Marina Tsardakli 
Τι όμορφη η χθεσινή πανσέληνος του Οκτωβρίου.
Προσωπικά δεν κατάφερα να την φωτογραφίσω γιατί είχε συννεφιά. Αλλά έβλεπα φωτογραφίες στα social media και από άλλες χώρες και ήταν μαγική! Μια υπενθύμιση της φύσης, να αφιερώνουμε μια στιγμή, να απολαύσουμε τα ξεχωριστά θεάματα της. Γιατί, στα απλά και φαινομενικά ασήμαντα, κρύβεται όλη η μαγεία της ζωής.
Έβαλα λοιπόν, λίγη fall jazz μουσική, γιατί φυσικά μου αρέσει να χτίζω ατμόσφαιρα στις στιγμές μου! Επίσης, έβαλα και ως tea lover, το τσάι μου, στην αγαπημένη μου φθινοπωρινή κούπα (που προστέθηκε ως δώρο φέτος στη συλλογή μου!) και άνοιξα μια νέα ανάρτηση, να ξεδιπλώσω την ψυχή.
Και ήταν οι πιο αβίαστοι στίχοι που έχω γράψει στη ζωή μου. Τα δάχτυλα μου, ακούμπαγαν τα πλήκτρα, γρήγορα γρήγορα, να μη χάσουν τον ρυθμό. Και άρχισα να γράφω μια αλήθεια, που πιστεύω βαθιά.
Η ζωή, πάντα προχωράει μπροστά. Όποιες και αν είναι οι συνθήκες ή τα συναισθήματα μας. Σε έναν μονόδρομο, παράλληλο στον χρόνο, μα ταυτόχρονα, χωρίς να του δίνει σημασία. Γιατί, βαδίζει, στο δικό της ρυθμό.
Η ζωή, πάντα προχωρά μπροστά
Η ζωή, πάντα προχωρά μπροστά,
ακόμα και στις στιγμές
που θα ήθελες να μείνει λίγο ακόμα.
Σαν μια σταγόνα, που η μοίρα της,
είναι να κυλάει πάνω στο ξερό καφετί φύλλο,
και ας το αγάπησε.
Η ζωή, πάντα προχωρά μπροστά,
στον δικό της ρυθμό, με το δικό της βήμα.
Ακόμα και στις στιγμές που θα ήθελες να τρέξει,
γιατί ήταν αβάσταχτα τα συναισθήματα για την ψυχή.
Σαν μια φθινοπωρινή καταιγίδα,
που θες να τελειώσει, για να μη ρημάξει την ύπαρξη.
Η ζωή πάντα προχωρά μπροστά,
με διάθεση να ζήσει, να ανακαλύψει, να βιώσει,
να πάθει, να μάθει, να αγαπήσει.
Σαν ένα σούρουπο φθινοπωρινό, με cozy vibes,
που τα συναισθήματα του, τα δείχνει στην πλάση,
με καλλιτεχνική μαεστρία!
Η ζωή, πάντα προχωρά μπροστά,
με την ομορφιά και το δέος της.
Σαν μια φθινοπωρινή πανσέληνο,
που λάμπει, με το φως του μεγαλείου της.
Θυμίζοντας σου, πως στα απλά κρύβεται η μαγεία,
και δεν πρέπει να ξεχνάς να ερωτεύεσαι τη ζωή.
Until Next Time…
Μαρίνα
♥
Φυσικά, το ποίημα, είναι η συμμετοχή μου, στο δρώμενο Ένα ποίημα για το Φθινόπωρο, που διοργανώνει το Αριστάκι από το blog Η ζωή είναι ωραία.
……♥……
Για τα πνευματικά δικαιώματα, της ανάρτησης μπορείτε να μάθετε περισσότερα εδώ!
Επίσης, αν σας άρεσε η ανάρτηση μου, κάντε την καλή σας πράξη για σήμερα και μοιραστείτε τη μέσα από τα κουμπιά κοινοποίησης (κάτω από το άρθρο) στα social media!
Στα οποία παρεμπιπτόντως μπορείτε να με βρείτε εδώ: facebook, instagram, twitter, newsletter
Discover more from Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Ναι, καλή μου φίλη, η ζωή πάντα προχωράει μπροστά. Πολύ σωστά το εκφράζεις μέσα από τους στίχους σου. Αδυσώπητη μερικές φορές καθώς, περνάει από πάνω μας αλλά είναι νόμος της φύσης αυτός αλλιώς θα τελείωναν οι χρόνοι.
Εμείς είμαστε οι περαστικοί, οι μικρές κουκίδες, η ασημαντότητα. Εμείς και οι μικρότητές μας. Που δυστυχώς θεωρούμε ότι είναι κάτι το σπουδαίο, το ανυπέρβλητο, για το οποίο πρέπει να χαλάσουμε τον κόσμο γύρω μας.
Ζούμε μέσα στην αυταπάτη του “εγώ” μας. Τραγικοί, μικροί, ανεπαρκείς. Ευλογημένοι όσοι μπορέσουν να το δαιχειριστούν σωστά αυτό.
