Το Survivor της ζωής

Χρόνος ανάγνωσης: 3 λεπτά
Image by klimkin from Pixabay

Μου έχει περάσει από το μυαλό ότι η επιβίωσή μας ίσως να εξαρτάται από το να μιλάμε μεταξύ μας. -Dan Simmons

Πάντα υπήρχαν Survivors της ζωής.

Και μάλιστα σε πολύ ιδιαίτερες συνθήκες. Survivors, κόντρα στις πιθανότητες!

Βέβαια, από τον Φεβρουάριο του 2020, μας θεωρώ όλους Survivors. Γιατί επιβιώνουμε μια δύσκολη κατάσταση. Ή για να είμαι πιο σωστή, επιβιώνουμε πολλές δύσκολες καταστάσεις μαζί.

Από χιονιάδες και πλημμύρες, μέχρι σεισμούς και κόκκινους ουρανούς και λουκέτα και ανεργία και όλα αυτά και ακόμα περισσότερα, με φόντο την πανδημία.

Και ακολουθώντας τη λογική του τηλεοπτικού Survivor κάνουμε και εμείς “συμβούλιο του νησιού”.

Στα social media.

Εκεί τα συζητάμε όλα. Και ενώ είμαι χαρούμενη που ακούγονται απόψεις, ακόμα και όταν δε με βρίσκει σύμφωνη η ουσία τους, ταυτόχρονα δυσανασχετώ με την ανωνυμία. Από τη μία, δέχομαι πώς δίνει βήμα σε ανθρώπους που φοβούνται να μιλήσουν, από την άλλη είναι επικίνδυνη. Κρύβει πολλά.

Γιατί φοβάσαι να μιλήσεις; Ρητορική η ερώτηση, η κοινωνία σε έμαθε έτσι.

Ας μην παρεκτρέπομαι όμως.

Στα δικά μας “συμβούλια του νησιού” υπάρχουν δράματα, υπάρχουν ξεκατινιάσματα, με φόντο μια σταθερά: το σοκ. Μια κοινωνία που όλο σοκάρεται. Έχει πάθει τόσα και ακόμα σοκάρεται. Μεγαλώνει, αλλά πότε θα μάθει; Πότε θα πει “φτάνει πια”.

Ναι, ίσως φαίνεται πως έμαθε να λέει φτάνει πια.

Μα επειδή εμένα η κοινωνία με έχει μάθει πως ξεχνάει εύκολα, είμαι επιφυλακτική. Και ενώ είμαι αισιόδοξη που βλέπω πια μια κυματώδη αντίδραση, φοβάμαι! Φοβάμαι μην ξεχάσουμε πάλι. Όπως ξεχάσαμε τόσα και τόσα.

survivors
Image by PixxlTeufel from Pixabay

Και έρχεται η ώρα της ψηφοφορίας.

Πρέπει να πάμε στην κάλπη. Να δούμε ποιος θα αποχωρήσει. Το λογικό ποιο είναι; Να σκεφτούμε το καλό της ομάδας. Να επιλέξουμε να φύγει αυτός που δεν προσφέρει, αυτός που ουσιαστικά δε βοηθά την κατάσταση.

Μα έλα εσύ και πες μου τι συμβαίνει και η κάλπη πάντα μας προδίδει. Δε φταίει η δημοκρατία. Μην κατηγορούμε τις έννοιες για τα λάθη μας, όση βαρύτητα και αν έχουν.

Φταίμε εμείς. Που ξεχνάμε. Που πιστεύουμε λάθος.

Με ενοχλούν πολλά σε αυτή τη χώρα, όσο και αν την αγαπώ.

Και αυτή η λάθος νοοτροπία που μας συνοδεύει, κάποια μέρα θα μας κοστίσει! Πιο πολύ απ’ ότι μέχρι τώρα.

Μια νοοτροπία με πολλά επίπεδα και πολλές εκφάνσεις και που πάντα χωρά τα “ωχ μωρέ τώρα”, “εμένα τι με νοιάζει”, “πού να μπλέκουμε τώρα”.

Όταν κλείνουν οι κάμερες φαίνεται η αλήθεια.

Για τις κάμερες των κινητών μας λέω. Γιατί από τα κινητά μας φεύγει μια αλήθεια μονταρισμένη και χαρούμενη για τα μάτια του θεατή/ακολούθου. Όταν όμως κλείσει η κάμερα, χάνονται τα φίλτρα. Χάνεται το ρετούς. Φεύγει ο καθωσπρεπισμός. Είμαστε άνθρωποι! Ξεγυμνωμένες ψυχές απέναντι στις ευθύνες τους.

