Marina Tsardakli 
Τη Δευτέρα που λέτε είχαμε μια κηδεία.
Πάντα θεωρούσα αυτές τις τελετές, ένα καμπανάκι, μια υπενθύμιση, πόσο αβέβαιη είναι η ζωή.
Όπως περιμέναμε λοιπόν έξω απ’ την εκκλησία του νεκροταφείου, έβλεπα τα μνήματα. Κάποια φροντισμένα, κάποια ξεχασμένα. Στα μεν, έβλεπες πως ο θάνατος δεν έκλεψε την επαφή. Στα άλλα ένας ατέλειωτος χειμώνας, τα αγκάλιαζε με την παγωνιά της λησμονιάς.
Και αυτό που τριγυρνούσε στο μυαλό μου ήταν η ζωή!
Πόσο δεδομένη την έχουμε και δεν την απολαμβάνουμε. Ενώ ξέρουμε πως δεν είναι ανεξάντλητη, ξέρουμε πως η κλεψύδρα δε σταματά. Πόσα λόγια δεν ακούστηκαν ποτέ, πόσες στιγμές δε βιώθηκαν;
Και στο μυαλό μου, μια σκέψη να κυκλώνει: πως και αυτοί οι άνθρωποι προβλήματα θα είχαν όταν έφυγαν. Τι θα άλλαζαν άραγε αν γυρνούσαν πίσω;!
Και ύστερα αναρωτιόμουν μας βλέπουν, μας ακούν;
Στου χειμώνα τα κρύα και τη σιωπή και στης άνοιξης τις φωτεινές ημέρες, άραγε μας βλέπουν; Στη θέρμη των καλοκαιριών και στου φθινοπώρου το ψυχρό χάδι, μας ακούν; Μας νιώθουν; Και αν μπορούσαν να μας μιλήσουν τι θα μας έλεγαν άραγε;
Οι καμπάνες άρχισαν να χτυπούν, σημαίνοντας την τελευταία έξοδο. Ένας κύριος απ’ το γραφείο τελετών, μας μοίρασε λουλούδια. Σαν να έχουμε να δώσουμε ένα τελευταίο όμορφο πράγμα στον άνθρωπο που φεύγει.
Ο καιρός αμήχανος.
Μια έβγαζε κρύο και συννεφιά. Να μας υπενθυμίσει πως ο χειμώνας είναι μαζί μας.
Και μια έβγαζε ήλιο. Σαν να ήθελε να μας δείξει, πως ακόμα και στις σκοτεινές στιγμές, το φως δε φεύγει. Εμείς δεν το βλέπουμε.
Και έπειτα, ο αποχαιρετισμός. Έπειτα ένας καφές, της παρηγοριάς. Ίσως, φαγητό για το συχώριο.
Και ύστερα όλοι στον δρόμο για τα σπίτια μας. Με αυτούς που βιώνουν την απώλεια στη σιωπή να ψάχνουν να βρουν τον τρόπο να την αντέξουν. Σε έναν δικό τους χειμώνα, που η ψυχή βιώνει την παγωνιά της οριστικής αλλαγής.
Και εμάς, που απλά παρασταθήκαμε, ίσως στην ίδια πορεία με πριν. Ή ίσως λίγο πιο σοφούς, με λίγη περισσότερη ευγνωμοσύνη, για όσα και όσους έχουμε. Για το δώρο της ζωής…
Γιατί η ζωή πάντα συνεχίζεται.
Και ίσως, ακόμα και στην άλλη πλευρά να συνεχίζεται. Με άλλο τρόπο. Και ποιος ξέρει. Ίσως, έχουν και εκεί εποχές: χειμώνες, καλοκαίρια. Μα όπως και να ‘χει σίγουρα το αποτύπωμα της αγάπης φτάνει και εκεί. Γι’ αυτό να μην τους ξεχνάμε.
Άλλωστε λένε πως πεθαίνουν στα αλήθεια, μόνο όσοι ξεχνιούνται. Και εγώ το πιστεύω!
Λίγες τελευταίες σκέψεις
Στο μεταξύ… ας ζήσουμε! Κάθε χειμώνα στο φως που ξεγλιστρά και στης παγωνιάς την ψύχρα! Κάθε άνοιξη, κάθε καλοκαίρι και φθινόπωρο!
