Marina Tsardakli 
Ζούμε σε μια εποχή όπου η επικοινωνία είναι πιο εύκολη από ποτέ. Κι όμως, μοιάζει να μην υπάρχει η ουσιαστική σύνδεση και επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Και αυτό είναι προφανές σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας.
Τώρα πώς καταφέραμε αντί να έρθουμε πιο κοντά οι άνθρωποι, να μεγαλώσουμε το κενό τόσο μεταξύ μας, ειλικρινά δεν ξέρω!
Πότε σταματήσαμε να ακούμε πραγματικά τον άνθρωπο απέναντί μας;
Έχετε καταλάβει πόσες φορές ρωτάμε ή μας ρωτούν “τι κάνεις;” εντελώς μηχανικά. . Χωρίς ουσιαστικό ενδιαφέρον για την απάντηση.
Στην προσπάθειά της η κοινωνία να απαλλαγεί από παθογένειες του παρελθόντος, έγινε πιο εγωιστική. Η πίεση της καθημερινότητας και οι αμέτρητες υποχρεώσεις μας μετέτρεψαν σε διεκπεραιωτικούς παρατηρητές της ίδιας μας της ζωής.
Απουσιάζει αισθητά η ενσυναίσθηση. Η κατανόηση, η καλοσύνη, η αλληλεγγύη, όλα όσα απαρτίζουν την ενσυναίσθηση. Απουσιάζουν επίσης αξίες και έννοιες που μας κρατούσαν πιο “ανθρώπινους”.
Στη θέση της ουσιαστικής επαφής, υπάρχει ένα ατέλειωτο κυνήγι επιδεικτικής ευτυχίας στα social media. Όπως και μια διαρκή προβολή και συχνά επιβολή των απόψεών μας, όπου ο διάλογος δίνει τη θέση του σε χαρακτηρισμούς, προσβολές και ακρότητες. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αποτελούν καθρέφτη της κοινωνίας μας και πρέπει να μας προβληματίσει το βάρος που τους δίνουμε. Και φυσικά η εύκολη κατάκριση, και τα πικρόχολα σχόλια και η πλήρης απουσία ευθύνης για το βάρος των λέξεων μας.
Ειλικρινά, με προβληματίζει έντονα η εξάρτησή μας από τα social media.
Όλα αυτά δείχνουν μια τάση, να μην υπάρχει όριο μεταξύ της διαδικτυακής μας παρουσίας και της κανονικής μας ζωής. Μας ενδιαφέρει περισσότερο να απαθανατίσουμε τη στιγμή παρά να τη βιώσουμε συναισθηματικά. Αλλά και το να δείξουμε ανώτεροι, πιο ευτυχισμένοι και επιτυχημένοι από τους άλλους.
Και κάπου εκεί, ίσως, χάνεται η ουσία.
Γιατί αυτή η κατάσταση δεν αφορά μόνο τα social media. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να υπάρχουμε και να αλληλεπιδρούμε με τους άλλους. Αφορά το αν ακούμε πραγματικά, αν καταλαβαίνουμε, αν μπορούμε να δείξουμε καλοσύνη, αν μπορούμε απλώς να είμαστε παρόντες.
Λίγες τελευταίες σκέψεις.
Δυστυχώς η ζωή μας δεν είναι ατέλειωτη. Έχει τέλος, ακόμα και αν ο καθένας μας δεν ξέρει πότε θα είναι αυτό. Είναι εντέλει στο χέρι μας να αποφασίσουμε αν θα τη ζήσουμε. Αν θα την βιώσουμε με αγάπη και ενσυναίσθηση, απλά και ανθρώπινα. Ή αν θα την αφήσουμε να προσπερνά όσο κυνηγάμε κάτι που μοιάζει με ευτυχία.
Αυτές τις σκέψεις είχα να μοιραστώ μαζί σας, μετά από καιρό. Στο φθινοπωρινά πια στολισμένο μου blog!
Μέχρι την επόμενη φορά που θα τα πούμε, μην ξεχνάτε την ενσυναίσθηση και να ερωτεύεστε τη ζωή.
Until Next Time…
Μαρίνα
♥
Για τα πνευματικά δικαιώματα, της ανάρτησης μπορείτε φυσικά να μάθετε περισσότερα εδώ!
Επίσης, αν σας άρεσε η ανάρτηση μου, κάντε την καλή σας πράξη για σήμερα και κάντε ένα μοίρασμα τη μέσα από τα κουμπιά κοινοποίησης (κάτω από το άρθρο) στα social media!