Η ατμόσφαιρα που δούλεψες το ποίημά σου είναι υπέροχη. Τσάι, μουσική και μάλιστα ποιοτική (κυρία μου…τζαζ… τι λες τώρα!), η κούπα σου. Και ιδού ένα ακόμα λυρικό σου “παιδί”. Πόσο όμορφη δημιουργία.
Συνέχισε καλή μου φίλη. Όμορφη μέρα να έχεις.
Υ.Γ. Πολύ θα θέλαμε μια φωτογράφηση από τις κούπες σου. Ξέρω ότι ως tea lover θα πρέπει να έχεις συλλεκτικό, λεπτό γούστο.
Φιλιά.
Ξεκινώ από το τέλος. Ναι έχω λατρεία στις κούπες, αλλά είμαι και μινιμαλίστρια. Πχ. δεν είχα ποτέ φθινοπωρινές κούπες, φέτος απέκτησα δυο ως δώρο. (Όμορφες στην απλότητα τους, θα σας τις δείξω σε επόμενη ανάρτηση. Θα το κάνω εποχικά. 1-2 κούπες έχω για κάθε εποχή και τις κρύβω με τα ανάλογα πράγματα αχαχα).
Πόσο δίκιο έχεις. Είμαστε περαστικοί. Και αν το καταλαβαίναμε, θα ζούσαμε αλλιώς την καθημερινότητα και θα διαχειριζόμασταν αλλιώς τις καταστάσεις.
Η fall jazz λίστα μου, είναι εξίσου υπέροχη με την christmas jazz λίστα μου και πόσο το απολαμβάνω… Δε χρειαζόμαστε πολλά βρε Γιάννη μου, στα απλά είναι η ομορφιά.
Σε φιλώ και σε ευχαριστώ για την ευγένεια και τις σκέψεις σου.
Καλό ξημέρωμα!
Εγώ κατάφερα να φωτογραφίσω αυτή τη φθινοπωρινή πανσέληνο και ήταν πραγματικά υπέροχη και πολύ φωτεινή, όπως και η ζωή που προχωρά με την ομορφιά και το δέος της.
Πολύ όμορφοι στίχοι Μαρίνα μου.
Φιλιά!
Τι τέλεια Ελένη μου, μπράβο!!!!
Σε ευχαριστώ πολύ.
Καλό ξημέρωμα 🙂
Αλήθειες με άρωμα αισιοδοξίας που απλώνονται πέρα απ’ το χρόνο και γίνονται στημόνι για να υφάνεις τη ζωή και τα θέλω σου! Πολύ όμορφο Μαρίνα!!!
Να είσαι καλά Αννίκα μου, σε ευχαριστώ από καρδιάς.
Καλό ξημέρωμα 🙂
Πολύ ωραίο Μαρινάκι μου. Ναι συμφωνώ η ζωή προχωρά μπροστά πάντα. Με όλα αυτά που την χαρακτηρίζουν και τα τονίζεις τόσο όμορφα στου στίχους σου.
Στα απλά κρύβεται η μαγεία όντως…
Καλημέρα κορίτσι μου
Φιλάκια πολλά
Να είσαι καλά Άννα μου.
Να έχουμε ένα ήσυχο βράδυ Παρασκευής και να ξημερώσει ένα όμορφο και ήσυχο Σ-κ.
Σε φιλώ!
Μου έβγαλε μια απίστευτη ηρεμία όλο το ποίημα, Μαρινάκι μου! Μου χάιδεψε τη ψυχή, το κουρασμένο μου κορμί, μου έδωσε μια νότα αισιοδοξίας και ελπίδας και για αυτό σε ευχαριστώ πολύ πολύ! Μετά από μια πολύ δύσκολη μέρα, ήρθε και με γλύκανε! Σαν καραμελίτσα -που δεν τρώω όμως ☺
Φιλάκια πολλά, κοριτσάρα μου!
(υγ: Αυτό το cozy όποτε το ακούω πια, θυμάμαι εσένα! ♥)
Να ‘σαι καλά βρε Αριστάκι μου!
Όλα με θυμίζουν απλά και αγαπημένα, πράγματα λίγο cozy, καθημερινά χαχαχαχα
Καλό ξημέρωμα Αριστούλι.
Γλυκό φιλί!
Ναι Μαρινάκι η ζωή προχωρά και αν δεν είμαστε παρόντες είναι σαν να κοιμόμαστε!
ΑΦιλάκια χαράς, επίγνωσης και αγάπης! 🙂
Ανταποδίδω τα Αφιλιά και στέλνω ευχές για καλό ξημέρωμα μαγισσούλα μου!
Ένα ήσυχο και όμορφο βράδυ να ξημερώσει.
Σε φιλώ!
Ναι πάντα πάει μπροστά, και έχει πολύ πλάκα γιατί είναι υπέροχη αλλά και γιατί έτσι και πέσεις κάτω, σε περιμένει πάντα να σηκωθείς και να την ακολουθήσεις.
καλη συνέχεια 🙂
Η ζωή πάντα προχωρά μπροστά, Μαρίνα μου, ναι. Κι εμείς την ακολουθούμε κατά πόδας. Δεν μένουμε πίσω. Ευχαριστούμε για την έμπνευση, φίλη μου.
Την ακολουθούμε και την απολαμβάνουμε. Πολλά φιλιά Μία μου!