Ας ζήσουμε, κάθε τώρα! Γιατί το αντίθετο της ζωής δεν είναι ο θάνατος. Είναι να αφήνουμε τη ζωή να προσπερνάει…
Until Next Time…
Μαρίνα
♥
Η ανάρτηση συμμετέχει φυσικά, στο δρώμενο της Αριστέας, από το blog Η ζωή είναι ωραία, με τίτλο Χειμωνιάτικα αποτυπώματα!❄️
Για τα πνευματικά δικαιώματα, της ανάρτησης μπορείτε να μάθετε περισσότερα εδώ!
Και στα social media, μπορείτε να με βρείτε εδώ: facebook, instagram, twitter
Discover more from Εκεί που ερωτεύομαι τη ζωή
Subscribe to get the latest posts sent to your email.
Πόσο όμορφα σύνδεσες την εποχή με τον θάνατο. Αντίστοιχα δεν έχουμε ταυτίσει εξάλλου την άνοιξη με την αναγέννηση και την ανάσταση;
Πραγματικά, νιώθω ότι το χρειαζόμουν αυτό σήμερα, δηλαδή το μπουστάρισμα, πόσο δεδομένη έχουμε τη ζωή μας κι αν την απολαμβάνουμε όσο θα έπρεπε.
Και πόσο σοφό το τελευταίο σου quote!
Φιλάκια πολλά, Μαρινάκι μου γλυκό!
♥
Σε ευχαριστώ πολύ Αριστάκι μου. Και εγώ είχα ανάγκη αυτή την υπενθύμιση, γι αυτό ένιωσα και την ανάγκη να τη μοιραστώ.
Καλό ξημέρωμα. Πολλά φιλιά.
Και καλό Σαββατοκύριακο!
Κι εγώ στάθηκα ιδιαίτερα στο τελευταίο σου απόφθεγμα που τα περικλείει όλα. Αυτά που περιγράφεις τόσο γλαφυρά απ’ την δυσάρεστη εμπειρία σου. Το παιχνίδι με τον ήλιο και τη συννεφιά σε τέτοιες τελετές, μού είναι πολύ γνώριμο. Λες και το φως κονταροχτυπιέται με το σκοτάδι…
Μαρίνα μου, είναι χαρισματικό να φιλοσοφείς τη ζωή, αλλά και τη ζωή μετά τον θάνατο, τόσο ώριμα και κατασταλαγμένα. Μπράβο σου!
Σε ευχαριστώ πολύ Μαρία μου!Το φως και το σκοτάδι πράγματι κονταροχτυπιούνται σε τέτοιες στιγμές… κι όμως το φως επιμένει.
Να είσαι καλά. Καλό ξημέρωμα και καλό Σαββατοκύριακο. Πολλά φιλιά!!
Κάποτε είχα διαβάσει, ότι αυτό που μας σοκάρει στον θάνατο, είναι η υπενθύμιση του δικού μας θανάτου. Το κρίμα είναι βέβαια ότι πάντα το θυμόμαστε αφού το βιώσουμε και μετά απλά το ξεχνάμε.
Ίσως έτσι είναι η ανθρώπινη φύση. Δεν σκέφτεται το μάταιο. Αν το σκεφτόταν δεν θα προχωρούσε.
Ευχαριστούμε Μαρίνα μου!
Πιστεύω πως είναι στο χέρι μας πάντα, το πως διαχειριζόμαστε το κάθε τι, ακόμα και κάτι τόσο θλιβερό! Ίσως πολλές φορές, η υπενθύμιση αυτή να μας δίνει την ευκαιρία να ζούμε με περισσότερη επίγνωση και ουσία. Ευχαριστώ πολύ, Μαρία μου. Καλό ξημέρωμα και καλό Σαββατοκύριακο. Πολλά φιλιά.
Έτσι ειναι η ζωή…τώρα την έχουμε μετά από ένα λεπτό δεν ξέρουμε αν θα υπάρχουμε. Και όμως το να ζήσουμε το τώρα όπως λες, είναι το νόημα της ζωής. Και ο χειμώνας ως εποχή τι ωραία που την ταύτισες με το θάνατο! Ωραία φιλοσόφησες και σήμερα και ξεκίνησες ένα σημαντικό θέμα συζήτησης
Φιλάκια πολλά
Σε ευχαριστώ πολύ, Άννα μου! Πάντα ο θάνατος είναι ένας εσωτερικός χειμώνας για εμένα!Και οι τελετές ευχές μια ευκαιρία να εκτιμήσω τη ζωή!!! Φιλάκια πολλά!