Στα οποία παρεμπιπτόντως μπορείτε να με βρείτε εδώ: facebook, instagram, twitter, newsletter
Discover more from Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Τί όμορφα φύλλα!! Φέρνεις το φθινόπωρο στην πόρτα μου κάθε χρόνο Μαρίνα μου, όπως επίσης κάνεις και με τα Χριστούγεννα. Μου αρέσει πολύ.
Σχετικά με το θέμα της ουσιαστικής επικοινωνίας που εκλείπει στις μέρες μας, θα έλεγα πως θα μπορούσε να την αναπληρώσει, σε κάποιο βαθμό, η καλοσύνη που δεν χρειάζεται λόγια αλλά πράξεις για να φανερωθεί. Όποτε συναντώ καλοσυνάτο άνθρωπο διαπιστώνω πως η συμπεριφορά του, το χαμόγελο και το βλέμμα του μου λένε πολύ περισσότερα από μια “εκ βαθέων συζήτηση” μαζί του και παράλληλα λύνουν τις άμυνες μου.
Ωραίο θέμα!
Καλό απόγευμα με γλυκό φθινοπωρινό φως στο μπαλκόνι σου Μαρινάκι.
Πολλά φιλιά!
Υ.Γ.Προσπαθώ να στείλω το μήνυμά μου αλλά κάπου κολλάει η διαδικασία… Ελπίζω στο τέλος να βρει τον δρόμο 🙂
Σε ευχαριστώ πολύ Μαρία μου, που ξεκινάς με το decor. Είναι κάτι που απολαμβάνω πολύ και χαίρομαι όταν αρέσει και σε εσάς.
Θα συμφωνήσω ότι η καλοσύνη είναι μια καλή αρχή, αλλά ακόμα και αυτή στις μέρες μας, δεν είναι δεδομένη.
Μακάρι, όσα γίνονται γύρω μας, να μας ταρακουνήσουν σαν κοινωνία και να αναθεωρήσουμε τη στάση μας.
Καλό ξημέρωμα Μαρία μου και καλό Σαββατοκύριακο
Πολύ ωραίο το κείμενο σου. Καλό Φθινόπωρο.
Σε ευχαριστώ πολύ Νατάσσα. Να είσαι καλά και να ‘χεις και εσύ ένα όμορφο φθινόπωρο.
Καλό βράδυ και καλό Σαββατοκύριακο!
Μαρίνα μου, χαίρομαι πολύ που είσαι καλά και μάχιμη. Το καλοκαίρι που πέρασε φαίνεται ότι άφησε ανοιχτές πληγές σ’ όλους μας. Καταλαβαίνω πως υπάρχει μια διάχυτη απογοήτευση και αίσθημα ματαιότητας με όλα όσα βιώνουμε. Αν θες την -καθόλου ίσως σοφή- συμβουλή μου, είναι να προχωράμε μπροστά. Οι διαπιστώσεις και οι συγκρίσεις με το παρελθόν (δεν ήταν όλα ρόδινα και τότε, πίστεψέ με) ενισχύουν το φόβο και τη μελαγχολία μας. Οι εποχές αλλάζουν (κι αγριεύουν). Έχουμε τα “όπλα” μας, τις αξίες μας, τις εμπειρίες και τα στηρίγματά μας, για ν’ αντισταθούμε. Και θα τα καταφέρουμε (αφού φτάσαμε ως εδώ καθαροί)…
Στέλνω πολλά φιλιά και ευχές για ένα καλοδιάβατο φθινόπωρο.
Σαφώς Μαρία μου, πάντα προχωράμε μπροστά. Πιστεύω όμως ότι όσο κοιτάμε γύρω μας και αξιολογούμε τι συμβαίνει, μόνο πιο δυνατοί βγαίνουμε. Γιατί καταλαβαίνουμε ποιες καταστάσεις, δεν πρέπει να αφήσουμε να μας αγγίξουν.
Ένα τεράστιο αμήν θα στείλω να συντροφεύσει την ευχή σου, μακάρι να ‘ναι καλοδιάβατο το φθινόπωρο, το έχουμε όλοι ανάγκη.
Καλό ξημέρωμα και καλό Σαββατοκύριακο!
Καλησπέρα Μαρίνα και από εδώ. Ωραία έχεις φτιάξει την ιστοσελίδα σου. Το σημαντικό είναι να υπάρχει συνεννόηση γιατί η επικοινωνία είναι λίγο παρεξηγημένη. Σηνήθως καταλήγουμε να κάνουμε παράληλλους μονόλογους και ο καθένας μας να αναφέρεται σε κάτι δικό του. Όταν όμως συνεννούμαστε, είναι κάτι ουσιαστικό.