Αυτά που ζούμε, είναι εν μέρει η κακιά μας μοίρα. Είναι όμως και οι ευθύνες μας, που μας κυνηγούν σαν Ερινύες.

Δυστυχώς, όμως ότι και να συζητάς στα συμβούλια δεν αλλάζει τα όσα ζεις. Και θα συνεχίσεις να αγωνίζεσαι και να χάνεις, τα μικρά έπαθλα, αλλά και να απομακρύνεσαι από το μεγάλο έπαθλο.

Το οποίο είναι, μια ζωή που σου αξίζει.

Ξέρω είμαστε Survivors, αντέχουμε. Μα το ένα δεν αναιρεί το άλλο!

survivors-ζούγκλα
Image by bere von awstburg from Pixabay

Μια μέρα στη ζούγκλα (μας)

Στον πεζό χαρακτήρα της καθημερινότητας, υπάρχουν άνθρωποι που τη ζούγκλα τη φαντάζονται με δέντρα ψηλά, άναρχη βλάστηση και επικίνδυνα ζώα.

Μπορώ να σε διαβεβαιώσω, πως με κτήρια ψηλά, άναρχη κίνηση και επικίνδυνα άτομα, και πάλι ζούγκλα έχεις.

Ο άνθρωπος όσο και αν δε θέλει να το παραδεχτεί, δεν έχει απαλλαγεί από τα ζωώδη ένστιχτα του.

Βαδίζει ακόμα με τη λογική “ο δυνατός τρώει τον αδύναμο”.

Και σε αντίθεση με τα όσα θεωρεί δύναμη η κοινωνία, εγώ εστιάζω τη δύναμη στις ψυχές. Στις ψυχές που αντέχουν όταν η ζωή τους δοκιμάζει. Και κρατούν το κεφάλι ψηλά.

Από την άλλη, αν σκεφτώ τη δύναμη όπως ο Ρότζερ Μπέικον που είπε “Η γνώση είναι δύναμη”, μένω να αναρωτιέμαι: άραγε είμαστε δυνατοί;

Λίγες τελευταίες σκέψεις

Μη σταθείς στο τηλεοπτικό πρόγραμμα, δεν είναι αυτό το θέμα. Έναν παραλληλισμό έκανα μόνο. Εκεί στάσου. Στα όσα ζήσαμε. Στα όσα ζούμε. Στα όσα θα ζήσουμε.

Σε όλους εμάς που όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά, είμαστε Survivors της ζωής. Και αντέχουμε καθημερινά τόσα.

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Σκέψης. Και ήθελα να την τιμήσω με αυτές τις σκέψεις. Σκέψεις που εμπνέονται από την κοινωνία και απ’ όσα ζούμε δυστυχώς.

Σε μια εποχή που προτιμούμε να κάνουμε τα πάντα για να μη σκεφτούμε (τα όσα -θλιβερά-ζούμε), ας κάνουμε μια πράξη επαναστατική: ας σκεφτόμαστε.

Ας μη μένουμε στα όσα βλέπουμε. Ας πηγαίνουμε ένα βήμα παρακάτω, στην ουσία.

Για να σταματήσουμε να επιβιώνουμε και να ζούμε όπως μας αξίζει!

Until Next Time…

Μαρίνα


Αν θες να λαμβάνεις όλα μου τα άρθρα, μην ξεχάσεις να εγγραφείς μέσω e-mail στο blog. (Όπως είσαι κοίτα όλο δεξιά “Πάρε μας και στο mail σου”)

Και για να μην χάσεις όλα τα ωραία που θα έρθουν, εδώ είναι το newsletter μας!

Επίσης, αν σου άρεσε η ανάρτηση μου, κάνε την καλή σου πράξη για σήμερα και μοιράσου την μέσα από τα κουμπιά κοινοποίησης (κάτω από το άρθρο) στα social media, στα οποία παρεμπιπτόντως μπορείς να με βρεις εδώ: facebook, instagram, twitter.

Subscribe
Notify of
guest

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

19 Comments
Oldest
Newest Most Voted
Inline Feedbacks
View all comments
Αχτίδα

Μαρίνα μου, κάτι που με χαρακτηρίζει είναι η..ειλικρίνεια μέχρι..βλακείας λένε οι φίλοι μου, γι αυτό θα σου ξαναπώ πως λατρεύω το τρόπο που εκφράζεις τις σκέψεις σου που είναι ένα πλέγμα από λογική, συναίσθημα, ρεαλισμός, αθωότητα, αφθορμητισμό και..δεν ξέρω πόσα ανακαλύπτω σε κάθε σου ανάρτηση. Ναι φίλη μου, ξέρεις να “βλέπεις” μέσα από κάθε τι το..resumé όπως λέγαμε στο Γαλλικό μου σχολείο. Πράγματι..σε survivor ζωής γίναμε παίκτες ..τι αντικειμενικά σωστή εικόνα έδωσες στη φαντασία σου. Λοιπόν..δεν το γλυτώνεις το Αχτιδένιο φιλάκι εγώ η..φαν σου!

