Σκέψεις και προβληματισμοί της καθημερινότητας: Πού έχει πάει η ενσυναίσθηση;

Ζούμε σε μια εποχή όπου η επικοινωνία είναι πιο εύκολη από ποτέ.  Κι όμως, μοιάζει να μην υπάρχει η ουσιαστική σύνδεση και επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Και αυτό είναι προφανές σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας.

Τώρα πώς καταφέραμε αντί να έρθουμε πιο κοντά οι άνθρωποι, να μεγαλώσουμε το κενό τόσο μεταξύ μας, ειλικρινά δεν ξέρω!

Πότε σταματήσαμε να ακούμε πραγματικά τον άνθρωπο απέναντί μας;

Έχετε καταλάβει πόσες φορές ρωτάμε ή μας ρωτούν “τι κάνεις;” εντελώς μηχανικά. . Χωρίς ουσιαστικό ενδιαφέρον για την απάντηση.

Στην προσπάθειά της η κοινωνία να απαλλαγεί από παθογένειες του παρελθόντος, έγινε πιο εγωιστική. Η πίεση της καθημερινότητας και οι αμέτρητες υποχρεώσεις μας μετέτρεψαν σε διεκπεραιωτικούς παρατηρητές της ίδιας μας της ζωής.

Απουσιάζει αισθητά η ενσυναίσθηση. Η κατανόηση, η καλοσύνη, η αλληλεγγύη, όλα όσα απαρτίζουν την ενσυναίσθηση. Απουσιάζουν επίσης αξίες και έννοιες που μας κρατούσαν πιο “ανθρώπινους”.

Στη θέση της ουσιαστικής επαφής, υπάρχει ένα ατέλειωτο κυνήγι επιδεικτικής ευτυχίας στα social media. Όπως και μια διαρκή προβολή και συχνά επιβολή των απόψεών μας, όπου ο διάλογος δίνει τη θέση του σε χαρακτηρισμούς, προσβολές και ακρότητες. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν  καθρέφτη της κοινωνίας μας και πρέπει να μας προβληματίσει το βάρος που τους δίνουμε. Και φυσικά η εύκολη κατάκριση, και τα πικρόχολα σχόλια και η πλήρης απουσία ευθύνης για το βάρος των λέξεων μας.

Ειλικρινά, με προβληματίζει έντονα η εξάρτησή μας από τα social media.

Όλα αυτά δείχνουν μια τάση, να μην υπάρχει όριο μεταξύ της διαδικτυακής μας παρουσίας και της κανονικής μας ζωής. Μας ενδιαφέρει περισσότερο να απαθανατίσουμε τη στιγμή παρά να τη βιώσουμε συναισθηματικά. Αλλά και το να δείξουμε ανώτεροι, πιο ευτυχισμένοι και επιτυχημένοι από τους άλλους.

Και κάπου εκεί, ίσως, χάνεται η ουσία.

Γιατί αυτή η κατάσταση δεν αφορά μόνο τα social media. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να υπάρχουμε και να αλληλεπιδρούμε με τους άλλους. Αφορά το αν ακούμε πραγματικά, αν καταλαβαίνουμε, αν μπορούμε να δείξουμε καλοσύνη, αν μπορούμε απλώς να είμαστε παρόντες.

Λίγες τελευταίες σκέψεις.

 Δυστυχώς η ζωή μας δεν είναι ατέλειωτη. Έχει τέλος, ακόμα και αν ο καθένας μας δεν ξέρει πότε θα είναι αυτό. Είναι εντέλει στο χέρι μας να αποφασίσουμε αν θα τη ζήσουμε. Αν θα την βιώσουμε με αγάπη και ενσυναίσθηση, απλά και ανθρώπινα. Ή αν θα την αφήσουμε να προσπερνά όσο κυνηγάμε κάτι που μοιάζει με ευτυχία.

Αυτές τις σκέψεις είχα να μοιραστώ μαζί σας, μετά από καιρό. Στο φθινοπωρινά πια στολισμένο μου blog!

Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, μην ξεχνάτε την ενσυναίσθηση και να ερωτεύεστε τη ζωή.

Until Next Time…

Μαρίνα

♥

Για τα πνευματικά δικαιώματα, της ανάρτησης μπορείτε φυσικά να μάθετε περισσότερα εδώ!

Επίσης, αν σας άρεσε η ανάρτηση μου, κάντε την καλή σας πράξη για σήμερα και κάντε ένα μοίρασμα τη μέσα από τα κουμπιά κοινοποίησης (κάτω από το άρθρο) στα social media!

Στα οποία παρεμπιπτόντως μπορείτε να με βρείτε εδώ: facebook, instagram, twitter, newsletter