Καλησπέρα Γεράσιμε,
Δεν ξέρω αν στις μέρες μας υπάρχει έστω διάθεση συννενόησης. Δυστυχώς. Είναι εγωιστικοί οι καιροί μας.
Καλό ξημέρωμα και καλό Σαββατοκύριακο!
Μαρίνα μου, καταρχάς εύχομαι να είσαι καλά.
Νομίζω πως τα social μας έχουν κάνει πολύ εγωκεντρικούς. Το μοίρασμα της στιγμής μας έχει παρασύρει και κάποιες φορές είναι αυτοσκοπός. Καταντά κουραστικό. Και φυσικά ψεύτικο.
Και όλη αυτή η επικοινωνία δεν είναι ουσιαστική.
Οι εποχές ήταν πάντα δύσκολες, απλά τώρα νιώθω πως είναι και παραπλανητικές.
Ας προσπαθήσουμε να έρθουμε πιο κοντά. Ας πάρουμε ένα τηλέφωνο, ας ακούσουμε την φωνή του άλλου, ας πάμε για έναν καφέ. Ας έρθουμε ουσιαστικά κοντά. Και έτσι θα έρθει και η ενσυναίσθηση.
Καλό απόγευμα.
Καλησπέρα Μαρία μου,
Έχω ταλαιπωρηθεί αρκετά αυτό το διάστημα, αλλά ξαναβρίσκω σιγά σιγά τους ρυθμούς μου. Εσύ πώς είσαι;
Πόσο δίκιο έχεις σε αυτό που επισημαίνεις; Όντως ισχύει. Κάθε εποχή είχε τις δικές της δυσκολίες και προκλήσεις, αλλά τώρα υπάρχει αυτό το παραπλανητικό που αναφέρεις που κάνει την αλήθεια να μοιάζει πολύτιμη αλλά παράλληλα και δύσκολο να βρεθεί.
Σε ευχαριστώ πολύ για τις σκέψεις σου.
Καλό απόγευμα!
Μια όμορφη εβδομάδα να μας ξημερώσει! 🍁 🍂
Για να είμαι ειλικρινής Μαρίνα μου δεν θυμάμαι ποτέ να υπήρχε μεταξύ των ανθρώπων ουσιαστική επικοινωνία. Πάντα έλειπε η ενσυναίσθηση, παλιότερα ούτε σαν λέξη δεν την γνωρίζαμε όχι σαν πράξη. Στο σήμερα, αν μη τί άλλο κάποιες συμπεριφορές ονομάστηκαν αρνητικές ή θετικές, τοξικές κλπ Στις παρέες μας οφείλουμε να δίνουμε και να ζητάμε σεβασμό αλλά και να βάζουμε όρια όταν πιεζόμαστε. Προσωπικά δεν ζητάω πια από αυτούς που δεν έχουν να δώσουν αλλά ούτε και θα γίνω το χαλί να με πατήσουν. Θέλω στις σχέσεις μου να έχω ηρεμία και να μη χρειάζεται να αποδεικνύω συνεχώς ποιά είμαι. Και χαίρομαι που σ αυτή μου την ηλικία έχω καλές σχέσεις, που το θεωρώ αρκετά δύσκολο. Στο facebook γίνεται ο κακός χαμός, έχουμε χάσει κάθε αίσθηση ποιοτικής κουβέντας. Αυτό ίσως να δείχνει πόσο ζορισμένοι στην καθημερινότητα μας, είμαστε. Αυτό μου προκαλεί θλίψη. Και ναι, facebook και instagram υπάρχουν για την εικόνα και το θεαθήναι. Για προώθηση προιόντων κι όχι για να κάνουμε φίλους. Κι εγώ θα ήθελα όπως κι εσύ να είναι εντελώς διαφορετικά τα πράγματα. Ας προσπαθήσουμε να ζήσουμε τη ζωή που εμείς ονειρευόμαστε, να ακολουθούμε τα ιδανικά μας. Σε φιλώ 🙂
Καλησπέρα Στέλλα μου,
Όταν ήμουν εγώ μικρή, οι σχέσεις ήταν πιο θερμές. Μιλάμε για δεκαετία ’90. Γίνονταν πιο ανοιχτές γιορτές (ονομαστικές), περισσότερα πάρτι, ήταν πιο κοντά ο κόσμος. Μετά άλλαξαν τα οικονομικά και οι ρυθμοί ζωής και απομακρύνθηκαν οι άνθρωποι.
Θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί σου και εγώ αποζητώ την ισορροπία στις σχέσεις και δεν θέλω να αποδεικνύω ποια είμαι. Δεν είναι εύκολο, έχεις τόσο δίκιο, αλλά είναι αναγκαίο.
Σίγουρα ζούμε τη ζωή στα δικά μας μέτρα, αλλά δεν μπορούμε να προβληματιζόμαστε με τη ροπή της κοινωνίας μας.
Σε ευχαριστώ πολύ για τις σκέψεις σου. Καλό απόγευμα.
Μια όμορφη εβδομάδα να μας ξημερώσει!🍂 🍁
Συμφωνώ μαζί σου Μαρινάκι μου;
Πρώτα πρώτα μια ερώτηση: είσαι καλά; Και το ρωτώ με ενσυναίσθηση.
Πάμε στο θέμα σου
Ναι φυσικά πρέπει να ζούμε τη ζωή μας. Δεν νομίζω ότι οι άνθρωποι δεν βλέπονται εκτός διαδικτύου. Απλά τα σόσιαλ έχουν πάρει μεγάλο μέρος από την καθημερινότητά μας ίσως γιατί δεν έχουμε άλλες ασχολίες όταν είμαστε σπίτι. Ίσως θέλουμε να σπάσουμε τη μονοτονία. Ρώτησα πρόσφατα δυο νέους ανθρώπους γιατί ποστάρουν συνεχώς πού βρίσκονται και τι κάνουν και η απάντηση είναι ότι ενημερώνουν φίλους, ότι μοιράζονται στιγμές με όσους είναι μακριά.
Τέλος πάντων, οι άνθρωποι απλά έχουμε περισσότερο κλειστεί στο ”καβούκι ” μας. Επειδή κυριαρχεί πιστεύω, ο φόβος.
Αλλάζουν οι εποχές. Και η εξάρτηση από το διαδίκτυο πρέπει να αντιμετωπίζεται.
Φιλάκια καρδούλα μου γλυκιά
Καλησπέρα Άννα μου,
Το ξέρω ότι ρωτάς με ενσυναίσθηση, δεν χρειάζεται καν να μου το πεις.
Έχω ταλαιπωρηθεί αρκετά αυτό το διάστημα, αλλά σιγά σιγά ξαναβρίσκω τους ρυθμούς μου. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον!
Ξέρεις τι; Εγώ σε σχέση με όσα θυμάμαι από όταν ήμουν μικρή, η κατάσταση έχει αλλάξει κατά πολύ. Οι άνθρωποι βλέπονται πολύ λιγότερο. Είναι και τέτοιοι οι ρυθμοί της ζωής, που παίζουν και αυτοί τον ρόλο τους.
Η πεποίθηση ότι υπερμοιράζουμε λεπτομέρειες της ζωής μας για να τα μαθαίνουν και άνθρωποι που δεν είναι κοντά μας υπήρχε πάντα. Δεν ξέρω όμως κατά πόσο αυτό αποτελεί πια μια δικαιολογία για υπερέκθεση ή πραγματικότητα.
Σε ευχαριστώ πολύ για τις σκέψεις σου. Καλό απόγευμα.
Μια όμορφη εβδομάδα να μας ξημερώσει! 🍁 🍂
Καλησπέρα, Μαρίνα μου!
Συμφωνώ με κάθε σου λέξη και με τους προβληματισμούς σου εδώ! Το ζήτημα είναι τι μπορούμε να κάνουμε για να αλλάξει με κάποιον τρόπο αυτή η κατάσταση. Μόνο δίνοντας – στους διπλανούς μας ή και παραπέρα μέσα από τα γραπτά μας – ένα άλλο παράδειγμα στάσης απέναντι στη ζωή. Διαφορετικά θα πρέπει να αποδεχτούμε ότιι η κατάσταση είναι τελειωμένη και να κλειστούμε στον εαυτό μας, στον μικρόκοσμό μας και κοιτάξουμε αποκλειστικά τη δικής μας ψυχική ισορροπία και ευημερία. Εννοείται ότι δε συμφωνώ με το τελευταίο που είπα και θα μάχομαι για το καλύτερο όσο υπάρχω.
Σε φιλώ!
Καλησπέρα Γλαύκη μου,
Την κατάσταση σίγουρα, μόνοι μας δεν μπορούμε να την αλλάξουμε. Μπορούμε όμως σε ότι μας αφορά, να λειτουργούμε εμείς με ενσυναίσθηση, με καλοσύνη και με ωραία διάθεση.
Δεν ξέρω αν είναι μια τελειωμένη υπόθεση, γιατί γενικά δεν θέλω να χάνω την ελπίδα μου.