Νικολέτα Κριαρά

Πόσο ωραία το έφερες σε σύγκριση Μαρίνα μου.
Η καθημερινότητα νομίζω ήταν ανέκαθεν σκληρή και τρομακτική για τον καθένα ξεχωριστά μα τώρα φαίνεται να έχει πάρει ένα συλλογικό χαρακτήρα που μέσα από τα συμβούλια όπως τα λες κι εσύ, πολλές φορές αντί να συσπειρωνόμαστε, καταφέρνουμε να κομματιάσουμε τα πάντα γύρω μας.

Προσωπικά λίγο με τρομάζει όλο αυτό. Όχι για την άποψη, όχι για τον τρόπο που μπορεί να εκφραστούμε, μα κυρίως γιατί μπορεί να χάσουμε το δάσος.

Είμαστε survivors, ανέκαθεν ήμασταν και πάντα θα είμαστε.
Το θέμα είναι να μάθουμε να εκτιμάμε πως μπορούμε να συνεχίσουμε παρακάτω.

σε φιλώ γλυκά!

Για άλλη μία φορά μας θέτεις ένα ζήτημα, από αυτά που βιώνουμε καθημερινά. Εγώ θα σταθώ στο σημείο της ψηφοφορίας (!). Ξεχνάμε…ναι, είναι γεγονός, όχι πάντα όμως. Τιμωρούμε με τη ψήφο μας; Ναι το κάνουμε κι αυτό! Ποια είναι κάθε φορά τα κριτήρια μας όταν πρέπει να ψηφίσουμε επιλέγοντας μεταξύ υποψηφίων για το μέλλον μας; Η τιμωρία; Η συμπάθεια; Το μη χείρον βέλτιστον; Το όραμα; Η ελπίδα;
Προσωπικά προτιμώ την ελπίδα…κι ας διαψεύδεται κι αυτή …φτάνει να μην γίνεται πολύ γρήγορα.

Αιρις

Ωραίος ο παραλληλισμός!
Την ώρα της ψηφοφορίας βγαίνει μπροστά το
τεράστιο Εγώ μας. Δεν σκεφτόμαστε ομαδικά,
οι περισσότεροι είμαστε ανώριμοι και σαν ανώριμοι
έχουμε όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν
τα μικρά παιδιά: “δικό μου!” “έτσι θέλω!” “εγώ!”
και δεν μας νοιάζει τίποτα άλλο πέρα από το μικρόκοσμό μας!

Το να αλλάξει όλο αυτό σημαίνει να βοηθήσουμε
τα παιδιά μας να ενηλικιωθούν εγκαίρως. Να μεγαλώνουμε
ώριμες προσωπικότητες, με παιδεία και σεβασμό προς
τον εαυτό τους και τους άλλους. Πώς να γίνει αυτό όταν
δεν σπάσει κάποιος την αλυσίδα; όταν δεν βοηθάμε να
αλλάξουν πεποιθήσεις και στερεότυπα νωρίς; Οι τρόποι
υπάρχουν, αλλά δεν συμφέρει τους κυβερνώντες η αλλαγή
της κοινωνίας. Σε κανένα μέρος της γης.

ainafets

Πολύ έξυπνη η σύγκριση της σειράς στη TV (που δεν βλέπω!) με την ζωή που αυτή την “βλέπω” όσο μπορώ πιο καθαρά! 😉
Το θέμα για μένα δεν είναι να επιβιώσουμε αλλά να ζήσουμε όσο μπορούμε πιο συνειδητά, γιατί μόνο έτσι δεν θα μας έρθουν πιτσιλιές από τον βόθρο που ζούμε καθημερινά… και ναι, η επι-κοινωνία ειδικά όταν γίνεται με ανοιχτή καρδιά μας βοηθά να ζούμε αξιοπρεπώς και να είμαστε χρήσιμοι στο περιβάλλον μας!
ΑΦιλάκια Μαρινάκι μου και καλή χαμογελαστή και συνειδητή μέρα εύχομαι!