Πολύ ουσιαστικές οι σκέψεις σου Μαρινάκι μου. Όλοι μας θα φύγουμε κάποτε. Απλά δεν ξέρουμε το πότε. Γι αυτό να ζούμε το τώρα και κάθε πρωί που ξυπνάμε και είμαστε εδώ βλέποντας τον ήλιο, να ευγνωμονούμε τον Θεό. Σωστά όμως τοποθετείς την απώλεια ενός προσώπου με τον χειμώνα, γιατί σίγουρα έτσι νιώθουν εκείνοι που μένουν πίσω. Όμως η ζωή συνεχίζεται και ζητά τα δικαιώματα της.
Να είσαι καλά φιλοσοφημένη μου μικρή. Την αγάπη μου φιλιααα!
Σε ευχαριστώ Σμαραγδένια μου!
Πράγματι, πρέπει να ζούμε το τώρα, άλλωστε είναι το μόνο που πραγματικά έχουμε. Πολλά φιλιά. Καλό ξημέρωμα και καλό Σαββατοκύριακο!
“Εις μνήμην ζωής….”
Μια από τις πιο εμβληματικές και ψυχολογικές σου αναρτήσεις, Μαρίνα μου. Αυτή σου η ακροβασία πάνω στο βίωμα του θανάτου, με άγγιξε πάρα πολύ, γιατί έχω σοβαρό θέμα με το ζήτημα αυτό. Στην προσέγγισή του, στη φιλοσοφική και βιολογική του αναζήτηση.
Τι ζουν οι αποχωρήσαντες; Τι νιώθουν; Ένα μαύρο τίποτα γράφεται μπρος μου. Τίποτα άλλο. Και ναι, ο άνθρωπος πεθαίνει αν ξεχαστεί, η μεγαλύτερη αλήθεια σε όλο αυτό.
Και η συνειδητοποίηση της φθαρτότητάς μας. Στο μικρό απειροελάχιστο πέρασμα στο διηνεκές του χρόνου. Στο πώς πρέπει να είμαστε και πως είμαστε.
Μια τέτοια τελετή αποχωρισμού, ναι, εγείρει σκέψεις αλλά δυστυχώς μόνο για λίγες ώρες. Μετά όλα σκεπάζονται από τη ματαιοδοξία της ρουτίνας.
Με άγγιξες πάρα πολύ σήμερα, κορίτσι μου και σε ευχαριστώ πολύ. Καλό σου βράδυ.
Να σου πω την αλήθεια Γιάννη μου, επειδή εγώ σκέφτομαι συνέχεια τους κεκοιμημένους μου, στα ψυχοσάββατα, στις επετείους τους (γιορτές, γενέθλια, ημέρα μνήμης), αλλά και κάθε μέρα, έχω μπροστά τους κηροπήγιο και τους ανάβω κεράκι, δε με παρασύρει η ρουτίνα. Πάντα έχω μνήμη θανάτου. Και έχει συμβάλλει και η μαμά μου σε αυτό που από πολύ μικρή, μου μιλούσε ανοιχτά για τον θάνατο και την απώλεια.
Και αυτή η μνήμη θανάτου, βοηθάει πολύ στο να ζω με ουσία τη ζωή. Απλά μέσα από το όμορφο δρώμενο της Αριστέας, μου δόθηκε η αφορμή να μοιραστώ αυτές τις σκέψεις.
Σε φιλώ και σε ευχαριστώ πολύ για τις σκέψεις σου.
Καλή συνέχεια στη μέρα σου!
Κατάφερες να αγγίξουν την ψυχή οι σκέψεις σου Μαρίνα μου! Σκέψεις και συναισθήματα με τρυφερότητα όταν αναφέρεσαι στους τάφους τους φροντισμένους και τους λησμονημένους. Ψυχές ευλογημένες απ’ την αγάπη και τη θύμηση των ανθρώπων και άλλες λησμονημένες στο χρόνο και στη μοναξιά. Γεμάτος αντιθέσεις ο καιρός! Φως, σκοτάδι, όπως και οι ψυχές μας. Να είσαι καλά Μαρίνα μου! Καλό ξημέρωμα!
Γεμάτη αντιθέσεις η ζωή, πώς θα μπορούσε να διαφέρει ο θάνατος. Σε ευχαριστώ Αννίκα μου. Χαίρομαι που σε άγγιξε η ανάρτηση.
Να έχεις μια όμορφη συνέχεια στη μέρα σου!
Με άγγιξαν οι σκέψεις σου, Μαρίνα μου! Οι ανθρώποι που έφυγαν από κοντά μας τους κουβαλάμε μέσα μας. Καλή συνέχεια και πολλά φιλιά!.