Ξέρω μονάχα πως τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλά και αυτό το βλέπουμε καθημερινά.
Σε ευχαριστώ πολύ για τις σκέψεις σου.
Καλό απόγευμα.
Μια όμορφη εβδομάδα να μας ξημερώσει! 🍁 🍂
Κοίτα να δεις Μαρινάκι μου που μας έπιασε να κάνουμε μια ανανέωση στα μπλόγκ μας! Εγώ την κάνω και στο σπίτι μου , αλλά γι αυτό έχουμε καιρό να τα πούμε…
Πολύ μου άρεσε η ανανέωση σου!
Πόσο θα συμφωνήσω με αυτά που γράφεις δεν ξέρεις κορίτσι μου. Έ τσι ακριβώς που τα λες είναι οι ανθρώπινες σχέσεις πιά δυστυχώς! Και δεν μπορώ να φανταστώ η επόμενη γενιά πως θα είναι , αν δεν αλλάξουν κάποια πράγματα προς το καλύτερο ελπίζω.
Να έχεις Μαρινάκι μου ένα όμορφο και ήρεμο Φθινόπωρο! Στέλνω αγάπη και φιλι! 🍁 🍂
Καλησπέρα Σμαραγδένια μου,
Εγώ φθινοπωρινά πλην του blog, στόλισα και το σπίτι, το κινητό, το pc. Ή θα μπούμε στο mood ή δεν θα μπούμε χαχα
Ας ελπίσουμε πως θα αλλάξουμε νοοτροπία Σμαραγδένια μου. Αλλιώς θα βλέπουμε απλά την κοινωνία σε ελεύθερη πτώση.
Σε ευχαριστώ για τις σκέψεις σου.
Καλό απόγευμα. Μια ήσυχη εβδομάδα να μας ξημερώσει!
Έχεις κατοχυρώσει στη συνείδησή μας, Μαρίνα μου, στο λέω με κάθε αμεσότητα αυτό, έναν λόγο που συνήθως τον έδιναν κάποιοι “σοφοί” ώριμοι ηλικιακά άνθρωποι. Καταλαβαίνεις τι λέω, νομίζω. Πώς λέγαμε κάποτε στη μυθοπλασία: “Μιλάς σωστά σοφέ γέροντα…” (Γκάνταλφ).
Αυτό δείχνει ότι η ωριμότητά σου, η συγκρότηση της σκέψης σου, η δουλεμένη και καλλιεργημένη ψυχοσύνθεσή σου, ξεχωρίζει ώστε να γίνεται σημείο αναφοράς για όλους.
Κάθε φορά, που θα σε διαβάσω, κάθομαι με προσοχή στο “σκαμνί” μου για να το κάνω με σέβαση και γαλήνη. Γιατί σε κάθε σου λέξη θα βρω κάτι αληθινό, που θα με σπρώξει σε ένα βήμα παραπάνω.
Για να βάλω και εγώ πτυχές των σκέψεών μου κοντά σου, θα πω ότι οι άρχουσες “αξίες” στη ζωή μας, έχουν τέτοιο ευτελές και παρηκμασμένο ύφος ώστε αυτό διαχέεται άμεσα στην προσωπική μας ζωή. Σημαίες ετούτων των καιρών, άρχουσες, είναι ο πόλεμος, η ανταγωνιστικότητα, η υποτέλεια, η χειραγώγηση, η υποταγή, η απανθρωπιά. Και τα social media είναι οι σύγχρονες Ρωμαϊκές αρένες στις οποίες δούλοι και Χριστιανοί χαρίζονται βορά στις νοσηρές ορέξεις του σάπιου πλήθους.
Φυσικά υπάρχει και φως και αντίσταση σε όλο αυτό. Απλά δεν κάνει φασαρία και προσπαθεί να αμυνθεί, να βρει ζωτικό χώρο.
Μαρίνα μου, το Φθινοπωρινό στόλισμα στο μπλογκ σου, μου αρέσει, το αγαπώ. Και σου εύχομαι ολόψυχα κάθε όμορφη Φθινοπωρινή περπατησιά.
Καλησπέρα Γιάννη,
Πολύ εύστοχη η παρομοίωση σου για τα social media. Είναι σημεία των καιρών. Αλλά πρέπει να αλλάξουμε όσο προλαβαίνουμε. Διαφορετικά θα βλέπουμε απλά την κοινωνία σε ελεύθερη πτώση.
Σε ευχαριστώ θερμά για τα καλά σου λόγια και τις σκέψεις σου.
Καλό απόγευμα.
Μια όμορφη εβδομάδα να μας ξημερώσει! 🍁 🍂