Anna flo

Ωραιότατο θέμα. Και ο παραλληλισμός θαυμάσιος.(Μα πώς τα σκέφτεσαι;) Ναι survivors είμαστε, πολύ σωστά, αλλά γρήγορα στρεφόμαστε στον διπλανό μας, καθισστώντας τον αντίπαλο, μια και δείχνουμε να πιστεύουμε ότι ισχύει ”ο θάνατός σου η ζωή μου”. Η κοινωνία μας όντως είναι μια ζούγκλα και αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι όλα τα προβλήματα μας αφορούν, αφορούν τα παιδιά μας, το μέλλον του τόπου, αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι μόνο ενωμένοι μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά, αν δεν συνειδητοποιήσουμε ότι όντως ενωμένοι μπορούμε να αλλάξουμε και τις αποφάσεις αυτών που ψηφίζουμε χωρίς σκέψη, αν δεν αποφασίσουμε ότι πρέπει να αλλαχθούν πολλά, να μπουν κανόνες και να τους τηρούμε ή να ελέγχουμε την τηρηση απο άλλους, τίποτε δεν θα αλλάξει.
Ωραίο θέμα και μεγάλο, ανεξάντλητο. Νομίζω ότι περιχαρακωνόμαστε στα δικά μας ή στους φανατισμούς μας και χάνουμε το δάσος βλέποντας μόνο το δέντρο.
Καλημέρα Μαρίνα μου
Με την ελπίδα ότι μπορεί από το σοκ να ξυπνήσουμε…σε φιλώ

Μπερδεύτηκα λίγο βρε Μαρίνα. Δεν ξέρω. Ίσως γιατί όλα όσα έρχονται, κατά ριπάς, πάνω μας τον τελευταίο καιρό μας έχουν κάνει να χάσουμε το στίγμα.
Τι να σου πω. Το θέμα της ψηφοφορίας το εξέλαβα ως ψηφοφορία εκλογών. Κάτι τέτοιο. Εκεί το πήγε το φτωχό μυαλό μου.
Αν μιλήσουμε για αυτό θα έχω να πω πω πάρα πολλά αλλά δεν χωράνε εδώ. Το πρόβλημα μιας πολιτείας δεν λύνεται με μια ψηφοφορία Μαρίνα μου. Σίγουρα είναι σημαντική αλλά όχι και ικανή να διορθώσει τα πάντα. Γιατί μαζί με αυτήν χρειάζεται η συμμετοχή και μετά από αυτήν ο έλεγχος και στη συνέχεια η ανακλητότητα κλπ κλπ.
Μου αρέσει που μας εκπλήσσουν τα γεγονότα της παρακμής σε επώνυμους και “υπεράνω”. Ακόμα μια αυταπάτη. Λες και στην ιστορία από αρχαιοτάτων χρόνων, η παρακμή κατοικούσε κάπου αλλού δηλαδή και όχι στην καρδιά αυτής της κοινωνικής συγκρότησης.
Τέλος πάντων.
Καλό ξημέρωμα καλή μου και δύναμη να έχουμε.

kikh konstantinou

Συμφωνώ απόλυτα Μαρίνα μου και ο επίλογός σου, τα είπε όλα!

Καλή σου μέρα, όμορφη.

Mia Petra

Έρχονται στιγμές που ο καθένας μας νιώθει να λυγά, να μην μπορεί να παλέψει άλλο, όμως στη ζούγκλα κανείς δεν μπορεί να μείνει απαθής.. Κι η γνώση σαφώς και είναι δύναμη, ανεξάρτητα από το ότι μας κάνει λιγότερο χαρωπούς (όχι χαρούμενους) 😉 Όμορφες σκέψεις κουκλοβαφτιστηρόνιμου, όπως κάθε φορά, έτσι και την Ημέρα τής Σκέψης.. 🙂 Πολλά φιλιά!

ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ

,Ο θάνατος σου >η ζωή μου έχει γίνει η κοινωνία μας πιά και ναι Μαρινάκι μου πάρε παράδειγμα την σειρά και όλα τα ριάλιτι που επιβραβεύουν με πολλές χιλιάδες ευρώ τον πιο δυνατό, που θα βγάλει τους υπόλοιπους από την μέση για να ανέβει στην κορυφή…
Δεν ξέρω μικρή μου αν αυτά θα είναι τα πρότυπα του μέλλοντος, ελπίζω πως όχι…
Πολύ δυνατοί οι στοχασμοί σου κορίτσι μου να είσαι καλά, να κάνεις ότι αγαπάς πάντα…την αγάπη μου φιλιααα

19
0
Would love your thoughts, please comment.x
()
x