασδήποτε μορφής. Ας σπάσουμε την σιωπή, ας αποτρέψουμε την συγκάλυψη , ας πολεμήσουμε την αδιαφορία….μας αφορά όλους και οφείλουμε να μην μείνουμε αμέτοχοι….Πολλά φιλιά Μαρίνα μου !

Η λογική μού λέει να μην πιστέψω στα φαντάσματα όμως δεν είμαι σίγουρος τελικά τι είναι “λογική” και τι “υπερφυσικό”.
Δεν ξέρω αν πιστεύω στα φαντάσματα, μάλλον όχι αλλά σε αυτήν σου τη σημερινή παρουσίαση της εικόνας αυτής ναι θα πιστέψω με όλη τη δύναμη της καρδιάς μου Μαρίνα μου.
Για μια ακόμα φορά, τα αντανακλαστικά της ευαισθησίας και της ωριμότητάς σου, μάς έδωσαν κάτι εντελώς διαφορετικό από το σύνηθες που θα περιμέναμε.
Μια υπέροχη εικόνα έγινε μέσα από τη γραφή σου ένα μικρό κοινωνικό δοκίμιο απέναντι σε όσα απεχθή ζούμε τους τελευταίους καιρούς.
Λόγος αποκαλυπτικός, κοινωνικός, καταγγελτικός, λυτρωτικός.
Μία ακόμα φορά λοιπόν υποκλίνομαι στη σκέψη σου καλή μου.
Καλησπέρα και καλή βδομάδα.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΔΙΑΚΟΒΑΣΙΛΗΣ

Μήνυμα απόγνωσης για έναν αδυσώπητα σκληρό κόσμο, ο οποίος τα τελευταία χρόνια μας έχει φέρει στα όρια μας. Οργίζεσαι με τη βία ενάντια στις γυναίκες, δεν πιστεύω ότι τώρα, ξαφνικά διογκώθηκε το πρόβλημα. Από πάντα, έτσι το θυμάμαι! Μάλιστα στα χρόνια που ήμαστε μικρά τη θεωρούσαν επιβεβλημένη θα έλεγα. Όλα αυτά που γίνονται ενάντια στις γυναίκες και προβάλλονται σήμερα, με όση οργή κι αν τα αντιμετωπίζουμε, εγώ, ως παλιός, βλέπω το θετικό μήνυμα. Η κοινωνία μας αντιδρά, δεν δέχεται πια τις συμπεριφορές των ξεχασμένων δεκαετιών κι αν υπάρχουν θύλακες αναχρονισμού σε κάποιες τραγικές περιπτώσεις, αποτελούν το παράδειγμα αποφυγής και όχι μεγαλείου. Μαρίνα, διαισθάνθηκα στο κείμενο σου την αγανάκτηση, με το δίκιο σου, οι λέξεις, οι προτάσεις σου, η ροή του λόγου σου μου φανέρωσαν τον πόνο σου μα πίστεψε με: ο κόσμος μας όλο και γίνεται καλύτερος. Αργάει αλλά βελτιώνεται!

Κατερίνα Β

Συγκλονιστική Μαρίνα μου.

Γροθιά στο στομάχι. Ναι σίγουρα δεν μπορούμε να αλλάξουμε όλο τον κόσμο, θα ήμασταν αφελείς αν το πιστεύαμε αυτό. Μπορούμε όμως να τον κάνουμε ομορφότερο, αν μας αγαπήσουμε και ακολούθως αγκαλιάσουμε και τις ψυχές των άλλων ανθρώπων.

Σ’ευχαριστούμε για την τόσο δυνατή συμμετοχή σου!

Γεωργία Μανασή

Θα ομολογήσω πως λάτρεψα την συμμετοχή σου, υπέροχο κείμενο με τον μοναδικό τρόπο που εσύ ξέρεις να εκφράζεσαι. Δυστυχώς ξέρω πολύ καλά τι κρύβουν οι κλειστές πόρτες. Εδώ σε αυτή την πολυκατοικία μένω από το 1974, διαχειρήστρια ήμουν μέχρι πριν 10 χρόνια και σε διαβεβαιώ πως είδα πολλές ιστορίες. Νεώτερη ήμουν πιο επεμβατική και έλυσα σιωπηλά και..δραστικά πολλά τέτοια προβλήματα. Αν ήμασταν κοντά..στον ίδιο..καναπέ θα έγραφες άπειρες αναρτήσεις από τέτοιες παρεμβάσεις μου. Συγχαρητήρια για τον τρόπο που εκφράζεις τις σκέψεις σου, προσωπικά..με εκφράζεις απόλυτα.

