Χριστούγεννα, σ’ ένα παράλληλο σύμπαν

Παραμονή Χριστουγέννων, σ’ ένα παράλληλο σύμπαν.

Η Νύχτα αποσβολωμένη, χάζευε τον όμορφο χορό των Νιφάδων στην σκηνή του Ουρανού! Τι όμορφη αντίθεση το λευκό Τους, πάνω στα μαύρα σκηνικά Του! Η πλατεία, γιορτινά στολισμένη, με λαμπάκια να φωτίζουν τους δρόμους κι ένα τεράστιο δέντρο να διακοσμεί το κέντρο της. Στη κορυφή, ένα λαμπερό, ζηλευτό αστέρι!

Οι άνθρωποι της πόλης, τυλιγμένοι στα ζεστά τους μπουφάν, άρχιζαν να συγκεντρώνονται στη κεντρική πλατεία! Στα χέρια τους όλοι, κρατούσαν από ένα δώρο. Δεν ήταν κάτι που αγόρασαν ή έφτιαξαν για την περίσταση. Ήταν κάτι που ήδη είχαν, αλλά διαπίστωσαν πως δεν είχαν χρησιμοποιήσει πολύ, τη χρονιά που πέρασε. Όλοι λοιπόν, μεγάλοι – μικροί, διάλεξαν κάτι, κι έγραψαν ένα γράμμα (ίσως με κάποια βοήθεια οι μικροί) για τον μελλοντικό ιδιοκτήτη.  Το έβαλαν σε ένα κουτί, το τύλιξαν με φροντίδα και πήραν τον δρόμο για τη πλατεία. Παρά το τσουχτερό κρύο, κανείς δεν έμεινε στο σπίτι του. Όλοι εκεί, όλοι με ένα δώρο να αφήσουν κάτω από το δέντρο.

Τα πρόσωπα τους, κόκκινα από τη ψύχρα, μα η καρδιά τους, ένα κόκκινο ζεστό, χαρούμενο, αισιόδοξο. Τα χείλη τους χαμογελαστά, αντάλλασσαν ευχές με μάτια χαρούμενα και διάθεση εορταστική.

Μια ευχή στον αέρα: “Καλά Χριστούγεννα”.

Και θα ήταν καλά, γιατί το επόμενο πρωί, όλοι ανεξαιρέτως θα είχαν από ένα δώρο. Και το πιο πολύτιμο δώρο θα ήταν οι ευχές και τα λόγια, του προηγούμενου ιδιοκτήτη του αντικειμένου που θα είχε το κουτί τους!

Το επόμενο πρωί, λίγο πριν αδειάσει η πλατεία, έμεινε ένα ακόμα δώρο κάτω από το δέντρο. Ρώτησαν αν κρατούσαν όλοι από ένα κουτί κι απάντησαν όλοι καταφατικά. Δεν τους έβγαιναν τα μαθηματικά και δεν ήξεραν ποιος το είχε αφήσει. Το άνοιξαν και μέσα είχε μια φωτογραφία. Έμοιαζε με την πλατεία, μα δεν την αυτή. Αυτή η πλατεία ήταν στολισμένη, μα άδεια. Τόσο άδεια, που τα φωτάκια δεν φώτιζαν πολύ την όψη της.

Μέσα είχε ένα σημείωμα που έλεγε:

“Κρατούσα πάντα αυτή τη φωτογραφία, για να θυμάμαι πώς δε θέλω ποτέ να δω αυτόν τον Κόσμο. Φωτισμένο, μα άδειο! Από συναισθήματα, από σκέψεις, από εμπειρίες, από ιδέες, από Ανθρώπους! Την αφήνω σε σας, με την ευχή, αυτά τα Χριστούγεννα, όλοι να βρουν την υγεία τους, την αγάπη τους, την ευτυχία τους, το απάγκιο τους! Με την ευχή, να μη δείτε ποτέ αυτό τον κόσμο άδειο.

Καλά Χριστούγεννα!”

Τρεις Μαρίες, μεσολάβησαν στο να μου χαρίσουν έμπνευση, κάθε μια με το δικό της τρόπο και τις ευχαριστώ όλες πολύ!

Αυτή, όπως καταλάβατε, ήταν η συμμετοχή μου στη Φωτο – συγγραφική Σκυτάλη #2 της Μαίρης από την Γήινη Ματιά . Η Μαρία, από το Απάγκιο της, μου έδωσε έμπνευση “αφιερώνοντας” μου, τη Φωτογραφία της Μαρίας από το Χάρτινο Φεγγαράκι της κι ελπίζω να ανταποκρίθηκα.

Με τη σειρά μου, δίνω τη σκυτάλη της έμπνευσης, στην Butterfly κι ελπίζω να της αρέσει:

Until Next Time…

Μαρίνα ♥

Αν σας άρεσε η ανάρτηση μου, μπορείτε να τη μοιραστείτε μέσα από τα κουμπιά κοινοποίησης στα social media, στα οποία μπορείτε να με βρείτε εδώ: facebook, instagram, twitter.