Ναι το πιστεύω και εγώ αυτό. Καλή συνέχεια Μαρία μου. Πολλά φιλιά!
Η ταύτιση του χειμώνα με το θάνατο, είναι κάτι που κουβαλάμε μέσα από τότε που υπάρχουμε ως Λαός. Από την μυθολογία μας, η Περσεφόνη κατέβαινε για έξι μήνες στον κάτω κόσμο και τότε εμείς είχαμε χειμώνα, ενώ όταν ανέβαινε στον πάνω κόσμο, όλα ήταν μια χαρά. Δεν είναι παράξενο λοιπόν να σκεφτόμαστε έτσι. Από την άλλη δεν πρέπει να ξεχνάμε όταν ένας “σωστός” χειμώνας με βροχές και χιόνια μας εξασφαλίζει κι ένα καλό καλοκαίρι με νερά και σοδειές.
Φιλοσοφημένο το κείμενό του, βοήθησε και μένα να ξεφύγω λίγο…
Την Καλημέρα μου!
Πράγματι, ο άνθρωπος από τη μυθολογία προσπαθεί να κατανοήσει και να αποδεχθεί τον θάνατο. Σίγουρα, ένας βροχερός χειμώνας βοηθάει το καλοκαίρι, αλλά και με τόσες φωτιές, τι να σου κάνουν και οι χειμώνες…
Χαίρομαι που σου άρεσε Βασίλη. Καλή συνέχεια στη μέρα σου.
Ομολογώ πως δυσκολεύτηκα να σε διαβάσω.. Είμαι βαθιά σε κατάσταση πένθους, κι αν δεν σκεφτώ πως υπάρχει εκεί που είναι η μαμά μου κι ο μπαμπάς μου, μια παράλληλη “ζωή”, δεν τη βγάζω καθαρή.. Ειλικρινά δεν ξέρω αν έχουν χειμώνες και καλοκαίρια, αυτό που θέλω να πιστεύω είναι πως υπάρχει αντάμωμα κάποια χρονική στιγμή, όπου είναι πια συνεχές φως. Δεν ξέρω αν το λένε χειμώνα ή άνοιξη, ξέρω ότι θέλω να υπάρχει..
Φεύγω με τη μνήμη νωπή από όσα είπες, και το μυαλό γεμάτο από όσα σκέφτηκες.. Φιλιά.
Νονούλα, και εγώ πιστεύω στο αντάμωμα σε μια αιώνια ζωή. Εκεί που το φως του Χριστού δίνει γαλήνη, σε αυτό που εμείς ονομάζουμε παράδεισο.
Οι περισσότερες θρησκείες πιστεύουν πως η ζωή δεν τελειώνει. Κάποιες πιστεύουν στην μετενσάρκωση, κάποιες στην αιώνια ζωή.
Και μου φαίνεται λογικό η “ζωή” να μην τελειώνει. Γιατί, η ψυχή είναι ενέργεια!
Να είσαι καλά, σε αυτή την δύσκολη περίοδο που περνάς, γιατί το πένθος δεν είναι εύκολη υπόθεση.
Καλή δύναμη! Πολλά φιλιά.
Έτσι ακριβώς είναι, Μαρίνα μου. Είναι μεγάλο μάθημα για την ζωή η απώλεια κάθε ανθρώπου όμως γίνεται μέγιστο όταν το ζήσει κανείς μέσα στην οικογένειά του. Το αναφέρω από προσωπική εμπειρία. Είναι μάλιστα αβάσταχτο το βάρος όταν φεύγει αιφνίδια, τραγικά και νέος. Και όταν οι απώλειες είχαν συνέχεια. Αλλάζεις τότε για πάντα. Το ευτύχημα είναι να γίνεις πιο δυνατός και πιο σοφός, να εκτιμάς την ομορφιά ακόμα και στα πιο μικρά πράγματα και το καλό που έχεις στη ζωή σου, μα και να τα προσφέρεις γύρω σου. Ξέρεις πια ότι κάθε στιγμή είναι πολύτιμη και μοναδική.
Να είσαι καλά!
Κάθε απώλεια έχει το δικό της βάρος, αλλά ναι οι ξαφνικές είναι ότι χειρότερο. Ειδικά όπως λες όταν είναι νέος.
Ακόμα όμως και αυτή η δύσκολη και στενάχωρη κατάσταση, είναι μέρος της ζωής και πρέπει να βρίσκουμε τρόπο να τη διαχειριζόμαστε.
Σε ευχαριστώ για τις σκέψεις σου Γλαύκη μου! Πολλά φιλιά. Καλό απόγευμα.