Διαδικτυακής γειτονιάς, καλοκαίρι- Ένα ποίημα για το καλοκαίρι

Λίγες σκέψεις και ένα ποίημα, αφιερωμένα στο blogging και το καλοκαίρι.

Το blogging φυλάει Θερμοπύλες.

Τον τελευταίο καιρό, παρατηρώ, ότι εντείνεται η τοξικότητα στα social media (βέβαια και εκτός αυτών). Ο ψηφιακός κόσμος, λόγω των διαστάσεων της θέσης, που ‘χει πάρει στη ζωή των σύγχρονων ανθρώπων, χρειάζεται μια προσοχή. Γιατί καμιά φορά χάνεται το μέτρο.

Και δυστυχώς ζούμε σε μια άμετρη εποχή. Που πρέπει να αναζητάς την αλήθεια, την καλοσύνη και φυσικά τον σεβασμό.

Σε αυτό το κομμάτι, πιστεύω το blogging φυλάει Θερμοπύλες. Γιατί, υπάρχει μια άλλη ποιότητα επικοινωνίας, μια διαφορετική προσέγγιση.

Και αυτό βέβαια, δεν πρέπει να το αφήσουμε να χαθεί.

Πώς θα το καταφέρουμε αυτό;

• Με φρέσκιες ιδέες.
• Αλλά και νέα δρώμενα, εποχιακά ή μη.
• Και φυσικά, με διάδραση ουσιαστική και ανθρώπινη. Διαβάζοντας τους άλλους, όπως θέλουμε να διαβαστούμε. Με σχόλια γεμάτα ουσία,  με σεβασμό στον κόπο και χρόνο του άλλου. Ξέρω πως ο χρόνος δεν περισσεύει σε κανέναν μας. Αλλά περισσεύει η ενσυναίσθηση και το νοιάξιμο, οπότε μπορούμε να το καταφέρουμε.

Με όλες αυτές τις σκέψεις και πολλή αγάπη για το blogging, αλλά και τη διαδικτυακή γειτονιά (και τα άτομα και τη γραφή τους) που έχουμε χτίσει, έγραψα το παρακάτω ποίημα, για το δρώμενο που όλοι αγαπήσαμε.

Και είθε η διαδικτυακή μας γειτονιά να μεγαλώνει, να εξελίσσεται, να πετυχαίνει…

Διαδικτυακής γειτονιάς, καλοκαίρι

Ο blogger δε ζητά χειροκρότημα,
μονάχα μια λέξη, αυθόρμητη, ζεστή,
να ξέρει πως κάποιος ήρθε στην αμμουδιά του blog του,
διάβασε, ένιωσε, αισθάνθηκε.
Να νιώσει, πως το κύμα, δεν τον χτυπά μονάχο.

Και έτσι συνεχίζει.
Είτε στις αναρτήσεις του, είτε στα δρώμενα.
Μ’ ένα καπέλο στο κεφάλι και πληκτρολόγιο για δίχτυ,
γράφει και ρίχνει τις λέξεις του στο πέλαγος του διαδικτύου,
κοράλια για συναισθήματα, κοχύλια για λέξεις,
λαξεμένα με τα ακροδάχτυλα της καρδιάς του.
Ελπίζοντας όχι σε ένα σχόλιο τυπικό, βιαστικό,
αλλά σε λέξεις ζεστές, σαν να τις λούζει ο ήλιος.

Γιατί στ’ αλήθεια…
Δε γράφει για να εντυπωσιάσει,
ούτε για να μαζέψει επευφημίες.
Γράφει, γιατί να ξεμακραίνει η ψυχή στις καλοκαιρινές της βόλτες.
Να ανταμώνει ζεστασιά στους παγωμένους χειμώνες.
Και κάθε σχόλιο, είναι η ανταμοιβή του,
σαν πεφταστέρι που ψάχνει την ευχή του.
Κόντρα στης εποχής τα κύματα,
ας παραμείνουμε συνοδοιπόροι,
σε ένα διαδικτυακό ταξίδι ουσιαστικής επικοινωνίας και μοιράσματος,
με σεβασμό ο ένας στον κόπο του άλλου,
δημιουργικότητα, δρώμενα και εμπνεύσεις.

Και είθε, αυτό της διαδικτυακής γειτονιάς το καλοκαίρι,
νέες ιδέες να φέρει.
Και σαν ανταμώσει το φθινόπωρο,
ο δημιουργικός οίστρος να μας ταξιδέψει,
από τις θάλασσες και τη γλύκα του παγωτού,
στου φθινοπώρου τα cozy vibes.
Όλα με το καλό και με διάθεση να στηρίζουμε ο ένας τον άλλον.
Γιατί το blogging είναι η βάρκα που μας ταξιδεύει,
σε έναν κόσμο τρικυμιώδη.
Και έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον!

Until Next Time…

Μαρίνα

♥

Φυσικά, το ποίημα, συμμετέχει στο δρώμενο Ένα ποίημα για το καλοκαίρι, που διοργανώνει το Αριστάκι από το blog Η ζωή είναι ωραία.

……♥……

Για τα πνευματικά δικαιώματα, της ανάρτησης φυσικά μπορείς να μάθεις περισσότερα εδώ!

Επίσης, αν σου άρεσε η ανάρτηση μου, κάνε την καλή σου πράξη για σήμερα και μοιράσου τη μέσα από τα κουμπιά κοινοποίησης (κάτω από το άρθρο) στα social media!

Τέλος, στα social media, μπορείς να με βρεις εδώ: facebook, instagram, twitter, newsletter