Μαρία Κανελλάκη

Πιστεύω πως κάποιοι άνθρωποι είναι προορισμένοι για ν’ αφήσουν το αποτύπωμά τους στον γήινο κόσμο μας και να απαλύνουν τον πόνο όσων συνανθρώπων τους βρεθούν στο διάβα τους. Πιστεύω και σέβομαι τους ανθρώπους με βαθιά ενσυναίσθηση που δεν επιδίδονται σε μια ακατάσχετη ομφαλοσκόπηση αλλά έχουν τους αισθητήρες του σε εγρήγορση, γράφουν, παρακινούν και μας εγκαλούν στην τάξη. Νομίζω πως ανήκεις σ’ αυτούς.
Την αγάπη και την εκτίμησή μου, Μαρίνα μου!

to e-periodiko mas

Όσο υπάρχουν νέοι άνθρωποι που σκέφτονται και προβληματίζονται όπως εσύ αγαπημένη μου συνονόματη, υπάρχει ελπίδα!! Αυτό βροντοφωνάζει η καλογραμμένη ιστορία σου και θέλω να πιστεύω πως κάποτε ο κόσμος θα είναι καλύτερος!
Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό που διάβασα, κορίτσι μου!
Πολλά φιλιά
Μαρίνα

Ελένη Φλογερά

Υπέροχο κείμενο Μαρίνα μου γεμάτο προβληματισμούς και χαίρομαι που είσαι ένα νέο κορίτσι που προσπαθείς να μας προβληματίσεις, να ανοίξουμε τα μάτια και την καρδιά μας μπροστά σε κάθε μορφή βίας, σε κάθε δυστυχία και να βοηθήσουμε όπως μπορούμε.
Φιλιά!

ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ

Στο έχω πει Μαρινάκι μου, ότι μακάρι να υπήρχαν πολλά παιδιά σαν εσένα να σκέφτονται τόσο ώριμα και υπεύθυνα απέναντι στα προβλήματα που ταλανίζουν την κοινωνία μας που όλο και χειρότερη γίνεται… δεν ξέρω τι φταίει, είναι τόσο κρίμα ενώ θα μπορούσαμε να κάνουμε τόσο όμορφα πράγματα ακριβώς τώρα που βγήκαν τα χειρότερα ένστιχτα στους ανθρώπους …
Δεν πιστεύω στα πραγματικά φαντάσματα μικρή μου αυτά είναι ακίνδυνα μπροστά σε άλλα…
Γροθιά στο στομάχι όπως λέει και η Ρένα η συμμετοχή σου με δυνατό μήνυμα μπράβο σου αγάπη μου
Να είσαι καλά και να προσέχεις θα τα πούμε φιλιααα!

Mia

Μαρίνα μου, μένω άναυδη! Χιλια μπράβο, κοπέλα μου. Εγώ όταν είδα την εικόνα μου φάνηκε ακριβώς το αντίθετο: ότι δηλαδή η κοπέλα της φωτογραφίας είναι υπαρκτή και όλοι οι γύρω της φαντάσματα, όμως μου αρέσει η δική σου οπτική. Το κείμενό σου είναι συγκλονιστικό. Πράγματι ο εγκλεισμός έφερε κακοποίηση, αποξένωση αλλά και ψυχολογικά προβλήματα σε κάποιους. Λίγους θυμάμαι να άκουσα να χαίρομαι που θα μείνουν σπίτι και θα περάσουν περισσότερο χρόνο με την οικογένειά τους. Το κείμενό σου δείχνει περίτρανα την κατάντια της κοινωνίας μας, αφήνοντας και μια χαραμάδα για έναν νέο καλύτερο κόσμο. Ειλικρινά μπράβο, φίλη μου. Σε φιλώ.

ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ

Ξαναπερνώ Μαρινάκι μου για να σχολιάσω το βίντεο και τον τραγουδιστή, που με άφησε άφωνη με την φωνή του και τον χώρο που αποφάσισε να τραγουδήσει…πάνω κάτω έβγαλα το νόημα του τραγουδιού από τις λίγες λέξεις αγγλικές που ξέρω…καταπληκτικός!!

31
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x
Αρέσει σε %d bloggers: